29-09-11

Berlin Marathon: het verslag!

**** BERLIN MARATHON 2011****

Waar moet ik beginnen? Welke woorden kan ik kiezen om deze marathon te omschrijven? Super.... geweldig ... indrukwekkend... adembenemend.... geen enkele vlag die de lading eigenlijk precies dekt. Vergeet Amsterdam, Luxemburg of Keulen, ja zelfs Dublin of Parijs én Asuncion. Berlijn is de marathon der marathons voor mij. Geen mooier parcours, geen zaliger sfeer, geen betere organisatie.... dan in de Duitse hoofdstad! ECHT WAAR!

brandenburger-tor_01.jpgMaar laten we beginnen bij het begin ... Vrijdagochtend, de vogels nog nauwelijks aan het fluiten, zaten wij al in een stalen vogel hoog boven de wolken richting Berlijn. Tegen dat de gemiddelde Berliner zijn ogen opentrok om zijn kaffee und kuche te verorberen en de dag te verwelkomen zaten wij al op de tram richting Stettiner Strasse, waar vrienden van ons wonen en waar we zouden verblijven. Een van die vrienden, Mathias, zou trouwens zondag ook aan de start van de marathon staan. Super! Zalig weertje. Voorspoedige reis. Super appartementje. Leuk weerzien met Mathias, Truus en de kids... het kon niet beter beginnen! De Duitse taal (en mijn absolute on-kennis ervan) namen we er met alle plezier bij. Zes heerlijke dagen Duitse hoofdstad lagen voor ons open, met als uitschieter de marathon op zondag!

photo.JPGUiteraard - ja echt - moesten we vrijdag eerst en vooral naar de marathonexpo om m'n borstnummer op te halen. Dit kon vrijdag de hele dag, en ook nog zaterdag, maar elke marathonloper zal me begrijpen als ik zeg dat ik éérst en vooral dat nummer in orde wilde krijgen. Wie wil er nu de brandenburger Tor zien of een metroabonnement regelen als je je borstnummer nog niet hebt? Dat kan toch niet ;-) Je weet maar nooit, dat mijn nummer er niet zou zijn, dat de chip niet zou werken, dat alle metro's in Berlijn het zouden begeven en ik zonder startnummer aan de start zou moeten verschijnen, dat de expo de nacht van vrijdag op zaterdag zou afbranden.... een mens kan niet voorzichtig genoeg zijn! EERST de marathonexpo dus. En zo trokken we richting Tempelhof.... meteen het eerste wow-moment. Vergeet marathonexpo's in muffe sportzalen of aftandse expohallen. In Berlijn vindt de marathonexpo plaats..... in een oude luchthaven! Impressionant. Je koopt er schoenen en kledij in oude vertrekhallen en moet een stukje over 't tarmak lopen om je nummer te bemachtigen. Mijn sportershart ging meteen sneller kloppen, het fotografenhart van Maarten ook :-). Het plan om snel-snel het nummer te gaan halen was dus rijkelijk mislukt: we vergaapten ons aan het interieur, aan de vele standjes met kledij en lopersgerief, aan de goed georganiseerde nummerbedeling en kwamen tussendoor ook John tegen (leuk!), die zijn vrouw zou vergezellen op haar eerste marathon (die ze uiteindelijk in een mooie tijd van 4:46 zou uitlopen). Gezellig allemaal. Enige tijd later stond nummerke F5350 met borstnummer en chip dan toch ein-de-lijk weer op de Berlijnse straten. Ik kon niet wachten om de marathon te lopen!

Die Berlijnse straten hebben we dan volop verkend. Ik spaar jullie de details, maar geen stadsdeel is ons vreemd gebleven.... we verkenden de leuke arbeiderswijk aan prenzlauer berg, slenterden door de tiergarten, werden even stil bij checkpoint charlie, bewonderden de glazen koepel van de reichstag, stegen naar ongekende hoogten in de televisietoren, genoten van een boottochtje op de Spree, dronken koffie op een terrasje aan de gendarmenmarkt..... kortom, de Berlijnse straten kenden geen geheimen meer voor ons, en maar goed ook want zondag was MARATHONDAG en dan werden die Berlijnse straten voor hopelijk minder dan 4u mijn beste vriendjes, en wel volgens dit parcours:

strecke-2011.jpg

Zaterdagavond wordt de laatste pastamaaltijd gegeten en wordt druk met de supporters Maarten, Truus en Sara overlegd over de supporter-strategie: wie zal waar staan en wanneer? Wanneer moet de banaan overhandigd worden? Wanneer het flesje cola? Wie dacht dat marathonlopen al een hele klus was... supporteren is minstens even lastig. Een heel schema wordt uitgedokterd om met de metro op tijd bij diverse punten te staan, het wordt een race tegen de klok; ook voor hen :-) Maar ze zijn er klaar voor en hebben er, net als Mathias en ikzelf, goesting in!

Clipboard02.jpgZondagochtend.... om 8u vertrekken we richting start. Ik ben zenuwachtig. heel zenuwachtig. Een goed teken. Zenuwachtigheid belooft mooie dingen. In parijs was ik niet zenuwachtig, startte ik zonder ambities en het schaamrood stijgt me nog altijd naar de wangen als ik denk aan de laatste 8km op weg naar de Champs-Elysees, die meer weghadden van een uitje met de seniorenwandelclub dan van een marathon. Waarmee ik meteen wél benadruk respect te hebben voor wandelende senioren, da's het punt niet ;-). Nee, voor één keer juich ik het knagend gevoel in m'n buik toe, geniet ik van de fladderende vlinders, hoewel het op Maarten precies een iets minder goed effect lijkt te hebben. een laatste kus voor Maarten nog  en Mathias en ik gaan het lopersdorp binnen. Hoe krijg je 40.000 mensen allemaal op hun plaats op enkele honderden vierkante meters? Hoe zorg je er bovendien voor dat al die lopers een tas kunnen afgeven die ze later netjes én snel terug zullen krijgen? De organisatie had het prima voor elkaar! Geen chaos, geen drukte. 40.000 mensen in de tiergarten, en toch: rust. Mathias - de snelheidsduivel - en ik spreken af dat we elkaar na de finish terug zullen zien aan een hekken met het parcours erop geplakt. Lekker herkenbaar. En dan verdwijnen we elk naar ons startvak. Gemengde gevoelens. De spanning om aan de start van een marathon te staan. in Berlijn. Met 39.999 andere mensen. Weten dat je getraind hebt en dat mooie dingen mogelijk zijn. Tegelijk goed beseffen dat 42,2 km een ROTEIND is en er vanalles kan gebeuren. Spanning.... Enthousiasme....maar ook Angst....  Emoties... Terwijl ik daar aan de start sta, terwijl ik de namen hoor omroepen van Haile Gebreselassie en Paula Radcliffe, terwijl ik me concentreer op de weg die voor me ligt en de organisatoren er wéér in slagen Charriots of Fire te spelen en zo de nodige traantjes naar boven te doen komen (alwéér), gaan m'n gedachten naar m'n papa, die vecht tegen een zware ziekte en over wie we de dag ervoor vrij verontrustend nieuws hadden gekregen. Deze marathon is voor papa. Elke stap wordt gelopen voor hem en met hem in gedachten. Dat neem ik me voor. Opgeven is geen optie. De finish wordt bereikt! Spanning.... Enthousiasme... Angst.... Emoties ..... Overtuiging.... Wilskracht. ongelofelijk wat er door een mens gaat aan de start van een marathon! Ik had er bijna het startschot door gemist ;-) De foto (links) spreekt boekdelen...

Om 9u10 - 10 minuten na de start van de eerste "wave" - werden ook wij op gang geschoten. Ik bedenk nog snel dat Haile en Paula ondertussen al aan km 5 zitten of 't scheelt niet veel maar ik ben daar niet jaloers op, ik zal tenminste LANG van mijn marathon kunnen genieten en waar hebben voor mijn 100 EUR inschrijvingsgeld (dat Haile en Paula betaald worden om mee te lopen is een detail dat ik nu even voor 't gemak vergeet). Door de niet ideale voorbereiding startte ik Berlijn zonder speciale ambities, uitlopen, en liefst onder de 4u zou ik - zeker na het débâcle in Parijs - al super gevonden hebben. Maar mijn zenuwen vertelden me iets anders. En als sporter luister ik naar mijn lijf, ik geloofde: er zit iets in vandaag! Maar tussen geloven en doen zit nog een verschil. Het plan was dan ook om de eerste 5km gewoon rustig te starten, mijn tempo te vinden en dan te zien hoe we verder zouden gaan. Ok - geen briljante strategie, geen vijf uren denkwerk voor nodig gehad, maar dat was mijn plan en zo zou het gaan. De start bracht ons meteen langs het begin van een prachtig parcours, met de Siegesaule als grootste aanmoediger. Dankzij de waves-starten kon ik ondanks het vele volk toch meteen goed doorlopen en in geen tijd had ik mijn ritme gevonden. Ik liep rustig. Genoot. Een grote smile op m'n gezicht. Kijk ik op m'n garmin: 5:20 min/km !!! HUH ??? ZOT! Zo wijs. Als dat rustig lopen is.... dan finish ik rond de 3u50. Nice. Ik besloot dan ook dit tempo even aan te houden en voor ik  het wist waren we al aan het 8-km punt waar Maarten een eerste keer stond te supporten en deze foto's van Haile en Paula nam:

Haile.jpg

paula.jpg

 km8.jpgHij nam er ook eentje van mij (links), doch ietwat minder impressionant ;-) Maarten vertelde dat hij zelfs één van de Keniaanse lopers heeft zien vallen op dat punt, hij mistrapte zich, viel, maakte 7 koprollen en.... stond dan gewoon weer recht en liep verder! Om dan waarschijnlijk nog te finishen in een tijd die mij doet duizelen. Chapeau! Maar goed, km 8 dus. En het blijft goed gaan. Mijn garmin vertelt me dat mijn gemiddelde tempoi nog is gestegen naar 5:15 min/km en ik besluit dan maar, gelet op het goede gevoel, de Paraguay-strategie toe te passen: gaan met die banaan en zien waar het schip strandt. Compleet tegen alle mooie marathontheorieën in, I know, but I don't care. Het werkte in Paraguay, en wie weet zou het dat in Berlijn ook doen. Wie niet waagt, niet wint. Zo gezegd zo gedaan. ik loop vrolijk, vlotjes verder. Het parcours voert langs geweldig indrukwekkende plaatsen in Berlijn (in tegenstelling tot andere stadsmarathons loopt het parcours hier wél de hele tijd door de stad) en de organisatie zorgde voor muziek om de 800m, waardoor je altijd iets had om naar uit te kijken. Over organisatie gesproken: een pluim verdienen ze! Excuseer.... 37.000 pluimen! Nog nooit zo'n goed georganiseerde marathon gezien, vanaf km 5 om de twee km bevoorrading met ruim voldoende water en eten voor alle lopers (240.000 liter water en 145.000 bananen volgens de statistiekjes!!). Om de 2-3 km een verplegingspost, met dokters die de mensen echt in de gaten hielden en ze uit de race haalden voor het fout liep (5900 hulpverleners, nog steeds volgens de statistiekjes). Ik heb dan ook in Berlijn - in tegenstelling tot Parijs - NIEMAND flauw zien vallen en GEEN ambulances gezien, en 't was nochtans ook warm! Joehoe! Een prima organisatie dus, ik ga het blijven herhalen! Pour la petite histoire: de statistiekjes spreken ook van 272.000 gebruikte veiligheidsspelden, 250 liter gebruikte massage-olie en 2,7 ton aan medailles....

Clipboard03.jpgMaar goed, zo kwam het dus dat ik enige tijd later al fluitend de halve marathon passeerde in 1:51 - woehoe -  en nog geen beetje moe. Ik bedenk opnieuw dat Paula en Haile ondertussen bijna aan de finish zijn (ZOT) en geniet met volle teugen. Het publiek is geweldig, langs ELKE meter parcours staat volk. Massa's volk. Toe te juichen. Je naam te roepen. De sfeer zit er dik in. Aan km 22 staat mijn fanclub -  bestaande uit Maarten, Truus, Sara, Jana, Mira en Kamiel - luid te juichen. Dat doet deugd.  Ik heb nog juist tijd om naar Maarten te roepen "dit wordt een PR" en dan met een smile te vertrekken. Bij nader inzicht wat voorbarig. Misschien wat enthousiast om zo'n uitspraken te doen aan km 21. Je bent wel AL 21km ver, maar je bent ook NOG MAAR 21km ver. En de marathon.... die begint aan km 35. Hoe je het draait of keert. Een waarheid die geldt voor elke marathonloper, de amateurs (ooo ik herinner me de gruwel van Parijs 2011 nog levendig) én de professionals (vraag dat maar aan Haile, die uiteindelijk op km 36 met ademhalingsproblemen moest opgeven en zo niet alleen de zege maar ook zijn wereldrecord moest afgeven aan Macau...). Halve marathon dus. In een supertijd. Met een supergevoel. Op een superparcours. Dit is zo GENIETEN!

Terwijl de Berlijnse meters verder onder m'n voeten doorschuifelen wacht ik vol spanning af of het schip zal stranden, en zo ja, wanneer. Enig twijfelmoment - een kleintje maar -  bereikte ik bij km 30, puur mentaal, omdat dat het punt was waar ik in Parijs compleet kapot zat. ik zag dus met ietwat lede ogen het30-km punt naderen en hoopte - hoopte uit de grond van m'n hart - dat het in Berlijn anders zou lopen. Om de man met de hamer voor te zijn had ik braafjes elke 5km gegeten (in Parijs was ik dat vergeten) en ik heb ook telkens naar m'n lichaam geluisterd (dat zei "sneller lopen" LOL) dus resultaat: Julie versus man met de hamer: 1-0. BINGO!!! Het 30-km punt was gepasseerd en ik becijferde : zelfs als ik nu die 12km aan "maar" 10km/u loop ben ik binnen de 4u binnen. Vleugeltjes kreeg ik. Steeds meer mensen vertraagden. Steeds meer mensen stapten. En ik? Ik liep vrolijk door. Mede dankzij supporter Maarten die dankzij enig kunst- en vliegwerk met de metro net op tijd op het 32km punt was geraakt om me m'n flesje cola te bezorgen (tip: loop NOOIT een marathon zonder cola, echt niet!)  Het was leuk. Het was fijn. het was mooi.... het was INTENS. Ik had gedacht dat denken aan papa me zou helpen op moeilijke momenten, om toch door te zetten. Het werd anders: telkens ik mooie plaatsjes passeerde of echt het gevoel had te genieten, dacht ik aan papa om dat met hem te delen. En het gaf net dat ietsje extra aan deze marathon.

finish.jpgHoe het dan toch geen PR werd? Oei... nu heb ik het al verklapt.... de "mentale tik" kwam er aan km 38. Toen we de adembenemende Potzdammer Platz passeerden en ik wist dat de Brandenburger Tor (de finish) op 400m lag als we linksaf zouden lopen. Maar wat doet die organisatie? Die WREDE organisatie? Die sturen ons nog 4 laaaaaaaange kilometers langs de  - weliswaar mooie - Gendarmenmarkt en dat beste mensen.... vond ik gewoon geméén ;-) gruwelijk geméén! Het tempo zakte dan ook een beetje, omgekeerd evenredig met de temperatuur in Berlijn, en ik liep de laatste kilometers op het gemak verder. Ja, een PR had erin gezeten als ik als een bezetene nog had gesprint die laatste kilometers, maar ik wilde genieten, genieten en genieten van de finish want die was spectaculair. De laatste kilometer op de "Unter den Linden", het Berlijnse equivalent van de Champs Elysées, aangemoedigd door duizenden supporters, met muziek, de Brandenburger Tor die nadert..... wie me kent weet dat dit het moment is dat de tranen naar boven komen en ik dus alwéér al wenend de streep van de finish overloop. Maar het waren tranen van contentement. Na 3u44m33s, een tijd die ik niet voor mogelijk achtte, anderhalve minuut meer dan mijn PR, maar who cares? Ik heb genoten van elke meter, moest geen meter wandelen en krijg nog altijd kippevel en tranen in mijn ogen als ik eraan denk! Dat ik uiteindelijk 813e dame werd op 7409 deelnemende dames vind ik een mooie bijkomstigheid.

medaille.jpgMoe, maar dolgelukkig neem ik mijn medaillein bezit - langs de ene kant bedrukt met de brandenburger tor, langs de andere kant de kop van een olympisch marathonloper (ik had liever de mijne erop gehad LOL) -  en krijg ik zo'n folie om me heen geslaan door welwillende vrijwilligers. Het pad brengt me, via ruime bevoorrading van water, thee en zelfs bier, naar het marathondorp. Een grasveld vol uitgestrekte, neerliggende mensen, echt grappig om zien, precies een slagveld. En iedereen feliciteert elkaar, in wel 20 verschillende talen. Leuk. Emotioneel. Ik "strompel" verder naar de plek waar ik dacht met Mathias afgesproken te hebben. Even was het paniek: aan het hekken hangt nu niet langer het parcours, maar wel een achtergrond voor finisherfoto's. Help! hoe zou ik Mathias in zo'n massa terugvinden? Maar de paniek was van korte duur: al snel zag ik Mathias breed grijnzend met een pint in de hand op het gras zitten. Hij liep met een tijd van 3:28:58 een PR en was terecht trots en tevreden! We feliciteren elkaar, ik probeer op een elegante manier te gaan zitten maar beland uiteindelijk toch op handen en voeten wegens spierpijn en we genieten na. Delen ervaringen. Vieren het nieuw wereldrecord.... en zijn oprecht, gewoon content.

JulieMathiasfinish.jpg

Even later is het een vrolijk weerzien met onze supporters, met wie we de namiddag dan nog lekker luierend aan een koffie en taart-tafel hebben doorgebracht. TAART!!! Dat hadden we verdiend! Ik geraak niet uitverteld over deze marathon over Berlijn, over de mensen, het gevoel, de emoties.... het was gewoon SUPER!!!

Rest me nog enkel een dikke dankjewel te zeggen aan Maarten (delen van maandenlange trainingsleed en uren "sportweduwnaarschap"),  Mathias (medeloper), papa (medeloper in gedachten), Nico en Leen (trainingsmaatjes), Maarten, Truus, Sara, Jana, Mira en Kamiel (de supporters ter plaatse) én alle supporters aan het thuisfront die via  mails of smsjes of welke weg dan ook hun morele steun hebben geboden zondag, ook -  en misschien nog vooral - aan zij die er waren tijdens de voorbije moeilijke weken met papa die zo ziek is.  Jullie weten wie jullie zijn. Dankjewel dus. 

cijfertjes.jpg

18:15 Gepost door Runner Jules | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

Commentaren

't is mee genieten tot hier ;-) En ja, die Duitsers en Deutsche Grundlichkeit zeker ? Daar zijn ze gewoon goed in, en kunnen wij van leren !
Chic gedaan meid ! Fijn dat je er zo van genoten hebt, DIK VERDIEND !

Gepost door: kaat | 29-09-11

Van harte gefeliciteerd met je schitterend gelopen marathon.

Gepost door: Tiny | 29-09-11

pràchtig verslag, ééntje waarvan je om de paar seconden kippenvel krijgt ! Ik kan maar hopen dat ik die van mij binnen twee en halve week ook zo ervaar ! En verder nog veel sterkte aan je papa en 'zijn gevecht' en jullie. Geniet van elke dag, en vooral: van elkaar :-)

Gepost door: chris | 29-09-11

met dit verslag zou ik meteen terug aan de start willen staan . geweldig proficiat .

Gepost door: coach mario | 30-09-11

Super! Zalig! Fantastisch mooi!

Dikke knuffel x

Gepost door: Eva | 30-09-11

Knap verslag over een schitterende prestatie.
Je doet me watertanden om Berlijn 2012 op mijn agenda te zetten.

Ontroerend hoe je papa in gedachten meegelopen heeft.

Gepost door: frank spencer | 30-09-11

Leest altijd als een trein jouw verslagjes. je moest toch nog journalist geworden zijn :)

Een dikke proficiat voor de marathon!

Ik wist niet dat jouw papa zo ziek was? Veel sterkte en hij is vast supertrots op jou!

Gepost door: Liesbet | 30-09-11

proficiat julie, sterke prestatie

Gepost door: Peter | 30-09-11

Super, super, super, geen woorden voor. Tranen in de ogen bij het lezen van je verslag !!! Geen PR .. jawadde, hier kan ik alleen maar van dromen. Ik wil ook nog eens een marathon lopen (snif, snif). Geniet maar van je prestatie en van de mooie foto's (proficiat voor Maarten).

Gepost door: Edith | 03-10-11

Jullie waren fijn bezoek! Nog eens proficiat.
(en een beetje reclame voor de lopers die volgend jaar komen ;-): www.berlinhallo.de)

Gepost door: Mathias | 04-10-11

Waar ik ook de verhalen lees van de Marathon van Berlijn ze zijn allemaal zo mooi en in 2010 mocht ik twee keer aan de start staan voor deze marathon en het is er een om wel twee keer te doen :-). En qua organisatie kan ik ook kort zijn TOP.
Mooie tijd gelopen en blijf er lekker van genieten.

Gepost door: Richard | 17-10-11

De commentaren zijn gesloten.