02-07-11

Eindelijk ! Een nieuw stalen ros!

Dames en Heren.... I proudly present..... mijn nieuwe vriendje.... mijn gezelschap voor vele komende uren én hopelijk het element waarmee ik een wel heel ambitieuze weddenschap ga winnen ;-) : 

Mijn nieuwe Trek Madone 4.7  WSD (women specific design) ! 

Geen spinninguren binnen meer als buiten het zonnetje schijnt :-) Een eerste testritje daarnet verliep alvast super en smaakt ongelofelijk naar meer! 

photo.jpg

20:10 Gepost door Runner Jules | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

01-07-11

Straffe stoten

Een nieuwe maand, een nieuwe post. We zijn weer een maandje verder. Of 264 gelopen kilometers, 15u spinning en 5 u krachttraining verder, om precies te zijn.  En nu we toch bezig zijn: ook twee PR’s verder. Jawel, U leest het goed. Twee PR’s sneuvelden in juni 2011 , op de 10km en op de 10 miles – toch wel een berichtje waard denk ik dan zo.

logo_lang.jpgVrijdag 17 juni werd er voor het eerst gestreden, in Torhout op de Nacht van Vlaanderen. En hard gestreden. Er stond namelijk veel op het spel. En dan geldt dat eigenlijk vooral voor blogster Veerle, die die avond het BK 100km lopen meedeed en zo even op haar naam schreef in haar leeftijdscategorie en met 10u en ne kluts lopen een dijk van een prestatie neerzette. En voor Dirk, die hetzelfde probeerde en na 80km verdienstelijke strijd helaas de handdoek in de ring moest gooien maar toch eindeloos respect verdiende voor de 40 met buikkrampen afgelegde kilometers terwijl menig mens gewoon na 40km zou zijn gestopt (of er gewoon nooit aan zou zijn begonnen). En dan geldt dat voor vriendjes Koen, Philippe,  Joerie,, Katrien,…. die de marathon liepen alsof het niets was. Daarmee vergeleken is mijn PR-eke peanuts natuurlijk! Maar toch….ik ben er blij mee.  Want ook voor mij en loopmaatje Nico was het in Torhout op de Nacht van Vlaanderen een moment van de waarheid. Wij stonden aan de start van de 10km en ook hier stond veel op het spel. Zaken van levensbelang. Namelijk: chocotofs of eclairs. Zou nico voor mij toekomen, dan kreeg hij per halve minuut een eclair, zou ik voor Nico eindigen, dan kreeg ik een zak chocotofs. Heidi deed er dan nog ene schep bovenop: zouden we allebei een PR lopen, dan kregen we een pot Nutella. Voila. Da was den deal.  Ik werd die dag geplaagd door accute geengoestingitis en eerlijk – had ik niet aan Veerle beloofd om een stukje met haar mee te fietsen was ik waarschijnlijk nooit in Torhout geraakt en had ik levenslang eclairs gekocht voor Nico. Maar beloofd is beloofd, en als ik dan toch in Torhout was, kon ik zowel lopen. Ik stelde me bewust aan de start op ergens waar ik Nico niet zag. Zo kon ik me niet opblazen van in het begin of me door zijn tempo laten beïnvloeden. Ik zou starten, m’n ding doen en wel zien waar we uitkwamen, ik vond het al een prestatie dat ik überhaupt aan de start stond. Maar Torhout gaf me vleugels. Het startschot ging en ’t was alsof ze een pijlke met energie in m’n achterste hadden geschoten, want ik ging als een speer en niets kon me tegenhouden. De hele weg haalde ik mensen in, Nico zag ik helaas niet, en had toch nog tijd om te genieten van het toch wel mooie parcours en de goede organisatie. Ik vond een schoon kontje om achter te hangen (altijd efficiënt) en voor ik het wist waren we al aan km 6, waarvan dat Nico gezegd had “vanaf dan is ’t gewoon naar beneden bollen”. Eitje dus. Bollen deden we. En hard. Zo hard dat ik met een PR – weliswaar een kléin PR, eentje van 7 seconden , maar een PR is een PR – aan de finish kwam na 44min43sec. Juich juich! Driewerf hoera. Maar…. Wie stond daar al te blinken aan de finish? Juist….. Nico. Grrrr…. En hij stond daar wel al efkes want meneer heeft recht op drie eclairs. Dus no chocotofs for me. Niet getreurd. Geen chocotofs, maa rmisschien wel de nutella? Mis poes…. Wan tNico was mischien wel sneller dan mij, maar hij had geen PR, dus de beloofde pot choco van Heidi liep ik ook mis…. Gelukkig is een leuke avond met vriendjes (ik crosste samen met Veerle T en Nico anderhalf uur door Torhout om Veerle B te vinden) en een PR ook reden om te feesten he!

Volgende moment van de waarheid? De 10 miles in Waasmunster, vorige week zaterdag. De laatste tijd loop ik het ene PR na het andere, tijden worden scherper gesteld, trainingen worden opgedreven, hetgeen een PR-lijstje oplevert waar ik eigenlijk feitelijk als ik eerlijk mag zijn best wel trots op ben. Alleen…. Een doorn in mijn oog, een zwarte vlek in het mooie lijstje: mijn PR van de 10 miles. Dat dateerde nog van in november 2006 toen ik in Hoek van Holland (never again – ze hebben die wedstrijd trouwens een jaar later volledig afgeschaft, hoe zou dat toch komen?) door het zand ploeterde en over de meet kwam in 1u22 na 16,1 km. Toegegeven, eigenlijk  geen slechte tijd, helemaal niet. Maar als je 15km in 1u12 loopt en 20km in 1u39, dan…. trekt 1u22 op niets. Nada. Nougabollen. En daar moest iets aan gedaan worden. Nu zijn de 10miles wedstrijden in ons landje niet zo dik gezaaid en was het even zoeken om er eentje te vinden dat plaatsvond op een moment waarop ik ook nog een gaatje in m’n agenda had. En dus werd het de 10 miles in Waasmunster. Geweldig. Dus daar stond ik dan vorige zaterdag, tussen een 300-tal collega-lopers aan de start van die wedstrijd. Perfecte omstandigheden. Veel zuurstof in de lucht. Niet te warm. Niet té veel deelnemers. Fris in ’t kopke en in de beentjes. Alléén één pittig klein detail: het was een NATUURloop. Mestdagh, Mestdagh… what were you thinking??? Een loop door bossen en velden, daags na hevige stortbuien (lees: overal modder) en geen meter plat. En daar zou ik een PR lopen? Toch niet een van mijn meest briljante ingevingen, bedacht ik zo aan de start.  Hoe langer ik erover nadacht, hoe beter ik die 1u22 eigenlijk begon te vinden…..en hoe onwaarschijnlijker een PR.  En toch…. Het startschot ging. Muziekje op. En … ZOEF. Weg. Ik liep. Ik vloog. Ik genoot. De beentjes gingen vooruit alsof ik er niet eens iets moest voor doen. Omhoog of omlaag, asfalt of modder, plassen of niet… het ging gewoon geweldig. Schitterend parcours. Schitterende organisatie (ik kreeg 4 keer water op 16km ). Schitterend gevoel. Ik bleef maar mensen inhalen en op het einde liep ik eigenlijk alleen tussen mannen. Huh… waar waren al die vrouwen naartoe?  In geen tijd stond ik weer waar het allemaal begonnen was….. 1u14min56sec eerder! Ik kwam als tiende dame over de meet met een PR van bijna 8 minuten!  Een geweldige ervaring met leuke herinneringen en de lelijke T-shirt die we kregen, die nemen we er wel bij ;-).

En wie dacht dat met de zomermaanden en de bijhorende zomervakantie enige rust in het vooruitzicht ligt heeft het lekker mis. Ondergetekende doet namelijk  - op een weekje Gentse Feesten na – helemaal niet mee met de verlofdaguitspattingen en heeft een behoorlijk ambitieus doel voor de marathon in Berlijn eind september dus…… trainen wordt de boodschap! In volgende wedstrijden hoop ik alvast aan de start (en liefst ook aan de finish in een redelijke termijn) te verschijnen:

Naamloos.jpg

Bovendien sta ik nu officieel op de atletieklijst van de Universiteit Gent – mijn werkgever dus – en mag ik deelnemen aan allerlei activiteiten die zij organiseren. Staat alvast op het programma: de mister T triatlon in Gent in augustus, waar ik in teamverband aan zal meedoen: andere dames mogen zwemmen en fietsen, ik zal wel lopen. Spannend!

En nog een weetje om mee af te sluiten: in 2009 liep ik op 4 juli mijn 1.000e km van het jaar…. Dit jaar zal die dag mijn 1.500e gelopen worden. Hoe zot is dat?

 

14:15 Gepost door Runner Jules | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |