30-10-07

Impossible is nothing!

runnerbeanTerug van weggeweest. Waar te beginnen? Bij 't begin zeker? Vrijdagochtend troffen we Ruthje en Koen op de luchthaven en na een grondige controle (Koenie en Maarten werden gefouilleerd hihi, zéér verdachte personen blijkbaar) konden we op 't vliegtuig richting Dublin. We zaten ook in hetzelfde hotel, dus 't beloofde een gezellig weekend te worden. Vrijdagnamiddag deden we elk ons eigen ding, Maarten en ik bezochten Trinity college en de bibliotheek en maakten een grote stadswandeling, Ruth en Koen maakten de shops onveilig. 's Avonds gingen we wél gezellig samen eten (en we reserveerden ook alvast een plaatsje bij de Italiaan op zondagavond). Aan pubs en restaurants in Dublin geen gebrek, met de meest gekke namen, sommige zelfs lopers-gezind (zie foto hierboven). Zaterdag stond een bezoekje aan de Guinessbrouwerij op het programma, de mannen lieten zich het gerstenat welgevallen en zo lieten Ruthje en ik hen na de middag achter in de bar (zou dat nog wel goedkomen?) en trokken wij naar de marathon Expo om ons borstnummer op te halen. Tot dan had ik gemengde gevoelens over de marathon. Zou ik starten? Zou ik hem uitlopen? Zou ik wandelen? Géén idee. Tot ik het plakkaat zag hangen boven de ingang van de marathon expo:

impossible is nothing

borstnummeren toen wist ik het voor mezelf al zeker (al wilde ik dat nog niet toegeven): WE GAAN ERVOOR! Eerst en vooral gingen we ons borstnummer ophalen, we kregen er ook een mooi gekleurd plaatje bij van het parcours en een zak vol verrassingen (douchegel, deo, koekjes, chips,....). Heel raar was dat de chip niet op de schoen moest gespeld worden, maar vasthing aan ons nummer en aan de finish werd dat dan afgescheurd. Da's iets nieuws! Dan nog wat rondgelopen en naar de verschillende kraampjes gekeken. We zijn wel braaf geweest en hebben niets gekocht maar zijn natuurlijk wél op prospectie gegaan voor een najaarsmarathon voor volgend jaar, als ons GROTE doel is meegevallen. Wordt vervolgd. Nadien troffen we de mannen nog in redelijke staat terug aan en gingen we alweer gezellig samen eten. Zondag trokken Ruth en Koen naar de kust en dus gingen Maarten en ik naar de gevangenis (niet letterlijk) en gingen we nog wat shoppen. 's Avonds pasta-pasta en niet te laat gaan slapen. In tegenstelling tot Parijs heb ik geslapen als een roosje, geen zenuwen, niks! Omdat het ontbijt in het hotel niet veel voorstelde (ok, niets voorstelde) hadden Ruth en ik boterhammen en choco gekocht en die hebben we dan op haar kamer 's morgens opgegeten (zie Ruth haar blog voor foto) en dan gingen we naar 't centrum voor de start. Daar maakten we kennis met een arrogante groep Fransen die me aan het "keuren" waren. "Elle a un GPS, elle a un mp3, ses vêtements, je n'aime pas....elles sont hollandaises...". Begon Maarten danig op de heupen te werken dat hij zich omdraaide en zei "non, nous sommes belges, et on comprend le Français". Haha, was dat effe snel geregeld, je had die gezichten moeten zien! Anyway, wachten dus op de start. Bibber bibber, 't was behoorlijk koud! R&J bibberen startGelukkig waren er drummers bij de startvakken die wat opzwepende muziek speelden zodat we alvast wat begonnen te dansen als opwarming. Dat wachten voor zo'n wedstrijd duurt altijd ongelofelijk lang, maar ook hier: geen zenuwen, is dit nog normaal?? Tegen 9u stonden we dan toch allemaal klaar in het startvak en konden we de minuten aftellen naar de start; Aangezien de marathon open stond voor wandelaars (limiet 8u), zagen we mensen van allerlei pluimage: dik, dun, jong, oud;... en ik had echt zoiets van "als zij dit kunnen, dan ik ook". De start was een beetje van een anti-climax.... 11000 mensen ipv de 36000 in Parijs.... géén Charriots of Fire zoals in Parijs, zelfs geen muziekje, alleen een dof startschot. Maar dat maakte de goesting niet minder hoor! Ruthje en ik startten samen, maar al gauw vond ik Ruthje iets te snel gaan (ondanks het slechte gevoel in haar benen door een kramp van de dag ervoor - chapeau, want dat was er dus niet aan te merken!), dus liet ik haar even gaan. 'k Ben haar echter nooit uit het oog verloren, en toen zij rond km 15 aan het worstelen was met één van de 34.000 heuvels in 't parcours, heb ik haar weer bijgehaald en sindsdien waren we onafscheidelijk.Zoals Ruthje ook al schreef hebben we ons aan elkaar opgetrokken zonder dat er zelfs woorden voor nodig waren. Echt prachtig!  R&J11mile
Een magnifiek mooi parcours, echt waar, een groot deel door het immense Phoenix park en altijd door mooie wijken met veel natuur. De organisatie was schitterend, minstens om de 4km waren er waterposten met ruime voorzieningen en de miles-aanduiding was ook schitterend, hoewel dat voor ons natuurlijk altijd even aanpassen was. "Vlak" is een woord dat we uit ons woordenboek konden schrappen, géén meter, maar dan ook géén meter was vlak, soms waren het zelfs veneinige hellingen die de snelheid tot 8km/u reduceerden. Maar... what goes up, must come down, dus we konden soms ook recupereren. Eens terug samen met Ruth ging het echt vlot vooruit, we trokken ons echt aan elkaar op, de ene keer had Ruth vleugels, de andere keer ik. En we hadden iets om naar uit te kijkenop mile 11 (km 17-18) stonden Maarten en Koen om ons aan te moedigen en ons op de gevoelige plaat vast te leggen, het resultaat zie je hiernaast. Voor dat laatste placeerde Koenie zelfs een sprintje, I'm impressed! ruth en ik hadden echt lol, onderweg lazen we de teksten op de T-shirts van anderen, 't een al origineler dan 't andere. bierblikje 
Een van de betere vond ik de tekst op de rug van een meisjelerichauns
"if walking, please push". Leuk ook waren sommige lopers die verkleed rondliepen, was het nu als Ierse leprichaun of als bierflesje, het zorgde zeker en vast voor afwisseling! Wat ook opviel is dat er heel veel mensen voor het goede doel liepen. Het publiek was minder aanwezig dan in Eindhoven of Parijs, maar op de plaatsen waar ze stonden waren ze zeker even enthousiast. En waar bleef die man met de hamer toch? Hij was die dag precies niet in Dublin, want we hebben hem niet gezien, zelfs zijn schaduw niet! Tot rond kilometer 35 lette Ruth echt op haar hartslag (niet boven de 168), maar vanaf dan was het echt alle remmen los, en dat hebben we dan ook héél letterlijk genomen. Ondanks de beginnende spierpijn, ondanks de vele heuvels zijn we van dan af beginnen versnellen. Denkend aan het lekkere eten dat wachtte aan de finish, elkaar oppeppend en zeggend dat 7km "peanuts" is, dat je daar normaal niet eens voor buiten komt, elkaar verbiedend om te wandelen.... Doordat we in miles telden in plaats van in kilometers leek (leek, maar dat was natuurlijk niet echt) het alsof de nog af te leggen afstand korter was dan in werkelijkheid. 26mileWe moesten er dan ook "maar" 26 doen he, in plaats van 42 km... dat scheelt een hoop. Toch waren we héél erg blij toen we eindelijk het bordje van 26 mile zagen! Ongelofelijk hoeveel mensen we in die laatste kilometers nog hebben voorbijgestoken, een echte opsteker. J&R finish Zeker omdat we zagen dat een PR voor ons allebei binnen handbereik lag! Zelfs al zouden we de laatste kilometer nog wandelen, het werd nog altijd een PR! 
 Wie had dat durven denken?Even voor de finish stonden onze fotografen er weer om ons aan te moedigen voor de laatste kilometer; Bij mij was dat nodig, bij Ruth iets minder, die had de stal geroken en had precies aan de speedpillen gezeten, ze trok me echt mee. "Samen finishen" was nu het motto, en dat hebben we ook gedaan. Ikke met tranen in de ogen. Ongelofelijk! We eindigden in een tijd van 4:21:13! Een PR voor ons allebei, voor Ruth maar liefst een verbetering met 7 minuten, voor mij met bijna 5!garmin En de laatste 9 kilometers waren de snelste! Wat een gevoel, echt nog beter dan Parijs, dit had ik nooit kunnen dromen. Last van de voet heb ik helemaal niet gehad. De laatste 2km voelde ik eventjes m'n rechterknie, maar tegen de finish hield die alweer braaf z'n mond (en nu voel ik ook niets meer), dus ik ben echt superblij! Heb ik er iets aan overgehouden? Jawel hoor, een goed gevoel en een joekel van een bloedblein, geef toe.... het kon erger! Het was ook super om dit samen met Ruthje te kunnen doen. 3 dikke kussen waren dan ook voor elkaar aan de finish. Ruth, dit hebben we mooi samen gedaan, ik had het niet zonder jou gekund, het was schitterend! Na de finish onze mooie medaille in ontvangst genomen en kregen we ook een goodie-bag met o.a. een mooie finishers T-shirt in en nog allerhande verrassingen. Het was even zoeken om shirtenmedaillede mannen terug te vinden in het gewoel aan de finish, maar uiteindelijk vonden we ze en trakteerden we ons op een ritje met de taxi naar het hotel (de bussen reden niet door de marathon en te voet..... tja.... dat zagen we even niet zo zitten). De verkwikkende 45-minuten durende snothete douche achteraf en het héél gezellige etentje met onze fotografen-supporters in een typische Ierse pub (4-gangen menu met soesjes en chocolade als dessert!) maakten de dag helemaal compleet! Hier is maar één woord voor: SUPER! En hieruit leer ik alvast één ding: impossible is indeed nothing, as long as you believe in yourself! Op naar het volgende doel.... Maar wees gerust coach, eerst effe rusten :-) In Mario's laatste mail voor Dublin stond immers: "geniet van elke minuut in Dublin en doe wat je zelf het beste acht. Na deze stunt van je hoop ik dat je je conditie weer op het juiste spoor zet en die duivelse kuren in bedwang houdt......".  
juliemetmedaille

23:50 Gepost door Runner Jules | Permalink | Commentaren (32) |  Facebook |

Dublin Marathon: de cijfers

De officiële uitslagen volgens de website (opmerking: "20"km moet wel 30km zijn, die Ieren zijn blijkbaar nog niet zo vertrouwd met het metrisch systeem):
offresult
Ik behaalde de 4448e plaats op 11.000 en ne kluts deelnemers, waarvan uiteindelijk ongeveer 8.400 deelnemers de finish bereikten. En zoals jullie zien: een negatieve split (oke, een kleintje, maar 't is er één).

Het parcours was ronduit prachtig. Vlakke stukken zo goed als onbestaand. Tegen het einde zei er iemand tegen ons "from here on it's downhill...." Ammehoela... tot na de hoek ja, en toen ging het weer omhoog.... Anyway, in sporttracks geeft dat dit leuke plaatje:

route

De cijfertjes volgens m'n Garmin (en let opnieuw op de mooie negatieve split, de snelste kilometers waren verdorie de 9 laatste, toen hebben Ruth en ik echt lijken lopen rapen, niet te doen):cijfers

Het verslag en de foto's (dankzij fotografen Koen en Maarten) volgen morgen, maar ik kan alvast zeggen dat ondanks een voet in het gips en een niet bestaande voorbereiding, ik van ELKE kilometer heb genoten, het als vanzelf liep en ik vleugeltjes had en dat ik dus nu ergens weer voor enkele weken op een roze wolkje zit! Met speciale dank aan Ruth voor het hele fijne gezelschap tijdens de marathon! Dit geeft vertrouwen voor ons GROTE doel van 2008, waarover later meer!

21:43 Gepost door Runner Jules | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

29-10-07

She did it !!!

Op dit moment staat ze nog na te genieten onder een welverdiende warme douche, maar ik breng jullie stiekem toch al het goede nieuws...

Julie heeft de Marathon samen met Ruth HELEMAAL uitgelopen ! Smile

En nog wel onder de 4u30 ook !

Proficiat aan beiden !!!

En ik, ik ben heel trots !

