07-09-11

Even terug in de tijd: Mr. T triathlon Blaarmeersen Gent (21/08/2011)

clublogo.jpgOeps, nog even terugkeren in de tijd. Deze blog heeft immers al veel meegemaakt en over veel bericht, en daar mag natuurlijk mijn debuut op de triathlon niet aan ontbreken. En dat debuut.... is er geweest op zondag 21/08/2011. Niet dat ik er me zelf aan gewaagd heb te zwemmen, te lopen én te fietsen. Nee dankjewel. Mijn fietsniveau is nog lang niet wat het moet zijn en zwemmen.... daar bedank ik feestelijk voor. Nat. Koud. Oersaai. Om over dat zwempak nog te zwijgen. No go dus. De drie disciplines op een rij zullen dus nooit op mijn palmares staan. En maar goed ook. Maar wat ik wél heb gedaan op 21/08/2011 is meegedaan aan de trio-triathlon van de Mr. T Triathlon in de Blaarmeersen in Gent. Een wedstrijdje in mijn achtertuin. Met een team van mijn nieuwe werkgever. Als loopster. Wat wil je nog meer? Niks! Dus gaan met die banaan!

En zo kwam het dus dat ik op zondag 21/08/2011 de deur uitmoest voor.... 5 km. Da's pas lang geleden! Meestal doe ik voor minder dan 10km de sloefkes niet meer aan, dus 5 km... was even slikken. Ietwat zenuwachtig toch ging ik naar de topsporthal om m'n teamgenoten te ontmoeten. We hadden elkaar nog nooit gezien. Nu ja, ik werk ook nog maar 4 maand aan de Universiteit Gent, dus zo verwonderlijk is dat niet. Mijn teamgenoten, Nele de zwemster en Tamara de fietster bleken heel sympathiek en meteen wordt druk geoefend met doorgeven van chips en worden concrete afspraken gemaakt en strategiën opgesteld. De zenuwen beginnen te komen. 't zien er snelle madammen uit en ik.... ik had de dag ervoor een dertiger gelopen die nog in m'n benen zat en ben door de marathonvoorbereiding natuurlijk een stuk van m'n snelheid kwijt. De korte afstand is trouwens nooit m'n afstand geweest, geef mij maar lekker lange duurlopen, hoe langer hoe liever. Maar nu moest ik wel vlammen. Mijn team naar de finish lopen. De kleuren van UGent (blauw en geel voor wie het niet zou weten) verdedigen.... en dat gaf toch wel de nodige stress :-) Ik zou m'n team - UGent 11 - toch niet teleurstellen?

Samen met Nathalie, de loopster van team UGent 10, ging ik naar de start kijken van het zwemmen. Best wel indrukwekkend en grappig om zien: al die blauwe potskes in de vijver van de Blaarmeersen. Ons Nele zou op haar gemak achteraan starten bij het zwemmen, dus we hadden wel even tijd. ondertussen kwam ik Fré tegen, triatleet bij de organiserende club, en die gaf me de nodige tips en probeerde me heel enthousiast te overtuigen om triathlon te doen zelf. Toch maar niet dank je wel. Ik blijf erbij: dat zwemmen is veel te koud, te nat en OERSAAI. Noppes.  al tetterend wandelen we mee met de zwemmers en terwijl de fietsers dan hun ding doen (4 rondjes rond de Watersportbaan) begeven wij ons naar de wisselzone fietsen - lopen om... te wachten. En te wachten. En te wachten. Knettergek werd ik ervan. Het leek alsof ALLE fietsers al binnenwaren en alleen Tamara nog moest komen en ik daar als enige zou staan op het einde. Dat was natuurlijk niet zo, want Tamara werd knap 44e op 99 fietsers, maar het léék zo ongelofelijk lang. De stress om te traag te lopen was op slag vergeten door de stress voor die wissel. Pffft... wat een gedoe.... dit echt nooit meer. Geef mij maar een gewone loopwedstrijd waar je moet lopen. Punt. Geen gedoe. Gewoon lopen en weg. Amai, wat een stress. Op de foto zie je duidelijk de "licht geïrriteerde" uitdrukking op mijn gezicht (LOL), zo van "waar blijft die fietser nu toch". Je ziet ook andere teams het gevecht met de chip aangaan (zie verder in m'n verslag).

1314558276_resized.jpg

Uiteindelijk kwam Tamara dan toch toe en wat volgde was een hilarisch tafereel waarbij iemand van achter me (wie???) tamara's borstnummer rond me deed en ik ondertussen de chip van haar voet muggelde en rond de mijne bond. Ik verwachtte een gigantishce menselijke knoop aan te treffen nadien - het feit dat daar ook nog eens een nadarhekken TUSSEN stond, tussen Tamara en ik hielp niet - maar dat bleek wonderlijk mee te vallen en dus kon ik dan ook ein-de-lijk vertrekken. Drie rondjes van 1,6 km. Telkens door de topsporthal - luid aangemoedigd door supporters (best wel indrukwekkend) - en dan een klein rondje op voor mij wel heel bekend terrein. Ik spurt weg en maak de stomste beginnersfout ooit: véél te snel starten. De eerste ronde werd dan wel spectaculair snel gelopen, na diezelfde eerste ronde was het licht, het vuur en al de rest uit zodat de twee volgende rondes met ietwat minder enthousiasme werden gelopen.... Op deze foto zie je me nog net weglopen nét na de bevoorrading (blauwe short, rode shirt, voor de man in het zwart):

1314558339_resized.jpg

Uiteindelijk zonder brokken of stoten de finish gehaald. Niet slecht gelopen, maar niet super. Ik deed 23:02 over 5km.... tien seconden trager dan mijn PR. Als je weet dat ik in juni een 10km onder de 45 min liep, dan had het eigenlijk sneller gekund. Eigenlijk. Maar helaas... De warmte, de dertiger en de marathonvoorbereiding zullen daar ook wel voor iets tussen zitten. Maar het finishen gaf wel een geweldig gevoel. Mijn teamgenootjes stonden me op te wachten en uiteindelijk werden we 57e team op de 99 deelnemende teams. Nele zwom 19:01 en werd 82e, Tamara fietste 34:11 en werd 44e en ik liep  23:02 en werd 46e. Goed dus voor een 57e plaats. Best tevreden mee. Wat nog beter is, is dat we het beste vrouwelijke team geworden zijn van Universiteit Gent (by the way: de werkgever met de meeste deelnemende teams) en op vraag van UGent zal vanaf volgend jaar ook een vrouwenklassement worden opgesteld voor enkel vrouwelijke teams. Jiha! Wie weet staan we dan wél op het podium, net zoals onze collega's Gijs, Steven en Gert die een podiumplaatsje konden veroveren. En zo stond UGent dan toch op het podium:

1314558417_resized.jpg

To triathlon or not to triathlon? Voor mij is het overduidelijk. het was een leuke ervaring maar NEVER AGAIN. De stress in de wisselzone, het gedoe met de wissel van de chips, het afhangen van andere personen.... 't is echt niet mijn ding. Laat mij gewoon lopen. en liefst lang. Maar in het kader van teambuilding en eens iets doen buiten het werk met collega's wil ik me wel één keer per jaar aan deze sportdiscipline wagen. Eén keer. En daarna loop ik weer :-)

16:45 Gepost door Runner Jules | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Voor mij hoeft dat gezwem ook niet;-(

Gepost door: Tiny | 07-09-11

Ik vind dat juist plezant, die wissels. Maar er komt idd veel stress bij kijken. (Raar dat ik dat, als stresskip dan nog wil). Ik zie mezelf wel nooit in een trio tria te gaan, stress is veel groter als je met anderen een ploeg vormt denk ik.
Maar hé, dat heb je dan ook weer meegemaakt en amai zeg, snel gelopen !

Gepost door: kaat | 08-09-11

De commentaren zijn gesloten.