25-08-08

Nog 2 keer slapen

maanrockNog twee keer slapen en dan is het eindelijk zo ver, dan trek ik naar het zonnige zuiden om eindelijk een mooi bruin kleurtje te krijgen en van een zomergevoel te genieten want dat hebben we tot nu toe nog niet echt kunnen doen. Full time werken en mottig Belgisch weer zitten daar ongetwijfeld voor iets tussen. Maar daar komt dus verandering in. Ondergetekend heeft deze week een weekje verlof, en daar zijn we van aan het genieten. Zaterdagochtend ben ik eerst een toertje gaan lopen. Een écht vetloopje: opstaan - slok water - schoentjes aan en weg. Goed voor 11,5 km  (1:15:44 - 6:36 min/km - 149 bpm). Daarna trokken we naar Liedekerke, de gezinsuitbreiding bij een collega gaan bewonderen (en ondertussen ook met een half oog Tia's gouden sprong op televisie - woohoo - die lange vieze lat van een Vlasic kon er precies niet mee lachen) en dan naar Mechelen. Daar stond Maanrock op het programma, waar we met Ruth en Koenie naartoe zouden gaan. Het eerste optreden was Frituur Paula, een lokale groep die covers zong, en die het publiek in no time op zijn hand wist te krijgen. Daarna waren het Les Truttes - minstens even schitterend als op de Gentse Feesten (zie foto boven). Ik vind die dus echt de max! Tussendoor gezellig iets gaan drinken en dan naar Arid gaan luisteren. Kon me niet bekoren. Die gitaren, ik werd er knettergek en nerveus van, en dus zijn we maar verder gewandeld. Ook Zita Swoon was niet helemaal ons ding, zodat we toch op een behoorlijk uur thuis waren. Maar denk nu niet dat we ons niet geamuseerd hebben he, 't was een gezellige avond, lekker gegeten en gedronken en gebabbeld en de eerste twee optredens waren cool! Nog enkele fotookes:

maanrock2
maanrock3
maanrock4
Julie & Maarten tijdens optreden Frituur PaulaKoenie en Maarten genieten van een drankjeRuth & Julie (enigzins gegeneerd door het gedrag van de mannen hihi)
  Zondag werden we al om 11u30 op een BBQ verwacht, maar ik moest en zou nog sporten die dag, dus heb ik speciaal de wekker gezet om eerst nog een uurtje te kunnen gaan spinnen! De BBQ was lekker en leuk en de weergoden waren ons opnieuw gunstig gezind, een meevaller!  Vandaag wél lekker lang uitslapen en dan op 't gemakske wat gaan fitnessen: uurtje cardio training en uurtje body sculpt. In de namiddag samen met Maarten een wandeling gemaakt naar de Blaarmeersen waar we al die oefeningen (rekstok, over een balk lopen, enz...) van BLOSO hebben uitgeprobeerd. Hilarisch! Moest ik niet beter weten zou ik zeggen dat m'n conditie op niets trekt. Nu ja, rekstokken en balken zijn nu eenmaal niet echt m'n ding :-). Was het dan gedaan met de inspanning voor vandaag? nee hoor: er stond ook nog een uurtje zweten-in-de-tandartsstoel op het programma (dodelijk efficiënt) en een rondje vasttapijt-lostrekken in den bureau boven (waar we laminaat gaan leggen). Maarten en ik hebben een uur aan een stuk tapijtje-trek gedaan, maar het resultaat mag er zijn: alles ligt mooi in rollekes, klaar om naar 't stort te gaan! Woohoo! Ze gaan me niet moeten wiegen vanavond denk ik!

21:34 Gepost door Runner Jules | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

22-08-08

Dank U Kim, Hanna, Elodie en Olivia!

Clipboard01
(Foto Nieuwsblad) Om even de titel van m'n laatste post te hernemen: we hebben er lang, heel lang op moeten wachten, maar de eerste olympische medaille is eindelijk binnen! En hoe! De meisjes van de 4 x 100m hebben de eer van de Belgen op ongelofelijke wijze gered door zilver te pakken! Een medaille! En dan nog in atletiek! En dan nog door onze vrouwen! Een knalprestatie! Een dikke proficiat!

19:38 Gepost door Runner Jules | Permalink | Commentaren (13) |  Facebook |

21-08-08

We hebben er lang op moeten wachten....

imagesDe zomer loopt op haar laatste beentjes. "Welke zomer?" hoor ik sommigen onder jullie vragen - en terecht - maar dat doet nu even niet terzake. Het wordt weer drukker op de treinen 's morgens en 's avonds. De schoolkoorts begint te komen en is ook merkbaar in de supermarkten waar ze je met de mappen, potloden en boekentassen rond de oren smijten. Collega's komen terug uit verlof en op 't werk komt alles weer op kruissnelheid (niet dat dat bij ons tijdens de zomermaanden niet zo is). En nu iedereen weer in gang schiet..... nu ga ik met vakantie! Oh ja! We hebben er lang op moeten wachten (sinds februari om precies te zijn, en dat was dan nog een vakantie om te verbouwen, dus echt rustgevend was dat niet), maar nu is het eindelijk zo ver. nog één dag werken en dan: een weekje verlof. Geen treinen. Geen vergaderingen. Geen verplichtingen(of toch geen vervelende). Geen stress. Alles moet, niets mag. O yeah! Dat alleen al klinkt ongelofelijk, maar het wordt nog beter! We ontvluchten het Belgische hondeweer en trekken lekker naar het Zuiden! Van woensdag tot zondag ga ik samen met m'n mama (het jaarlijkse moeder-dochter moment, jullie weten dat ondertussen wel al) naar BARCELONA! Lekker zonnetje, zalige tapas, mooi Spaanse mannen, de Ramblas... wat wil een mens nog meer? ik ga daar nu eens dubbel en dik van genieten.

imagesOndertussen hebben we niet stilgezeten natuurlijk. Maandagavond ben ik - ondanks het fantastische hondeweer- gaan lopen. Een 11-tal km. Na amper 3km werd ik  getrakteerd op een verfrissende douche waardoor ik de rest van het parcours met zompschoenen kon afleggen. Fijn, heel fijn.  Gelukkig had ik net wat nieuwe liedjes op m'n Ipod gezet die m'n gedachten van m'n voeten afleidden :-) Dinsdag ben ik gaan fitnessen: uurtje spinnen gevolgd door uurtje body combat. Gisteren was een rustdagje - ondergetekende moest bekomen van een werkbezoekje aan het casino. Bijzonder boeiend, dat wel, maar m'n kopje duizelde 's avonds nog na. 't is toch een andere wereld zenne. En dan vanavond opnieuw gaan sporten: uurtje spinning gevolgd door wat cardiotraining op de toestellen. Voila, we zijn er dus stevig tegenaan gegaan! Voor de liefhebbers de cijfers van maandagavond:Clipboard01

Ons weekje verlof wordt overigens al meteen stevig ingezet dit weekend: zaterdag eerst een babyborrel en dan naar Mechelen om met Ruth en Koen Maanrock onveilig te maken. En zondag een BBQ met vrienden. Hopelijk zijn de weergoden ons dit weekend gunstig gezind! Overigens volgt dinsdag nog een BBQ... duimen voor zon! Zij die met vakantie gaan over 20 u groeten u!