 

Groetjes uit Dublin,

uw verslaggever,

Maarten

16:02 Gepost door Runner Jules | Permalink | Commentaren (22) |  Facebook |

25-10-07

Pubs, shops, guinness and.... a marathon?

dublinWeinig geblogd deze week. Terug gaan werken, dus terug in de superdrukke routine. Vanmorgen een presentatie gegeven bij Febelfin, deze namiddag de wekelijkse vergadering .... we vervelen ons niet.  Gelukkig hebben we nu een weekje verlof. Morgenochtend om 10u10 gaan we samen met Ruthje en Koen de lucht in richting Dublin. We verblijven ook in hetzelfde hotel, dat worden gezellige dagen. Veel bezoeken, lekker eten, veel shoppen en natuurlijk ook lopen. Lopen??? Ja hoor lopen. Ik zeg alleen lekker niet hoe ver. That's for me to know and for you to find out. Hou deze blog maar verder in de gaten, zo ergens in de loop van volgende week. Laten wij onze konijntjes zomaar alleen achter? neen hoor, voor ons huis en ons konijntjes wordt goed gezorgd, laten we zeggen een huis- en nijntjes-oppasdienst! Hebben we deze week stilgezeten? Nee, tuurlijk niet. maandagavond een uurtje gaan fietsen in de fitness. Dinsdag rustdag. Gisterenmiddag tijdens de lunchpauze 20 min. crosstrainen en dan een les Total Body Conditioning. 45 minuten lang allerlei soorten bokkensprongen over een step. op het moment zelf vond ik het eigenlijk niet zo vermoeiend, maar m'n kuitjes waren vanmorgen precies iets minder enthousiast! En dan vanmorgen nog eens de beentjes gaan strekken in het Jubelpark: 10,7 km in 1u05 minuten. Meteen een sportief begin van de dag! Allez, tot de volgende!

19:20 Gepost door Runner Jules in Algemeen | Permalink | Commentaren (17) |  Facebook |

21-10-07

Mechelen in de mist

Clipboard02Vanmorgen om 6u55 ging de wekker af. "Goe zot" hoor ik menig onder jullie al denken, vooral op een zondagochtend, een dag die eigenlijk dient om uit te rusten. Maar ja, er was dan ook een héle goede reden voor. 'k Had namelijk, net zoals vroeger, met (loop)vriendinnetje Ruth in Mechelen afgesproken om een lange duurloop te doen samen. Voor haar was het de laatste training voor de marathon van Dublin volgende week, voor mij was het uit pure goesting na het meer dan geslaagde experiment in Eindhoven vorige week. Na maanden loopstop m'n fuelbelt van onder het stof gehaald, net als m'n muts want 't was best koud vanmorgen, en om 8u stipt stond ik bij Ruthje aan de deur. Wat volgde waren 2u en 15 minuten vol gezellig gebabbel (o wat heb ik dit gemist) en een zalige training langs een mistige dijle en velden met wegspringende konijntjes. Plannen werden gesmeed voor onze citytrip in Dublin (zelfde vliegtuig, zelfde hotel) en voor ons GROTE doel in 2008, maar dat gaan we nog eventjes geheim houden. Kortom, voor we 't goed en wel beseften stonden we weer bij Ruthje thuis, 20km verder en 1300 kcal armer. Een supertraining, zalig gelopen, geen pijntjes.... zo moet het! Het smaakt naar meer en was zeker het vroege opstaan waard! Zelfs de hartslag was gezien de omstandigheden behoorlijk. Nadien werd ik door Ruthje nog getrakteerd op een lekkere chocolade (!!) proteineshake. Jummie! Voor de liefhebbers de cijfertjes:

Clipboard01

11:25 Gepost door Runner Jules | Permalink | Commentaren (15) |  Facebook |

19-10-07

Sicko

imagesVanavond geen zetelatletiek ten huize Maarten & Julie, neenee, voor het gebruikelijke luieren op vrijdagavond verkozen we deze keer de niet zo comfortabele maar sinds kort wel genummerde zeteltjes van de Kinepolis cinema hier in Brussel. Op het programma niet de zoveelste "provincieshow", "familie" of ander entertainment van ongetwijfeld bijzonder hoog niveau, maar wel de nieuwste film van MIchael Moore, de Amerikaanse documentaire-maker die met zijn eerder films "bowling for columbine" en "Fahrenheit 911" de problemen van de Amerikaanse maatschappij de wereld instuurde. Waar zijn vorige films gingen over het vrije wapengebruik in de US en de twijfelachtige rol van George W. Bush in de aanslagen van 11 september, gaat zijn nieuwste documentaire "Sicko" over het gezondheidssysteem, of liever, het gebrek eraan, in de Verenigde Staten. Moore grijpt de kijker gedurende 2 uur bij de keel en laat hem van de ene verbazing in de andere vallen. Net als je denkt dat het niet zotter kan, toch wel hoor! Een vrouw wiens dochtertje stierf omdat het dichtstbijzijnde ziekenhuis toevallig niet het ziekenhuis is waar haar verzekering mee samenwerkte, en toen het kindje werd overgebracht was het te laat..... Medewerkers van grote verzekeringsmaatschappijen wiens jaarlijkse bonus afhangt van het aantal terugbetalingen dat ze weigeren.... Amerikanen die speciaal naar Canada reizen omdat zorg daar gratis wordt verstrekt.... ziekenhuizen die mensen per taxi ergens op straat afzetten omdat ze geen verzekering hebben..... het kan blijkbaar allemaal. Vergelijk dat met het Britse ziekenhuis waar je niet alleen gratis wordt verzorgd maar waar je bij de "cashier" ook nog eens je transportkosten van en naar het hospitaal kan terugvorderen.... of het (exact hetzelfde) geneesmiddel dat in Cuba maar 5 cent kost maar in de VS 120 EUR  en je zou voor minder depri worden als Amerikaan. Geef toe, we hebben misschien geen regering, en het gemiddelde IQ van onze politici zal nooit het Guiness Book of Records halen, maar ik ben toch ferm blij dat mijn SIS-kaarteke de gouden poort van de apotheek opent en dat de mutualiteit mij braafjes al m'n bezoekjes aan o.a. Vervoort terugbetaalt! Anyway, een must voor iedereen die eens "een andere" film wil zien!

22:52 Gepost door Runner Jules | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

18-10-07

Halfweg de tunnel....

imagesBedankt lieve bloggertjes voor de fijne reactie's op m'n vorige post. Het is hartverwarmend zo'n lieve reacties te zien en ook in m'n mailbox zoveel mailtjes en kaartjes te mogen ontvangen. Jullie zijn super! Bedankt dus aan jullie allemaal (Ruthje, Edith, Philippe, ...), en een eervolle vermelding voor coach Mario, die verstond dat ik niet zozeer  goede raad nodig had, maar vooral een luisterend oor en die met menig lange mail m'n namiddagen wist op te fleuren en me eens lekker lang liet zagenVerlegen. Speciale vermelding ook voor Koenie, die vooral "moral support" voor Maarten verzorgde, want voor mijn sjoeke was het ook niet altijd simpel, maar hij is GEWELDIG geweest!  Hoe zit het nu? Wel, zoals altijd is er licht aan het einde van de tunnel, en het goede nieuws is dat ik al halfweg de tunnel zit. Een verhelderend gesprek met m'n chef vanmorgen lichtte een hele hoop last van m'n schouders, waardoor ik eindelijk mentale rust heb en dus ook fysiek kan rusten ipv liggen woelen. Het slapen lukt wat beter, de hartslag is naar beneden, alleen af en toe wat koorts, maar ja, m'n weerstand is natuurlijk weg (zeker nadat ik het nog in m'n koppeke gestoken had om een halve marathon te lopen Tong uitstekend). Dit weekje rust zal me deugd gedaan hebben. Heb ik gesport? Ik heb die vraag aan m'n dokter gesteld aangezien ik zo moe was en me dat eigenlijk geen goed idee leek, maar zij zei dat ik vooral moest doen wat me ontspant en alleen aan mezelf moet denken. En aangezien sport me ontspant.... NATUURLIJK hebben we gesport. Dinsdag 10km gelopen op ' t gemakske onder een stralend herfstzonneke en gisteren wat gaan fietsen en crosstrainen in de fitness. Vandaag dan weer naar het Jubelpark voor een wisselloopje: eerst effe inlopen, dan een rondje snel, ronde traag, rondje snel, rondje traag en dan weer uitlopen. De hartslag aan de hoge kant, maar 'k hoef geen tekeningetje te maken over hoe dat komt. Maar verder op en top genoten. Wel dubbel zo moe als anders achteraf, maar gelukkig kon ik lekker languit in de zetel liggen vanmiddag en een tukje doen. Voor de liefhebbers de cijfertjes:

Clipboard01

 

Clipboard02

20:18 Gepost door Runner Jules | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |