26-10-09

Poland Spring Marathon Kick-Off - Central Park New York

borstnummerTwee weken vakantie. Twee heerlijke weken vakantie! Eerst een vierdaagse Amsterdam, grotendeels in het teken van de marathon. Dan een weekje in the Big Apple, in New York City, voor puur toeristische doeleinden. Veel rondlopen, sfeer opsnuiven. Veel dingen bezoeken en veel shoppen. En ja, natuurlijk had ik als hardloper netjes m'n schoenen en loopkleren in m'n valies gestopt met de bedoeling toch minstens één keer de beentjes te strekken in Central Park, maar lopen zou zeker niet centraal staan deze reis. Maar dan gebeurde iets geks... We waren nog maar pas in het hotel toegekomen en wat bleek? De o-zo charmante receptionist Todd is ook een hardloper. jawel. Hij liep de NY city marathon vorig jaar en gaat dat ook zondag weer doen. Great minds think alike and find each other. Maarten voelde de bui al hangen en kon niet anders dan eens goed met z'n ogen rollen toen dearest Todd vertelde dat er blijkbaar vandaag een 5-mile wedstrijd was gepland in Central Park, als kick-off voor de marathonweek. You're kidding? No way! Als hardloper kan je zo'n kans niet laten liggen, tuurlijk niet. Eén keer, nee sorry, twee keer lief in Maarten's ogen kijken, en 't was geklonken! Ik zou vandaag deelnemen aan m'n allereerste race op Amerikaanse bodem. Thank you Todd!

sokkenZo kwam het dat we vrijdagnamiddag door Central Park wandelden, op zoek naar het kantoor van de New York Roadrunners, de lokale atletiekclub. Zij organiseren de marathon volgende week en de race van vandaag zou de start betekenen van een week vol evenementen in het teken van de marathon. De finishlijn van de race is ook exact dezelfde als deze van volgende week, zo heb ik toch een beetje het gevoel gehad van de marathon van NY gelopen te hebben ;-). Een grote teleurstelling toen we toekwamen: alles was uitverkocht. Geen nummer meer te krijgen, alle plaatsen volzet. Ah nee hé, met alle Chinezen, maa rniet met mij. Een stevig staaltje smeek- en vraagwerk gecombineerd met een zieligdoenerij van de hoogste plank - "ik kom helemaal uit Europa en zou, zo, zo graag meedoen", en plotseling bleek er toch nog wel een nummertje vrij te zijn. De eerst ietwat nukkige oude dame transformeerde naar een overly-American vriendelijk vrouwtje ("of course sweetie, we'll take care of that for you immediately") en nog geen vijf minuten later stond ik met nummer én T-shirt weer buiten. Ha! Super! 'k kon het natuurlijk niet laten ook eerst de winkel eens te bekijken. Allemaal leuke NY-marathonspulletjes. Heb mezelf dan maar getrakteerd op een paar sokken... when in NY, wear what the NY-runners wear... of zoiets? In ieder geval, ze waren mooi (blauw!) en ze zouden me vandaag gelukbrengen.

julie central parkZondag 25 oktober. D-day. De wekker stond om 6u30. Niet evident als je al twee nachten om 3u 's nachts in je bed ligt te koekeloeren wegens jetlag en overdag moeite moet doen om wakker te blijven. Maarten's enthousiasme voor dit experiment bereikte een absoluut dieptepunt. Gelukkig verdween dat al snel toen we in Central Park een stralend zonnetje mochten begroeten en op 5 minuten tijd eekhoorntjes en een wabseer in het wild hadden gezein. De fotograaf in Maarten werd wakker en ook hij zag het weer helemaal zitten. Fijn zo. Wat ik zo leuk vind is dat je, ongeacht of je nu in België, Ierland of de VS zit, altijd dezelfde sfeer hebt op zo'n evenementen. Duizenden zenuwachtige lopers, die stretchen, even opwarmen, nog snel hun borstnummer opspelden of in de laatste hoop op een energiestoot een banaan naar binnenwerken. Een bonte verzameling: afgetrainde mannen, senioren, jongeren voor een goed doel, volslankere dames in te kleine broeken of wel-geëquipeerde lopers met 5kg extra aan gadgets om de race te lopen. Allemaal met hun verwachtingen en zenuwen. Ik ga niet zeggen tot welke van de bovenstaande categorieën ik (niet) behoor, maar ook i khad mijn verwachtingen. Een week na de marathon wilde ik niets forceren, maar 'k wilde nu ook niet bepaalde de schildpad gaan uithangen in NY. 5 mile is 8km. Dus hoopte ik stiekem op een eindtijd van 40 min. Goed voor een gemiddelde van 12km/u. niet overdreven snel. Maar ook niet traag. Maar ook ik had zenuwen: bleek dat de charmante dame me voorzien had van een startnummer in het tweede (!!) van de acht startvakken. Tussen alle afgetrainde snelle mannen dus. Slik. Ik kreeg al visioenen van een vertrappelde Julie amper 5 meter na de start.... dat begon al goed. En geen lucky-marathonsokken die daaraan iets zouden kunnen verhelpen!

finish bordDat ondergetekend emo-beestje traantjes zou laten was te verwachten. Dat dit al bij de start zou gebeuren, kwam echter als een complete verrassing. Met nog en paar minuten voor de start te gaan begon plots iemand in de micro het Nationaal Volkslied te zingen. Al bij de eerste tonen kreeg ik kippevel, de tranen lieten niet veel langer op zich wachten. Ik mag dan wel een Gentenaar in hart en nieren zijn, een rasechte Vlaming, er schuilt een klein beetje Amerikaan in mij. In 1996-97 verbleef ik een jaar in California als student en de "Star Spangled Banner" bracht me met een smak terug naar die tijd. Alsof ik op drie minuten een overzicht kreeg van allerlei mooie momenten uit m'n jaar: homecoming, graduation, de talloze keren dat we met de high school band op de footballgames moesten spelen, 4th of July.... mooie herinneringen. Stuk voor stuk. En dus stond ik daar dan tussen 8000 anderen.... te wenen. 't Was weer proper :-) De tranen verdwenen gelukkig al even snel als ze gekomen waren en van zodra het startschot werd gegeven, waren ze compleet verleden tijd. Concentreren nu. Opd e wedstrijd. Maar ook genieten, van de omgeving. Het tempo zat goed, gemiddeld 4.42 min/km, ruim boven de 12km/u dus. Was nochtans niet evident. Central park is geen meter plat. Excuseer, geen centimeter. Ok, what goes up, must come down. Er zaten dus best wel wat makkelijkere stukken in die naar beneden gingen, maar deze naar boven waren echte kuitenbijters. Maar het ging goed, en de verwachte "vertrappel-Julie-sessie" bleef gelukkig uit. Eventjes verwarring wel, toen ik na 6-7 minuten een bord met "1" op zag staan. Huh? Ben ik dan toch slak aan het spelen? Maar nee, 't zijn natuurlijk aanduidingen in miles, niet in kilometers. Oef! Dat misverstand uit de wereld geholpen zijnde, konden we weer opgelucht lopen. Het was genieten, echt wel. 't Liep supergoed, de beentjes wilden mee, en de omgeving was gewoon.... GEWELDIG! Eindelijk mijn race door Central Park! Hier heb ik van genoten. De 8000 lopers vormden een kleurig lint door Central park, echt mooi om zien. Wat me opviel was dat er meer vrouwen deelnemen dan bij ons. Bij ons zijn vrouwen nog altijd in de minderheid. Vandaag was dat zeker niet zo. Fijn! En er wordt ook veel "sympathieker" gelopen. Lopers zeggen "sorry" als ze tegen elkaar botsen en houden meer rekening met elkaar. Was wel fijn. Het parcours bracht ons helemaal rond central park, goed voor 8 km rollercoaster-gevoel (op en neer) en prachtige zichten. Na amper 38 minuten kwam de finish alweer in zicht. Nog een laatste sprintje bergop (ocharme die marathonlopers volgende week) en na 38:20 klokte ik af. Mooi mooi! Ruim onder de 40 minuten én meteen goed voor een PR want mijn allereerste wedstrijd over die afstand. En wat kregen we na de finish? In tegenstelling tot de appels en koekjes van bij ons: BAGELS! 't is weer eens iets anders :-) Maarten had ondertussen de helft van Central park op de gevoelige plaat vastgelegd en was evenzeer in z'n nopjes. Een schitterende start dus van een schitterende dag in NY, maar een volledig reisverslag... daarvoor ben je hier op de verkeerde plaats! start

02:48 Gepost door Runner Jules | Permalink | Commentaren (18) |  Facebook |

20-10-09

Amsterdam Marathon 2009: YES I CAN!


borstnummerZondag 18 oktober 2009. Amsterdam Marathon. Mijn zesde marathon. Dat is het plan. Hoewel... als het aan de "slechte voortekens" had gelegen dan had ik niet aan de start gestaan. Eerst de vieze beestjes die we overhielden aan de halve marathon van Eindhoven en me met een virale infectie van de luchtwegen een week aan m'n zetel gekluisterd hielden. Dan onze "vriendelijke hotelbaas" die doodleuk, na een nachtje stappen in Amsterdam zaterdagavond, besloot om - zonder blikken of blozen-  het ontbijt te verleggen van 7u30 naar 8u30, waardoor ik zonder ontbijt de straat op kon (jawel!). Dit euvel nog maar amper verholpen (gelukkig zijn er veel gezellige ontbijt-plekjes in de Nederlandse hoofdstad te vinden), of de volgende pechfactor diende zich al aan: één van de busjes van Mario's drankgordel lekte, waardoor de helft van m'n voorraad cola op de grond van de metro belandde in plaats van in mijn maag na km 30... Jaja, voor een rondje "lachen met Julie" waren we zeker goed op weg. En dan heb ik het nog niet gehad over de 80 (!!) trappen die me wachtten na de marathon om in onze hotelkamer te geraken.... Het zou dus nog niet zo onbegrijpelijk zijn geweest om de handdoek in de ring te gooien en het hele evenement als toeschouwer mee te maken.

Maar anderzijds.... Murphy moet toch ééns een ander slachtoffer gaan zoeken en een mens kan toch maar zoveel pech hebben op één dag... Neem daarbij de vlekkeloze voorbereiding, de afwezigheid van blessures en pijntjes, de aanwezigheid van een haas, een plat parcours en een mooie omgeving.... En zo kwam het dat ik zondag om 9u samen met Mario, Gert, Rinus, Christophe, Koen en andere bloggers in Amsterdam stond. Nog even gezellig babbelen ("wie heeft het meeste medicamenten geslikt deze week?" leek de populairste vraag want ook Koen en Gert waren ziek en ons Edith heeft zelfs jammer genoeg moeten afzeggen). We kwamen even met de Nederlandse bloggers,o.a.Bjorn,  samen in het sportcafé en dan trokken Mario en ik naar ons startvak. We waren daar niet alleen (zie foto). Geweldige sfeer. Stadion vol toeschouwers. Zenuwachtige lopers. Helikopters boven onze hoofden. Muziek.... Wachten tot 10u30... het startschot voor een nieuwe heroïsche tocht van 42,2km.veelvolkaandestart

julieenkoenDe hele marathon was genieten. Jawel, van begin tot einde. Bij de start reeds voelde ik dat het goed zat, het tempo lag me en de hartslag bleef lang laag. Wat Amsterdam in vergelijking met Eindhoven tekort heeft aan ambiance en muziek compenseert het ruimschoots met een adembenemend parcours en een schitterende organisatie. Haas Mario deed zijn werk prima en hield van in het begin het tempo stevig aan, aan 5:40min/km. Na het eerste rondje van 7km kwamen we terug aan het stadion om dan richting Amstel te vertrekken. Niet veel later zag ik in de verte een gele bandana opdoemen voor ons. Een gele bandana op een rood shirt. Hé, die loopstijl herkennen we! En ja hoor, het was Koen! Die zijn derde marathon op drie weken tijd liep. Chapeau. Ons bijhouden wilde Koen niet,maar even op de foto kan natuurlijk wel (Koen finishte overigens knap in 4u 29sec). Even later liepen we langs de Amstel. Adembenemend mooi. Heel rustig. Aan de overkant zag je de Keniaantjes al, die al bijna 10kmmeer in de benen hadden zitten. Weinig supporters langs de kant daar, maar des te meer op het water. Geweldig leuk hoe mensen ons per boot aanmoedigden, met muziek of door te roepen.... het is eens iets anders! Mario hield alles goed in de gaten: hoe zit de hartslag? Heb je genoeg gedronken? Hoe voel je je? Mario ging zelfs voor mij op zoek naar goddelijke billen in mooie broekjes... helaas bleek dat laatste een vruchteloze queeste. Het enige waar ik  zelf nog aan moest denken was ... lopen. en dat hebben we gedaan. Met plezier!

gekke bekkenAls ik één enkel dipje moet noemen, dan gebeurde dit op km 21,1. Puur mentaal. Alles ging goed, maar het kopje begon te werken. "21,1 km"...."we zitten aan de helft"...."shit, nog een keer zo ver... gaat dat wel lukken aan dit tempo". Soms denkt een mens teveel. Soms moet een mens gewoon doén en niet denken. Zeker hier, want alles zat goed. De benen, de hartslag... maar 't koppeke ging dwarsliggen. Veel tijd kreeg het daar gelukkig  niet voor, want op km23 had ik alweer afleiding: stond daar plots een mevrouw met een kraam vol biologisch geteelte groenten. Ik zie het al voor me dat één van de lopers zegt "voor mij 2 bloemkolen en een knolselder"... om er dan nog 18 km mee door de stad te hossen. Hilarisch gewoon! En zo waren we weer vertrokken. De kms vlogen onder ons voeten door. Op km 29 kwam het gevreesde moment... het moment waarvoor Katrien had gewaarschuwd: néé, niet de man met de hamer, die ben ik in Amsterdam écht niet tegengekomen. Maar wel: Mario begon moppen te tappen. "Een man wilde pater worden...."... en even later "er waren eens 5 nonnen aan de hemelpoort".... hoe de moppen eindigden, dat laat ik jullie Mario zelf vertellen, maar het leverde alvast schuine blikken van de medelopers op en 2 km die al schaterlachend werden afgelegd :-). Ondertussen bleven ook Maarten, Bjorn, Rinus en Ronald voor de nodige afleiding zorgen. We hebben ons geen minuut verveeld.

funmetmarioRond km 38 werd duidelijk dat de 4u-grens gemakkelijk haalbaar werd. Ik had er de hele marathon op gehoopt, de hele marathon in geloofd. Maar een marathon blijft een marathon, en die begint eigenlijk pas op 35km. Er kan altijd vanalles gebeuren. Maar vanaf km 38 drong het door: HET GAAT LUKKEN. Van dan af liepen de tranen over m'n gezicht. Tranen van vreugde. Tranen van opluchting. Tranen van vermoeidheid ook, want hoe je 't draait of keert, 42km blijft een roteind. Tranen van voldoening. Tranen, die alle trainingen van de voorbije maanden de moeite maakten. Nog een laatste keer het vondelpark door. Dat leek plotseling wel een beetje langer dan toen we dat op 7km doorliepen. Maar de stal rook....het vondelpark uit, nog een eindje.... daar stond Bjorn alweer te supporteren. "Betalen Bjorn, betalen", was alles wat ik kon uitbrengen, aangezien Bjorn zo vriendelijk heeft beloofd te sponsoren met een extra 20 EUR indien ik onder de 4u eindigde (danku Bjorn - je bent super!). En zo kwamen we aan het stadion....

finishlaatste metersHet stadion. Je loopt het niet zomaar in. Het stadion overkomt je. Het overvalt je. Het zuigt alle pijn en vermoeidheid uit je lichaam en vervangt het met een overweldigende vreugde, een gevoel van voldoening en een enorme trots.Het doet je voeten over de baan zweven. Duizenden toeschouwers die juichen. Die sfeer. Die muziek.... geen woorden voor! Nog een half rondje, nog 200m naar de finish. "Als je nu sprint wordt het 1u57" hoor ik Mario nog zeggen "anders op je gemak naar 1u58". Nu sprinten? Ben je gék! Deze 200m mogen de langste 200m van de marathon worden voor mijn part. Hier heb je 't voor gedaan. Armen in de lucht, tranen de vrije loop, je héél even Paula Radcliffe wanen... héél even maar. Dit is puur genieten! Hier zijn geen woorden voor. Genoten van elke stap, van elke meter richting finish, van alle ogen die op je zijn gericht, van het besef dat het o zo begeerde doel eindelijk is bereikt. Geweldig gewoonweg! Op de foto zie je mijn laatste meters. Met hart en ziel gelopen. We gingen over de finish in een netto tijd van 3:58:06 !! Ruim binnen de vooropgestelde 4u én een verbetering van mijn PR met maar liefst 16 minuten! Dit tart gewoon alle verbeelding. Tranen blijven komen. Mario en ik vallen in elkaars armen (sorry Peggy-  we zijn braaf geweest ;-) ). Dit sprak blijkbaar de Nederlandse televisie aan, want we werden prompt geïnterviewd door journalisten van de Regionale Televisie Noord Holland, die nog meer in hun nopjes waren toen we vertelden vaak bij de Noorderburen te komen lopen.... Medaille in ontvangst nemen, drankje drinken, chip afgeven.... En dan nog een hapje gaan eten met Mario en Maarten in een caféke in de buurt. Amsterdam.... hier heb ik van genoten!

julie met medaille
garmin
finsihmetmario

imagesRest me nog enkel de medebloggers die er liepen (Gert, Christophe, Koen, Rinus,...) te feliciteren en een paar woordjes van dank te formuleren. Een dikke dankjewel uiteraard aan Maarten, m'n lieve schat die me al die maanden tijdens de trainingen heeft gesteund en ook in Amsterdam trouwe supporter speelde en foto's nam. Dank aan m'n haas Mario, zonder wie ik onmogelijk zo'n vlak tempo had kunnen lopen de hele marathon en die ook nog eens voor leuk entertainment zorgde. Dank aan de supporters ter plaatse, zoals Ronald en Bjorn, die zelfs sprintjes placeerden om ons aan te moedigen. Dank aan alle familie, vrienden, medebloggers voor de vele gelukwensen via kaartjes, sms, e-mail, facebook.... doet geweldig veel plezier. En tenslotte:een dankjewel aan mezelf.... omdat ik er voor de eerste keer ook écht zelf in geloofde: YES I CAN!julieenmaarten

20:32 Gepost door Runner Jules in Algemeen | Permalink | Commentaren (37) |  Facebook |

16-10-09

We zijn ermee weg - op naar AMSTERDAM MARATHON 2009

Clipboard01
Het is eindelijk zover. De valiesjes zijn gemaakt. De sporttas staat klaar. De koolhydraatjes zijn gestapeld en het rusten... wel ja, dat laatste was vooral geen probleem deze week daar ik aan het bed / de zetel gekluisterd was dankzij de vieze beestjes die in Eindhoven ronddoolden en me op een wel zeer onaangenaam moment keelpijn en hoest bezorgden. Gelukkig lijkt het ergste leed geleden. Nooit koorts gehad en op een beetje vermoeidheid na weer helemaal de oude. We zien wel wat het geeft in Amsterdam. Enerzijds prima voorbereiding, prima conditie, plat parcours én een superhaas. Anderzijds misschien fysiek wat ingeboet door de beestjes van deze week. Hoe zwaar dat laatste gaat doorwegen, dat weet ik niet. We kunnen niet meer dan starten en ons best doen. We blijven nadien wel even in Amsterdam (gelukkig komt iemand op ons huisje en de nijntjes passen) dus waarschijnlijk pas tegen midden volgende week meer nieuws hier. Wat zal het zijn? Een PR of niet? Onder de 4u of niet? Uitlopen of niet? Only time will tell.....  AMSTERDAM - HERE I COME!

20:44 Gepost door Runner Jules | Permalink | Commentaren (17) |  Facebook |

12-10-09

Halve Marathon Eindhoven... van "wat ben ik hier in hemelsnaam aan het doen" naar "Amsterdam wordt een makkie"

                                Clipboard01
De halve marathon in Eindhoven. Een derde editie alweer voor mij. In 2006 liep ik hier mijn PR (dat nog altijd staat), in het begin met Ruth en nadien achter een man met goddelijke billen in een rabobankbroekje en in 2007 haasden Mario en ik er Peggy in haar eerste halve marathon. 2008 was een sabbatjaar (marathon van Keulen, weet u wel), maar nu stonden we er weer. En wisten we ook weer waarom. Want Eindhoven is volle bak ambiance. Heel de stad op stelten. Feesten zoals alleen onze Noorderburen dat kunnen. ALles in het teken van de marathon. Geweldig. Het plan voor vandaag? Een allerlaatste training voor de marathon van volgende week: samen met Edith en Mario zouden we Greet in haar eerste halve marathon naar een tijd van 2u - 2u05 hazen. Nét iets trager dan mijn gewenst marathontempo van volgende week dus. Een tikkeltje maar. Een echte test dus ook, want hoe zou dit tempo aanvoelen. Een risico ook, want als het goed aanvoelt is het een mentale opsteker, als het moeilijk gaat, wordt het moeilijk om het "koppie" mee te krijgen naar de start volgende week.  Mijn fysiek had ik alvast niet mee: had sinds zaterdagavond keelpijn en de nacht van zaterdag op zondag was ook al niet geweldig. En zo kwam het dus dat we zondag naar Eindhoven vertrokken en ik nog niet eens wist of ik wel zou starten....

Clipboard02Rond halftien kwamen we toe in Eindhoven. Auto netjes geparkeerd op de parking bij de TU/e. Op weg naar de pendelbus passeren we de mobilhome van Berry, Inge en Nico. "Komen jullie niet even binnen?". Ja graag. "We hebben chocotofs". Nog liever dan :-) Even kwartiertje gebabbeld, de sfeer zat er al onmiddellijk goed in. We kregen de zak chocotofs zelfs mee, "om de dag door te komen". Hallo - die zak was dus tegen 10u30 op. Oeps.... Dan naar het stadscentrum, waar we om 10u hadden afgesrproken met de rest van de bende. Heerlijk om iedereen terug te zien. zoveel mensen: Petra (zie foto), Tiny, Rinus, Yves en zijn vrouw, Katrientje, Jess en Bert, Eva, Chris en Vincent, Mo, Maurice, Bjorn, Edith en Frank, Mario en Peggy, Stefke... teveel om op te noemen. Een leuke bende. Een zotte bende. Snel even een groepsfoto nemen, wat bijbabbelen en de marathonlopers konden starten. Dan zijn wij - halve marathonlopers -  eerst ne warme choco gaan drinken (ah ja natuurlijk) en dan gaan supporteren voor de marathonlopers. Wat gingen die snel. Eerst een horde keniaantjes. Echt mooi om zien hoe die lopen. En dan, een hele eind erachter, de rest van de lopers. Allemaal hebben ze het schitterend gedaan hoor, Katrien liep 3u38 bijvoorbeeld, en Jesske in haar eerste marathon 4u25. Knap!

Clipboard03
Om 14u15 was het onze beurt. Nadat Maarten zichzelf eerst nog had getrakteerd op een lekkere hamburger bij McDo en ik mijn sandwichkes met choco (koolhydraten aub) verorberd had, vonden we de vriendjes terug bij de start. Ik ging dus starten. De keel voelde wel ok aan en ik wist wel dat het geen superdag ging worden, maar kom, een laatste training moest kunnen. Toegegeven, écht veel zin had ik er niet in. Als je zo veel hebt getraind en je lichaam is duidelijk klaar voor de marathon dan wil je die marathon gewoon lopen. Amsterdam zou NU moeten zijn, niet voglende week, NU. Maar goed, 't gezelschap was goed, dus we gingen ervoor. Totdat... we een kwartier op voorhand in het startvak stonden en het pijpestelen begon te regenen. Niet gewoon miezelen. Nee, pijpestelen regenen. We werden kletsnat vanaf het begin, en dat terwijl Edith en ik allebei een regenvestje aanhadden.... waar we de kap van thuis hadden gelaten. Grr.

Ik heb nog maar zelden tijdens mijn loopcarrière de vraag gesteld "waar ben ik in hemelsnaam mee bezig". Eén keer was toen ik 37 keer dezelfde brug op en af hotste tijdens één van Mario's heuveltrainingen en de mensen in de passerende auto's me zielig aankeken. Een andere keer was in de marathon van Parijs, toen ik in 32 graden warmte en met zompende voeten (danku brandweermannen met spuiten) de laatste kms doorworstelde. Maar dat is het zowat. Gisteren was het derde moment. Geen goesting. Koud. En gietende regen. Vier verzopen kiekens op een rij in het startvak. "wat sta ik hier in hemelsnaam te doen?" was écht het enige wat ik kon denken. "Zot zijn we, knettergek". Ik stelde nog aan Edith voor om samen een filmpje mee te pikken in de cinema vlakbij, maar aangezien het toch opklaarde net voor de start, hebben we dat maar zo gelaten. We zouden starten.

Clipboard04
En maar goed ook, want 't werd een SUPERleuke halve marathon. We startten onmiddellijk aan het goede tempo 5.40 min/km en de sfeer zat er onmiddellijk goed in. Overal muziek en veel supporters. De kou werd al snel vergeten en we kwamen in het ritme. Greet deed het geweldig goed en voor mij was het een mentale opkikker: het tempo lag me geweldig goed. Relaxed. Een losloop-loopje. ZO voelde het. Gemiddelde hartslag 149. Het gevoel over de baan te zweven. Nog uren door te kunnen gaan. Of hoe het gevoel van "waar ben ik in hemelsnaam mee bezig" zich op een uur tijd omzette naar "het wordt super in Amsterdam, ik ben er klaar voor". Eens ik dat besefte, was het gewoon genieten. De rit uitrijden, Greet aaanmoedigen, tetteren met Mario en Edith, genieten van de muziek en de supporters.... geweldig gewoon. Peggy, die jammer genoeg dankzij een blessure niet mee kon lopen, begeleidde ons op de fiets. Heel leuk om haar af en toe te zien opduiken. Jammer dat we één dame ineen hebben zien zakken, ik hoop dat ze ok is. De laatste 2 kms waren zoals altijd het indrukwekkendst. Bij Greet zat de vermoeidheid diep, maar ze bleef écht alles geven, mede dankzij het publiek. Dat staat rijendik te zingen en te joelen, het geeft je vleugels! Na ongeveer 2u01 stonden we aan de finish. Met een doodgelukkige Greet, een trotse coach en 2 dames (Edith & ik) die vol zelfvertrouwen aan de start kunnen staan in Amsterdam volgende week. Bedankt Eindhoven!

07:00 Gepost door Runner Jules in Algemeen | Permalink | Commentaren (25) |  Facebook |

07-10-09

Run for Paraguay

paraPiep! Helemaal bekomen van de halve marathon van Kuurne en "gedwongen" thuis door de regen (ik ben geen watje maar dit is écht van het goede teveel om te gaan lopen), dus even tijd om weer iets te posten. Jullie weten ondertussen al dat ik grote plannen heb voor volgend jaar en normaal gezien tijdens de zomermaanden als vrijwilliger in Paraguay zal gaan werken met straatkinderen. Dit konden jullie ook al lezen in een vorig bericht. Ik heb ongelofelijk veel toffe reacties hierop gehad en het is gewoon geweldig hoe iedereen zo met me meeleeft. Bedankt daarvoor! Het is niet zo'n doordeweekse beslissing om aan zo'n project mee te doen, we hebben hier heel lang over nagedacht en gebabbeld, en het is echt fijn te lezen / horen dat zoveel mensen het een fijn idee vinden.

Nu zijn er twee medebloggers / vrienden, namelijk ons Katrien en Mario, die me een extra steuntje willen geven met dit project en die vanalles willen organiseren om wat centjes in te zamelen voor dit goede doel. Voor Facebookers is dit niets nieuws, en veel mensen hebben ook reeds een en ander in hun mailbox gevonden, maar voor al wie het nog niet weet:

wijnendaeleOp zaterdag 14 november organiseren we een gezellige looptocht (geen wedstrijd) van 5km of 15km met start aan het kasteel van Wijnendaele. Het wordt een ware kastelentocht, langs 't kasteel van Wijnendaele en 't kasteel van Aertrycke, in de buurt van Torhout. We spreken af om 13.30u op de parking aan babbel-en knabbelcafe 't Heuvelhof en vertrekken om 14.00u stipt. Indien er voldoende deelnemers zijn kunnen we in verschillende groepen lopen (met verschillende snelheden). Onderweg krijgen jullie sportdrank, ons aangeboden door Trui, waarvoor dank. Ook voor niet-lopers is er vertier genoeg: er worden plannetjes voor een mooie wandeling voorzien. Breng dus familie en vrienden mee! Nadien kunnen we gezellig nakaarten in het Heuvelhof, waar we een zaaltje ter beschikking krijgen.

Deelname aan dit alles is volledig gratis. Wel zal in het Heuvelhof na de wandeling / looptocht een "spaarvarken" staan waarin jullie vrijwillig een bijdrage kunnen stoppen voor het Paraguayproject. Dit is volledig vrijblijvend, maar alle beetjes helpen natuurlijk :-) Dat laatse heeft ook de uitbater van 't Heuvelhof begrepen, want hij schenkt een percentage van de opbrengst van de drankverkoop aan m'n project. Super!

Ook Mario draagt zijn steentje bij, want hij gaat voor de gelegenheid cake bakken om te verkopen. Die cake kan op voorhand besteld worden (5 EUR voor 4 stukken) en op de dag zelf afgehaald. Ook de opbrengst hiervan gaat naar het project. Kan je er niet bij zijn maar ken je iemand die wel gaat? Bestel dan misschien een stukje cake! 't Enige wat je moet doen is een mailtje sturen (zie links hier op de blog of voor vrienden naar 't gekende adres).

Ik hoop jullie allen in Torhout te zien op 14 november, in de eerste plaats om er een heel gezellige namiddag van te maken. En alle beetjes die erbij komen voor Paraguay zijn alvast heel welkom. Alvast bedankt op voorhand en het spreekt voor zich dat ik jullie op de hoogte houd van alle verdere gebeurtenissen!

En natuurlijk een dikke dankjewel aan Katrien, Mario, de mensen van 't Heuvelhof en Trui en haar sportwinkel.

19:32 Gepost door Runner Jules | Permalink | Commentaren (15) |  Facebook |

03-10-09

Rapper dan een ezel halve Marathon - Kuurne

ezelHèhè - gisteren stond er eindelijk nog eens een wedstrijdje op het programma: de "rapper dan een ezel" Halve marathon in Kuurne (voelde ik me aangesproken door die naam misschien?). 't Was al van de 20km van Brussel geleden, in mei, en eerst ging ik niet meedoen omdat het 4 rondjes van 5km waren, en ik mentaal echt een probleem heb met 4 keer "dezelfden boom" te passeren". Maar Katrientje wist me zondag te overtuigen en toen Nico beloofde dat hij chocotofs zou meebrengen... dan was de laatste twijfel weg. Nog snel even de goedkeuring van de coach bekomen --> "jaja, 't is goed, maar zeker niet sneller lopen dan 5.50 min/km, als training dus" (yeah right!) en 't was geklonken! En zo stond ik gisteren om 19u30 - na een hectische sprint van Brussel naar Kuurne met diner (rijstpap en rijstkoeken met choco, 't was weer de moeite) in de auto en de helft van m'n sportgerief vergeten thuis - samen met een heleboel loopvriendjes aan de start in Kuurne. Een échte Kermiskoers, in de ware betekenis van het woord. 4 rondjes tussen de oliebollenkramen en de spookhuizen, het is zowaar eens iets anders!

Voor de start nog effe leuteren en zwanzen met Katrien, Berry en Nico, en dan waren we er klaar voor. Het plan? Katrientje zou "vlammen" aan haar marathontempo (véél te snel voor mij) en Nico, Berry en ik zouden als aller-aller-allerlaatste starten en dan gaandeweg veel volk inhalen, maar zeker nooit sneller lopen dan coach Mario zijn opgegeven snelheid. Dat was het plan. Reeds bij de start bleek dat ietwat ambitieus... we waren blijkbaar niet de enigen die als laatste wilden starten, twee jonge snoodaards hadden hetzelfde idee, maar die hebben we eens snel à-la-Zumba (hippie-hippie-shake) duidelijk gemaakt hoe de vork aan de steel zat. Voila, ook opgelost :-)  IMG_4856
Eerst een "inloopronde" van een dikke km en dan begonnen we aan de 4 rondjes van 5km. De sfeer zat er van in 't begin goed in. We haalden steeds meer mensen in, een ietwat rood aangelopen Chinees, een fan in Cercle T-shirt die toen Berry luid "viva cercle" riep niet meer kon uitbrengen dan een luide zucht (oei, 't ging precies niet zo goed), en een man in "Ontex" T-shirt, die toen Berry vroeg "zijn dat geen maandverbanden?" verontschuldigend zei "ja, 'k kan der ook nie aan doen dat m'n baas sponsort". James (wiens naam op z'n broek gespeld stond vanachter) verschoot dan weer toen we zijn naam riepen, om dan te beseffen dat die op z'n billen stond en dan met beide handen z'n kont vast te nemen - grijns. Om maar te zeggen: ambiance genoeg. Af en toe de geur van oliebollen, hamburgers of pita, dan weer luide muziek van "de rups" op de kermis of griezelige geluiden uit het spookhuis (waar Nico na aandringen nog steeds niet in wilde gaan). De rondjes vlogen voorbij dankzij 't goed gezelschap, dat ook altijd maar uitbreidde. Ergens onderweg haakte "Robbie" aan. Robbie liep zijn eerste halve marathon en kon maar niet verstaan hoe wij maar bleven lopen én tetteren én lachen aan zo'n tempo (ok - toegegeven, 't lag ondertussen al rijkelijk boven het door Mario's toegestane maximum - oeps) terwijl hij de longen uit zijn lijf liep. Wat hij nog minder kon geloven is dat we tijdens de laatste ronde zelfs even het parcours hebben verlaten (en terug zijn gekomen) om in Berry's auto chocotofs te gaan halen.... (bare necessities hé). Drie rondjes is Robbie bij ons gebleven. Nadien bleek dat hij zijn doel (2u) ruim had gehaald met een eindtijd van 1u55. Jonge, wat zijn we toch goede hazen ;-) Het luid gesupporter van oude dames in babyroze peignoirs staat ook in m'n geheugen gegrift (ahum, niet dus). Af en toe dook ook Maarten op, om foto's te nemen. Leuk. Alleen hebben we hem één enkele keer betrapt: niet alleen een camera in de ene hand maar ook... oliebollen in de andere!!! Maar liefst 17 stuks! 't fretzakske! En wij maar lopen:-). Hier de foto toen ik hem betrapte:oliebol
Onderweg kwamen we vaak andere bloggers tegen, zo ook ons Veerle. Zij trainde ongelofelijk hard voor de Leiemarathon vorige maand en moest op 't laatste nippertje forfait geven door ziekte. Vanavond zou ze revanche nemen. En of ze dat gedaan heeft? Ze was ge-wel-dig! Het laatste rondje hebben we samen met haar gelopen. We hebben haar over de meet geschreeuwd en gezwanst en ze heeft alles gegeven. Met als resultaat? Een dik Pr! GO Veerle! En zo kwam het dat wij na 1u57 min (of 5.29 min/km - sorry coach) over de eindmeet kwamen. De potjes chocoladevla waren al op, een appelsapje konden we nog krijgen. Niet getreurd hoor, snel even douchen, waar ik o.a. ook Trui ontmoette (die een en ander wil sponsoren voor Paraguay - danku Trui!) en dan naar de tent om na te kaarten met alle bloggers. Ook Veerle & Philippe waren er, en de zus van Philippe, en Steven en... volk genoeg! We hadden - naast de T-shirt - blijkbaar ook nog recht op een andere prijs (de dames dan, de heren waren met zoveel en hadden niet snel genoeg gelopen - hihi). Katrien, Veerle en ik gingen dus onze extra prijzen ophalen. Katrien was al niet opgetogen met haar wekker ("die gaat snel door de kamer vliegen"), maar de trieste blik van een man die me passeerde met zijn gloednieuwe plastieken wasmand, dat was nog iets anders. Hij vroeg me nog "wilje niet wisselen", maar dat dacht ik niet, mijn gleodnieuwe donkergrijze badhanddoek zou ik niet afgeven hoor! Enfin, aan tafel babbelen, babbelen, drinken, eten, babbelen, drinken, eten... 't was een gezellige boel. Tot ze plotseling aankondigden dat ze de bar en de tent gingen sluiten.... we hadden toen nog 34 bonnetjes over! En zo kwam het dat we met 17 chocoladerepen naar huis trokken..... Leuke bedoening als je 't mij vraagt, die ezelstoestanden! Bedankt voor de fijne avond aan iedereen die er was!

09:11 Gepost door Runner Jules in Algemeen | Permalink | Commentaren (27) |  Facebook |