22:22 Gepost door Runner Jules | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

17-08-08

Gestoken!!

imagesIk ben gebeten. Zwaar gestoken. Meermaals. Dikke rode bobbels over m'n hele lijf. Jeuken, niet normaal! Na een grondige analyse kreeg het beestje dat me gestoken had een naam: de sportmug. Heel aggressieve soort. Weinig tegen te doen. Geen zalfje dat helpt tegen de jeuk. En als het kriebelt, tja... dan moet je sporten he ;-)  Vrijdag genoten van een lekkere vrije dag: uitslapen tot 10u, tot 11u in bed boekje lezen en lekker verder luieren. Tegen 15u30 begon het dan toch te knagen. "Allez Mestdagh, uw lui gat uit de zetel en lopen". Zo gezegd zo gedaan. Een toertje Blaarmeersen - Watersportbaan op het gemak, gedeeltelijk in het gezelschap van Maarten op de fiets. Altijd leuk!Clipboard01

Gisteren stond "klusjesdag" op het programma. We zijn een hele dag bij m'n mama thuis gaan klussen.  ik heb de keuken onder handen genomen: plafond geverfd (wit - 2 lagen) en muren geverfd ("kiwi burst"-groen- 2 lagen). Mooi eindresultaat. Maarten hing ondertussen gordijnen op, verving en toilet, boorde gaten, plamuurde, enz... Niet echt wat je bij sport in gedachten had, maar m'n armspiertjes waren toch moe genoeg om de sportmug koest te houden :-)  Vanmorgen ben ik dan nog twee uur gaan spinnen in de fitness. Behoorlijk intensief hoor, maar zo ontzettend leuk! Morgen gaan we dan weer lopen. Doorgaan ... doorgaan.....!

13:26 Gepost door Runner Jules | Permalink | Commentaren (14) |  Facebook |

14-08-08

Julie - Achiel 1-0

imagesHier zijn we weer! Na de dodentocht was het even bang afwachten hoe de voetjes zouden reageren, maar verbazingwekkend genoeg verliep de recuperatie héél vlot. Ik was verdorie minder stijf dan na de marathon van Rijkevorsel! zondag kon ik al vlotjes trappen op en af (ben zelfs gaan fietsen met Maarten) en spierpijn heb ik zo goed als niet gehad. Krijg nou wat! Af en toe stel ik me toch de vraag "was het goed om te stoppen aan 70km?" Want conditioneel en mentaal zat het goed. Achieltje lag een beetje dwars, en dus ben ik gestopt. Maar Achieltje heeft zich ondertussen koest gehouden. Zou ik de eindmeet gehaald hebben? Ach wat... gedane zaken nemen geen keer. 'k Heb me ONGELOFELIJK geamuseerd tijdens de dodentocht, 'k heb voor de eerste keer in m'n leven 70km afgelegd en we zijn er zonder kleerscheuren uitgekomen! Flink zo. En dat geeft ons meteen een doel voor volgend jaar: de dodentocht uitdoen! Voila!

Zoals ik al zei: Achieltje heeft zich koest gehouden. Zondag liet ie nog af en toe weten dat ie bestond, maar een hartig woordje van vrouw tot pees snoerde hem al snel de mond. Bij deze: Julie - achilles  1-0. Yiha.

Naar 't schijnt moet een mens na een zware inspanning rusten. Brrr... rusten... Zaterdag zelf ging dat nog wel ("t zou spijtig zijn). Tegen zondagavond begon het al serieus te kriebelen en maandagavond was m'n humeur al ver onder nul gezakt. Ik voelde me zo verflubberen en vervetten en uitzetten waar ik zat. Dat kan niet zijn! Dus vanaf dinsdag stevig in actie geschoten: 's avonds een uurtje spinning gevolgd door een uurtje body combat. Woensdag (gisteren dus): naar de fitness: 15 min crosstrainer, dan een uur spinning en dan de loopschoentjes aangetrokken voor een kort maar superzalig loopje:Clipboard01
  En nu ben ik net terug thuis van een uurtje spinnen gevolgd door een uurtje body sculpt. ZALIG! Lekker sportief bezig! I like it. En morgen? LOPEN natuurlijk!

22:46 Gepost door Runner Jules | Permalink | Commentaren (15) |  Facebook |

09-08-08

Dodentocht: het verslag

Clipboard03Gisteren was het EINDELIJK zover: de dag van de dodentocht. 08/08/08. Naar 't schijnt brengen die cijfers geluk. We waren dus hoopvol. Voor het vertrek naar Bornem nog een stukje openingsshow van de Olympische spelen meegepikt. Als al die atleten zo hard kunnen werken en afzien, dan kunnen wij dat ook, dacht ik nog. iets om te onthouden voor moeilijke momenten 's nachts. Ruim op tijd kwamen Ruthje, Koenie en ik gelaarsd en gespoord in Bornem aan. Eerst de chip gaan halen voor op de schoen en dan de bagage gaan afgeven. Héél handig. je mag een zak afgeven die ze naar het 50km punt brengen (met bijvoorbeeld een ontbijtje, droge kleren,... erin) en als je dat punt gepasseerd bent, brengen ze het terug naar de finish. En dan begon het wachten. Er was ons gezegd om als loper ruim op tijd te zijn, zodat we vooraan aan de start konden staan en niet gehinderd zouden worden door de wandelaars. Gemakkelijk gezegd en gedaan, maar dan sta je daar om 18u aan de start te koekeloeren, terwijl het startschot (door Kris Peeters notabene) pas om 21u werd gegeven. Geloof me, 3 uren op het randje van de stoep zitten is lang, héél lang. Maar we waren niet alleen. We kregen steeds meer gezelschap, van allerlei pluimage. Mensen in shortjes en op blote voeten (help!), mensen met bierbuiken (-kjes?) op teva-sandalen, militairen op bottinen, lopers, wandelaars,... best een gezellige bende. Tegen 20u30 kregen we te horen dat reeds meer dan 9000 deelnemers hadden ingeschreven. De spanning steeg. Eindelijk werd dan het startschot gegeven. We startten op het gemakje. Eerst was er een ronde van ongeveer 15km rond Bornem. De eerste 8 waren rustig (toch nog wandelaars die de boel vertraagden) en rond km 10 kwamen we dan Dirk en Kristel tegen. Kristel liep aan een behoorlijk tempo, dat voor Dirk en voor ons wel wat te hoog lag, dus zijn wij met ons drietjes blijven verder lopen. Langs het water in bornem met aan de overkant Temse. Heel gezellig. De nacht begon te vallen. De lichtjes aan de waterkant... mooi! Heel mooi! We hebben genoten. Ruth had een MP3 speler mee met luidsprekers en zo huppelden wij op "Dancing Queen en Chiquitita" van Abba (vaak luidkeels meezingend ook) maar ook "Love today" van Mika vrolijk verder. We hadden veel succes hoor en hadden niet zelden een groepje lopers achter ons hangen. Na het rondje Bornem werd het menens en werd koers gezet richting Duvel en Palm. Wat echt leuk was, was dat ondanks het late uur (tot 3 u 's morgens!) alle bewoners buiten zaten aan tafeltjes met een vuurtje en iedereen luid aanmoedigden. Volgens hen waren ruth en ik "9e en 10e vrouw" niet slecht he. Toegegeven, veel vrouwvolk hebben we er niet gezien. Diezelfde toeschouwers boden op een gegeven moment ook Leffe aan, iets wat Dirk niet kon afslaan, dat vonden ze hilarisch! Nog voor Duvel (40km) zijn we dan Dirk kwijt geraakt, want die was zijn broer tegengekomen. Dus gingen Ruth en ik alleen verder. Heel speciaal: het vallen van de nacht, geen hand voor ogen zien, alles muisstil.... Na een km of 40 werd het wat lastiger, en zijn we overgescxhakeld op 500m lopen - 500m wandelen, zo afgewisseld. Een regime dat bijzonder in de smaak viel en dat we uiteindelijk tot 65km hebben volgehouden. Zo bereikten we eerst Duvel en dan de Palm. Heel grappig, het parcours liep gewoon DOOR die twee fabrieken! Wel leuk om zien. De eerste lijken begonnen te vallen. Mensen gingen zitten en kwamen niet meer recht. wij zijn nooit gaan zitten. Aan geen enkele stop. Altijd blijven wandelen, dat is onze redding geweest denk ik. De nacht was leuk, maar tegelijk moeilijk. het heeft iets magisch, iets vreemds.ruth en JulieMaar je ziet ook geen steek voor ogen. En zo zagen wij een fietsbegeleider bijna vallen en werden we plotseling verrast door een grommende (maar blijkbaar ongevaarlijke) hond een meter voor onze neus. Gelukkig had het beestje meer schrik van ons dan wij van hem. Toen begon het weer dag te worden. Zo ongelofelijk mooi! De lucht die langzaam lichter kleurde en de mist op de velden.... daarvoor alleen al zou je de dodentocht lopen!   Zo rond vijf uur denk ik kwam de grote verrassing. Ik had al verschillende malen gemeend mensen te herkennen (bloggers dan), maar telkens bleek het loos alarm. Maar zo rond vijf uur zag ik plotseling Edith en Frank staan. Eens goed in de ogen wrijven. huh? Edith en Frank? Wat doen die hier. Wijzen, naar Ruth, en ja... het waren ze echt! geen hallucinatie deze keer! Deze schatjes waren speciaal om 3u30 opgestaan om te komen supporteren voor ons! Ze zijn een heel eind meegewandeld met ons tot aan een volgende post en gingen ons dan ook voor met de wagen tot een volgende post. Echt Super! Een supergrote opsteker, niet te doen! Homer nam ook verschillende foto's (zie hiernaast) Danku Edith en Frank.  ruth en ik verstonden er ons echter niet aan. Waar was die nachteljke vermoeidheid waar we voor vreesden? niet gezien. Waar was de man met de hamer? In de verste verte niet te bespeuren. Waar was de mentale dip? Geen sprake van, wij liepen vrolijk huppelend, zingend en tetterend rond. Ook de organisatie was super, en dat mag zeker gezegd. Alles was tiptop in orde, de bevoorrading kon niet beter (water, thee, koffie, soep, duvel, palm, sandwichen, druiven, bananen, rijsttaartjes, appels,.... honger kon je niet lijden), de mensen supervriendelijk.... De sfeer onder de deelnemers gemoedelijk, helemaal niet competitief. Zo geraakte een deelnemer in rolstoel moeilijk een heuvel op en was er meteen iemand om te helpen duwen. Fijn toch!Clipboard02 
 HET WAS DE MAX. Het was genieten van km 1 tot .... km 71 (10:03:30 - 7,1 km/u - 132 bpm - 4412 kcal). Jawel, na 66 km begon de achillespees te zeuren. Een beetje. En dan een beetje meer. Genoeg om niet meer comfortabel te kunnen stappen. Dilemma. Negeren we het en gaan we door omdat het zo goed gaat? Of zijn we eens verstandig en stoppen we ermee. Thuis zou geen zinnig mens met zo'n voet een training van 30km aanvatten, dus moest ik dat toen ook niet doen. Maar 't ging net zo goed. Na wijs beraad besloten van te stoppen. Ruthje ging dapper alleen verder.DSC02972 Aan de volgende post zei ik zacht tegen de verantwoordelijke: "ik denk dat ik ga stoppen", waarop die man voor HEEL de straat riep "WE HEBBEN EEN OPGEVER". Ok, subtiel. Héél subtiel. Ik werd al enigzins triest verwezen naar een groot bord met "OPGEVERS" erop (jaja, ik wéét het al dat ik opgeef) om te wachten op een bezemwagen. Maar wie kwamen er dan weer net toe? Edith en Frank! En zij hebben met netjes in centrum Bornem afgezet, waarvoor een hele dikke merci! Terwijl Ruth (en Koen ook natuurlijk, want die heeft ook karakter getoond vannacht) lustig verder liep ging ik de Rode Kruistent opzoeken.Clipboard07 Daar werd ik dik in de watten gelegd: eerst een lekker voetbadje in gezelschap van twee lotgenoten (rampverhalen uitwisselen, haha, hoe leuk) en dan: MASSAGE! Een superlieve rodekruisman vertroetelde m'n beentjes van boven tot onder en dat met heel veel overgave (zie foto links), en omdat er niet veel volk was deed ie dat superlang (elk been twee keer - yiha!).  Ondertussen was daar ook een cameraploeg van de VRT toegestuikt; op zoek naar blaren. Grote blaren. Dat konden ze bij mij, en vele andere lopers niet vinden,tot hun grote teleurstelling. ik werd wel kort geïnterviewd (maar dat was blijkbaar niet interessant genoeg want is niet op de televisie geweest) en toen kwam een man binnen (die op sandalen had gewandeld - go figure) met een joekel van een blaar en waren ze in hun nopjes. Dat hebben ze ook op het middagnieuws van VRT getoond, en wie zat er op de achtergrond? IKKE en Maarten!interview
Clipboard06
Na deze verwensessie en ongewoe belangstelling voor mijn voeten (een dikke pluim voor het Rode Kruis!) zijn Maarten en ik eerst een uur of twee gaan maffen in de auto (ik was echt wel moe) endaarna vonden we Mario, Peggy en de kids en wachtten we op Ruth. Clipboard04Clipboard01
Clipboard05zij kwam héél verdienstelijk toe na amper 14u, met een brede smile op haar gezicht (terecht!)  en heeft de laatste kilometers ook nog al lopend afgelegd! ONGELOFELIJK. Wat een karakter! Nadien zijn we samen nog gezellig samen iets gaan drinken op een terrasje en dan naar huis: eten en slapen! Dat hebben we verdiend. Op naar..... dodentocht 2009 want dit moét ik afmaken!

15:22 Gepost door Runner Jules in Algemeen | Permalink | Commentaren (36) |  Facebook |

De Dodentocht: eerste cijfertjes

Net terug thuis. Snel een eerste cijferweergave. Verslag en foto's volgen straks (maar wie naar 't middagnieuws van VRT gekeken heeft, heeft me ook al gezien).

Dodentocht gestart. Gelopen tot aan +/- 40km, vanaf dan afwisselend 500m wandelen - 500m lopen. Ging schitterend. Conditie ok . Mentaal alles ok. Sfeer dik in orde. We hadden lol.

uitgestapt op 70km. Achilles kwam piepen. Nog niet heel erg. Maar 't is een zwakke plek. Twijfel. Doorgaan of stoppen? Aangezien ik nog zo goed zat wilde ik liever doorgaan, maar 'k had aan mezelf, m'n mama en Maarten beloofd te stoppen bij pijn. BOvendien zou het nooit in m'n hoofd opkomen om met zo'n gevoel in m'n voet 30km te gaan lopen (5 ok, maar 30,...). Dus: uitgestapt. Toch heel content.

Clipboard01

Zijn we nu teleurgesteld. Een beetje wel natuurlijk, want mentaal en conditiegewijs zat het dik goed en we hadden lol. Dus finishen behoorde zeker tot de mogelijkheden. Anderzijds is 70km al 70km verder dan als ik niet was gestart en 20km verder dan waar ik stiekem op had gehoopt. is 70km een héle mooie prestatie én heb ik uiteindelijk ook karakter gehad om te stoppen (geloof me, niet gemakkelijk).

DUS: IK KEER TEVREDEN (EN OOK MOE) TERUG NAAR HUIS. En Ruthje zeker, die liep de dodentocht helemaal uit in een schitterend tijd. PROFICIAT! koenie is nog bezig!

Straks foto's en een verslag maar nu eerst: ETEN!!!!!!

 

13:52 Gepost door Runner Jules | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |