30-09-11

Berlijn in beeld....

Het ietwat uitgebreide verslag van de marathon kregen jullie al voorgeschoteld. Omdat beelden vaak meer zeggen dan woorden én omdat ik toevallig met een geweldige fotograaf ben getrouwd wil ik jullie toch deze fotootjes van onze reis niet onthouden. Speciaal voor jullie: Berlijn in beeld....

1.Julie aan de Brandenburger Tor twee dagen voor de marathon... de finish in opbouw...

IMG_8254.jpg

2. In de marathonexpo: het felbegeerde borstnummer veilig in bezit 

IMG_8217.jpg

3. De indrukwekkende glazen koepel van de Reichstag

IMG_8633.jpg

4. Het kunstwerk van Gehry in de DB aan Brandenburger Tor

IMG_8649.jpg

5. De berententoonstelling die nog tot volgende week in Berlijn staat (een beer voor elk land van de wereld) op de Kurfurstendam

IMG_8544.jpg

6.Het Holocaust monument (tussen Potzdammer Platz en Brandenburger Tor)

IMG_8660.jpg

7. Tijd voor een rustpauze: bezoek aan de Ritter Sport chocoladewinkel (mmmm) en een terraske aan de spree. De innerlijke mens moet ook gesterkt worden :-) 

IMG_8969.jpg

IMG_8984.jpg

8. De indrukwekkende televisietoren

IMG_8780.jpg

9. De klok op Alexander Platz

IMG_8776.jpg

10. Ik was er niet alleen.... mijn beste maatje was mee :-) 

IMG_9000.jpg

11. Rustig marathonkrantje lezen (auf Deutsch... jawohl!) en voetjes laten rusten terwijl Maarten de siegesaule bewondert

IMG_8566.jpg

12. HEt Sony Center by night

IMG_9027.jpg

13. Om in de sportieve sfeer te blijven: het Olympisch Stadium

IMG_9088.jpg

14.East Side Gallery (kunstwerken op de voormalige Berlijnse muur)

IMG_8860.jpg

15.Contente mensen :-) (ne keer in Tiergarten en ne keer in Schloss Charlottenburg)

IMG_8556.jpg

IMG_9084.jpg

23:10 Gepost door Runner Jules | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

29-09-11

Berlin Marathon: het verslag!

**** BERLIN MARATHON 2011****

Waar moet ik beginnen? Welke woorden kan ik kiezen om deze marathon te omschrijven? Super.... geweldig ... indrukwekkend... adembenemend.... geen enkele vlag die de lading eigenlijk precies dekt. Vergeet Amsterdam, Luxemburg of Keulen, ja zelfs Dublin of Parijs én Asuncion. Berlijn is de marathon der marathons voor mij. Geen mooier parcours, geen zaliger sfeer, geen betere organisatie.... dan in de Duitse hoofdstad! ECHT WAAR!

brandenburger-tor_01.jpgMaar laten we beginnen bij het begin ... Vrijdagochtend, de vogels nog nauwelijks aan het fluiten, zaten wij al in een stalen vogel hoog boven de wolken richting Berlijn. Tegen dat de gemiddelde Berliner zijn ogen opentrok om zijn kaffee und kuche te verorberen en de dag te verwelkomen zaten wij al op de tram richting Stettiner Strasse, waar vrienden van ons wonen en waar we zouden verblijven. Een van die vrienden, Mathias, zou trouwens zondag ook aan de start van de marathon staan. Super! Zalig weertje. Voorspoedige reis. Super appartementje. Leuk weerzien met Mathias, Truus en de kids... het kon niet beter beginnen! De Duitse taal (en mijn absolute on-kennis ervan) namen we er met alle plezier bij. Zes heerlijke dagen Duitse hoofdstad lagen voor ons open, met als uitschieter de marathon op zondag!

photo.JPGUiteraard - ja echt - moesten we vrijdag eerst en vooral naar de marathonexpo om m'n borstnummer op te halen. Dit kon vrijdag de hele dag, en ook nog zaterdag, maar elke marathonloper zal me begrijpen als ik zeg dat ik éérst en vooral dat nummer in orde wilde krijgen. Wie wil er nu de brandenburger Tor zien of een metroabonnement regelen als je je borstnummer nog niet hebt? Dat kan toch niet ;-) Je weet maar nooit, dat mijn nummer er niet zou zijn, dat de chip niet zou werken, dat alle metro's in Berlijn het zouden begeven en ik zonder startnummer aan de start zou moeten verschijnen, dat de expo de nacht van vrijdag op zaterdag zou afbranden.... een mens kan niet voorzichtig genoeg zijn! EERST de marathonexpo dus. En zo trokken we richting Tempelhof.... meteen het eerste wow-moment. Vergeet marathonexpo's in muffe sportzalen of aftandse expohallen. In Berlijn vindt de marathonexpo plaats..... in een oude luchthaven! Impressionant. Je koopt er schoenen en kledij in oude vertrekhallen en moet een stukje over 't tarmak lopen om je nummer te bemachtigen. Mijn sportershart ging meteen sneller kloppen, het fotografenhart van Maarten ook :-). Het plan om snel-snel het nummer te gaan halen was dus rijkelijk mislukt: we vergaapten ons aan het interieur, aan de vele standjes met kledij en lopersgerief, aan de goed georganiseerde nummerbedeling en kwamen tussendoor ook John tegen (leuk!), die zijn vrouw zou vergezellen op haar eerste marathon (die ze uiteindelijk in een mooie tijd van 4:46 zou uitlopen). Gezellig allemaal. Enige tijd later stond nummerke F5350 met borstnummer en chip dan toch ein-de-lijk weer op de Berlijnse straten. Ik kon niet wachten om de marathon te lopen!

Die Berlijnse straten hebben we dan volop verkend. Ik spaar jullie de details, maar geen stadsdeel is ons vreemd gebleven.... we verkenden de leuke arbeiderswijk aan prenzlauer berg, slenterden door de tiergarten, werden even stil bij checkpoint charlie, bewonderden de glazen koepel van de reichstag, stegen naar ongekende hoogten in de televisietoren, genoten van een boottochtje op de Spree, dronken koffie op een terrasje aan de gendarmenmarkt..... kortom, de Berlijnse straten kenden geen geheimen meer voor ons, en maar goed ook want zondag was MARATHONDAG en dan werden die Berlijnse straten voor hopelijk minder dan 4u mijn beste vriendjes, en wel volgens dit parcours:

strecke-2011.jpg

Zaterdagavond wordt de laatste pastamaaltijd gegeten en wordt druk met de supporters Maarten, Truus en Sara overlegd over de supporter-strategie: wie zal waar staan en wanneer? Wanneer moet de banaan overhandigd worden? Wanneer het flesje cola? Wie dacht dat marathonlopen al een hele klus was... supporteren is minstens even lastig. Een heel schema wordt uitgedokterd om met de metro op tijd bij diverse punten te staan, het wordt een race tegen de klok; ook voor hen :-) Maar ze zijn er klaar voor en hebben er, net als Mathias en ikzelf, goesting in!

Clipboard02.jpgZondagochtend.... om 8u vertrekken we richting start. Ik ben zenuwachtig. heel zenuwachtig. Een goed teken. Zenuwachtigheid belooft mooie dingen. In parijs was ik niet zenuwachtig, startte ik zonder ambities en het schaamrood stijgt me nog altijd naar de wangen als ik denk aan de laatste 8km op weg naar de Champs-Elysees, die meer weghadden van een uitje met de seniorenwandelclub dan van een marathon. Waarmee ik meteen wél benadruk respect te hebben voor wandelende senioren, da's het punt niet ;-). Nee, voor één keer juich ik het knagend gevoel in m'n buik toe, geniet ik van de fladderende vlinders, hoewel het op Maarten precies een iets minder goed effect lijkt te hebben. een laatste kus voor Maarten nog  en Mathias en ik gaan het lopersdorp binnen. Hoe krijg je 40.000 mensen allemaal op hun plaats op enkele honderden vierkante meters? Hoe zorg je er bovendien voor dat al die lopers een tas kunnen afgeven die ze later netjes én snel terug zullen krijgen? De organisatie had het prima voor elkaar! Geen chaos, geen drukte. 40.000 mensen in de tiergarten, en toch: rust. Mathias - de snelheidsduivel - en ik spreken af dat we elkaar na de finish terug zullen zien aan een hekken met het parcours erop geplakt. Lekker herkenbaar. En dan verdwijnen we elk naar ons startvak. Gemengde gevoelens. De spanning om aan de start van een marathon te staan. in Berlijn. Met 39.999 andere mensen. Weten dat je getraind hebt en dat mooie dingen mogelijk zijn. Tegelijk goed beseffen dat 42,2 km een ROTEIND is en er vanalles kan gebeuren. Spanning.... Enthousiasme....maar ook Angst....  Emoties... Terwijl ik daar aan de start sta, terwijl ik de namen hoor omroepen van Haile Gebreselassie en Paula Radcliffe, terwijl ik me concentreer op de weg die voor me ligt en de organisatoren er wéér in slagen Charriots of Fire te spelen en zo de nodige traantjes naar boven te doen komen (alwéér), gaan m'n gedachten naar m'n papa, die vecht tegen een zware ziekte en over wie we de dag ervoor vrij verontrustend nieuws hadden gekregen. Deze marathon is voor papa. Elke stap wordt gelopen voor hem en met hem in gedachten. Dat neem ik me voor. Opgeven is geen optie. De finish wordt bereikt! Spanning.... Enthousiasme... Angst.... Emoties ..... Overtuiging.... Wilskracht. ongelofelijk wat er door een mens gaat aan de start van een marathon! Ik had er bijna het startschot door gemist ;-) De foto (links) spreekt boekdelen...

Om 9u10 - 10 minuten na de start van de eerste "wave" - werden ook wij op gang geschoten. Ik bedenk nog snel dat Haile en Paula ondertussen al aan km 5 zitten of 't scheelt niet veel maar ik ben daar niet jaloers op, ik zal tenminste LANG van mijn marathon kunnen genieten en waar hebben voor mijn 100 EUR inschrijvingsgeld (dat Haile en Paula betaald worden om mee te lopen is een detail dat ik nu even voor 't gemak vergeet). Door de niet ideale voorbereiding startte ik Berlijn zonder speciale ambities, uitlopen, en liefst onder de 4u zou ik - zeker na het débâcle in Parijs - al super gevonden hebben. Maar mijn zenuwen vertelden me iets anders. En als sporter luister ik naar mijn lijf, ik geloofde: er zit iets in vandaag! Maar tussen geloven en doen zit nog een verschil. Het plan was dan ook om de eerste 5km gewoon rustig te starten, mijn tempo te vinden en dan te zien hoe we verder zouden gaan. Ok - geen briljante strategie, geen vijf uren denkwerk voor nodig gehad, maar dat was mijn plan en zo zou het gaan. De start bracht ons meteen langs het begin van een prachtig parcours, met de Siegesaule als grootste aanmoediger. Dankzij de waves-starten kon ik ondanks het vele volk toch meteen goed doorlopen en in geen tijd had ik mijn ritme gevonden. Ik liep rustig. Genoot. Een grote smile op m'n gezicht. Kijk ik op m'n garmin: 5:20 min/km !!! HUH ??? ZOT! Zo wijs. Als dat rustig lopen is.... dan finish ik rond de 3u50. Nice. Ik besloot dan ook dit tempo even aan te houden en voor ik  het wist waren we al aan het 8-km punt waar Maarten een eerste keer stond te supporten en deze foto's van Haile en Paula nam:

Haile.jpg

paula.jpg

 km8.jpgHij nam er ook eentje van mij (links), doch ietwat minder impressionant ;-) Maarten vertelde dat hij zelfs één van de Keniaanse lopers heeft zien vallen op dat punt, hij mistrapte zich, viel, maakte 7 koprollen en.... stond dan gewoon weer recht en liep verder! Om dan waarschijnlijk nog te finishen in een tijd die mij doet duizelen. Chapeau! Maar goed, km 8 dus. En het blijft goed gaan. Mijn garmin vertelt me dat mijn gemiddelde tempoi nog is gestegen naar 5:15 min/km en ik besluit dan maar, gelet op het goede gevoel, de Paraguay-strategie toe te passen: gaan met die banaan en zien waar het schip strandt. Compleet tegen alle mooie marathontheorieën in, I know, but I don't care. Het werkte in Paraguay, en wie weet zou het dat in Berlijn ook doen. Wie niet waagt, niet wint. Zo gezegd zo gedaan. ik loop vrolijk, vlotjes verder. Het parcours voert langs geweldig indrukwekkende plaatsen in Berlijn (in tegenstelling tot andere stadsmarathons loopt het parcours hier wél de hele tijd door de stad) en de organisatie zorgde voor muziek om de 800m, waardoor je altijd iets had om naar uit te kijken. Over organisatie gesproken: een pluim verdienen ze! Excuseer.... 37.000 pluimen! Nog nooit zo'n goed georganiseerde marathon gezien, vanaf km 5 om de twee km bevoorrading met ruim voldoende water en eten voor alle lopers (240.000 liter water en 145.000 bananen volgens de statistiekjes!!). Om de 2-3 km een verplegingspost, met dokters die de mensen echt in de gaten hielden en ze uit de race haalden voor het fout liep (5900 hulpverleners, nog steeds volgens de statistiekjes). Ik heb dan ook in Berlijn - in tegenstelling tot Parijs - NIEMAND flauw zien vallen en GEEN ambulances gezien, en 't was nochtans ook warm! Joehoe! Een prima organisatie dus, ik ga het blijven herhalen! Pour la petite histoire: de statistiekjes spreken ook van 272.000 gebruikte veiligheidsspelden, 250 liter gebruikte massage-olie en 2,7 ton aan medailles....

Clipboard03.jpgMaar goed, zo kwam het dus dat ik enige tijd later al fluitend de halve marathon passeerde in 1:51 - woehoe -  en nog geen beetje moe. Ik bedenk opnieuw dat Paula en Haile ondertussen bijna aan de finish zijn (ZOT) en geniet met volle teugen. Het publiek is geweldig, langs ELKE meter parcours staat volk. Massa's volk. Toe te juichen. Je naam te roepen. De sfeer zit er dik in. Aan km 22 staat mijn fanclub -  bestaande uit Maarten, Truus, Sara, Jana, Mira en Kamiel - luid te juichen. Dat doet deugd.  Ik heb nog juist tijd om naar Maarten te roepen "dit wordt een PR" en dan met een smile te vertrekken. Bij nader inzicht wat voorbarig. Misschien wat enthousiast om zo'n uitspraken te doen aan km 21. Je bent wel AL 21km ver, maar je bent ook NOG MAAR 21km ver. En de marathon.... die begint aan km 35. Hoe je het draait of keert. Een waarheid die geldt voor elke marathonloper, de amateurs (ooo ik herinner me de gruwel van Parijs 2011 nog levendig) én de professionals (vraag dat maar aan Haile, die uiteindelijk op km 36 met ademhalingsproblemen moest opgeven en zo niet alleen de zege maar ook zijn wereldrecord moest afgeven aan Macau...). Halve marathon dus. In een supertijd. Met een supergevoel. Op een superparcours. Dit is zo GENIETEN!

Terwijl de Berlijnse meters verder onder m'n voeten doorschuifelen wacht ik vol spanning af of het schip zal stranden, en zo ja, wanneer. Enig twijfelmoment - een kleintje maar -  bereikte ik bij km 30, puur mentaal, omdat dat het punt was waar ik in Parijs compleet kapot zat. ik zag dus met ietwat lede ogen het30-km punt naderen en hoopte - hoopte uit de grond van m'n hart - dat het in Berlijn anders zou lopen. Om de man met de hamer voor te zijn had ik braafjes elke 5km gegeten (in Parijs was ik dat vergeten) en ik heb ook telkens naar m'n lichaam geluisterd (dat zei "sneller lopen" LOL) dus resultaat: Julie versus man met de hamer: 1-0. BINGO!!! Het 30-km punt was gepasseerd en ik becijferde : zelfs als ik nu die 12km aan "maar" 10km/u loop ben ik binnen de 4u binnen. Vleugeltjes kreeg ik. Steeds meer mensen vertraagden. Steeds meer mensen stapten. En ik? Ik liep vrolijk door. Mede dankzij supporter Maarten die dankzij enig kunst- en vliegwerk met de metro net op tijd op het 32km punt was geraakt om me m'n flesje cola te bezorgen (tip: loop NOOIT een marathon zonder cola, echt niet!)  Het was leuk. Het was fijn. het was mooi.... het was INTENS. Ik had gedacht dat denken aan papa me zou helpen op moeilijke momenten, om toch door te zetten. Het werd anders: telkens ik mooie plaatsjes passeerde of echt het gevoel had te genieten, dacht ik aan papa om dat met hem te delen. En het gaf net dat ietsje extra aan deze marathon.

finish.jpgHoe het dan toch geen PR werd? Oei... nu heb ik het al verklapt.... de "mentale tik" kwam er aan km 38. Toen we de adembenemende Potzdammer Platz passeerden en ik wist dat de Brandenburger Tor (de finish) op 400m lag als we linksaf zouden lopen. Maar wat doet die organisatie? Die WREDE organisatie? Die sturen ons nog 4 laaaaaaaange kilometers langs de  - weliswaar mooie - Gendarmenmarkt en dat beste mensen.... vond ik gewoon geméén ;-) gruwelijk geméén! Het tempo zakte dan ook een beetje, omgekeerd evenredig met de temperatuur in Berlijn, en ik liep de laatste kilometers op het gemak verder. Ja, een PR had erin gezeten als ik als een bezetene nog had gesprint die laatste kilometers, maar ik wilde genieten, genieten en genieten van de finish want die was spectaculair. De laatste kilometer op de "Unter den Linden", het Berlijnse equivalent van de Champs Elysées, aangemoedigd door duizenden supporters, met muziek, de Brandenburger Tor die nadert..... wie me kent weet dat dit het moment is dat de tranen naar boven komen en ik dus alwéér al wenend de streep van de finish overloop. Maar het waren tranen van contentement. Na 3u44m33s, een tijd die ik niet voor mogelijk achtte, anderhalve minuut meer dan mijn PR, maar who cares? Ik heb genoten van elke meter, moest geen meter wandelen en krijg nog altijd kippevel en tranen in mijn ogen als ik eraan denk! Dat ik uiteindelijk 813e dame werd op 7409 deelnemende dames vind ik een mooie bijkomstigheid.

medaille.jpgMoe, maar dolgelukkig neem ik mijn medaillein bezit - langs de ene kant bedrukt met de brandenburger tor, langs de andere kant de kop van een olympisch marathonloper (ik had liever de mijne erop gehad LOL) -  en krijg ik zo'n folie om me heen geslaan door welwillende vrijwilligers. Het pad brengt me, via ruime bevoorrading van water, thee en zelfs bier, naar het marathondorp. Een grasveld vol uitgestrekte, neerliggende mensen, echt grappig om zien, precies een slagveld. En iedereen feliciteert elkaar, in wel 20 verschillende talen. Leuk. Emotioneel. Ik "strompel" verder naar de plek waar ik dacht met Mathias afgesproken te hebben. Even was het paniek: aan het hekken hangt nu niet langer het parcours, maar wel een achtergrond voor finisherfoto's. Help! hoe zou ik Mathias in zo'n massa terugvinden? Maar de paniek was van korte duur: al snel zag ik Mathias breed grijnzend met een pint in de hand op het gras zitten. Hij liep met een tijd van 3:28:58 een PR en was terecht trots en tevreden! We feliciteren elkaar, ik probeer op een elegante manier te gaan zitten maar beland uiteindelijk toch op handen en voeten wegens spierpijn en we genieten na. Delen ervaringen. Vieren het nieuw wereldrecord.... en zijn oprecht, gewoon content.

JulieMathiasfinish.jpg

Even later is het een vrolijk weerzien met onze supporters, met wie we de namiddag dan nog lekker luierend aan een koffie en taart-tafel hebben doorgebracht. TAART!!! Dat hadden we verdiend! Ik geraak niet uitverteld over deze marathon over Berlijn, over de mensen, het gevoel, de emoties.... het was gewoon SUPER!!!

Rest me nog enkel een dikke dankjewel te zeggen aan Maarten (delen van maandenlange trainingsleed en uren "sportweduwnaarschap"),  Mathias (medeloper), papa (medeloper in gedachten), Nico en Leen (trainingsmaatjes), Maarten, Truus, Sara, Jana, Mira en Kamiel (de supporters ter plaatse) én alle supporters aan het thuisfront die via  mails of smsjes of welke weg dan ook hun morele steun hebben geboden zondag, ook -  en misschien nog vooral - aan zij die er waren tijdens de voorbije moeilijke weken met papa die zo ziek is.  Jullie weten wie jullie zijn. Dankjewel dus. 

cijfertjes.jpg

18:15 Gepost door Runner Jules | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

25-09-11

Marathon Berlijn: waw!!

Effe snel, later een uitgebreid bericht maar eerst nog enkele dagen van Berlijn genieten. De marathon was SUPER, de leukste die ik ooit liep, geen woorden voor enkel superlatieven! Ik finishte in...

3:44:33

Heel blij mee! En nu: feesten!

17:04 Gepost door Runner Jules | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

22-09-11

Berlin, here we come!

EINDELIJK!!! Het is bijna zover....nog drie keer slapen en ik sta aan de start van mijn negende marathon, de BERLIN MARATHON!!! De koolhydraatjes zijn gestapeld, de spiertjes op scherp en stevig verwend de laatste dagen, de valiesjes staan klaar. Morgenvroeg vliegtuigje op en weg zijn we. Berlin, here we come! Er wachten ons 6 heerlijke dagen in de Duitse hoofdstad, lekker slenteren van de Brandenburger Tor naar de Alexanderplatz via Unter den Linden en de Potsdammer Platz, een bezoekje aan de Reichstag.... ik zie het helemaal zitten! En natuurlijk.... zondag om 9u: DE MARATHON!!! Joehoe!!! De weersvoorspellingen zijn alvast heel gunstig : tussen 11 en 22 graden en zonnig. Nu nog spiertjes die meewillen en een goede moraal and nothing can stop us! Wordt vervolgd....

Berlin.jpg

18:04 Gepost door Runner Jules | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

15-09-11

400!

statistiekjes.jpgCijferfreaks! Dat zijn we. Met z'n allen. Jawel, cijferfreaks. Probeer het maar niet te ontkennen. Kijk eens diep in je binnenste en je zal het moeten toegeven: het idee om de realiteit in cijfertjes weer te geven, om te kunnen vergelijken, grafiekjes te kunnen maken en vooral om (sportieve) prestaties in al dan niet veelzeggende statistiekjes te gieten... het maakt je helemaal warm vanbinnen. Kijk eens rond je en je kan er niet omheen: de koers van de euro, het gemiddeld vermogen van de Belg (85.000 EUR naar 't schijnt, wel jammer dat dat totaal niet op mijn rekening staat, maar goed...), het aantal kinderen op de schoolbanken dit schooljaar, het aantal calorieën in die chocoladereep die je nu, ja nu, op het punt staat op te eten (tssss, zou je dat wel doen?), de zoveelste verjaardag van 9/11, het aantal dagen zonder regering (juij- weer een reden om frieten te eten), het aantal breuken in Tom Boonen's pols (??), het aantal breekpunten tijdens de mannenfinale op de US Open, zelfs het aantal vrouwen dat brieven stuurt naar die o-zo-eenzame boeren in "boer zoekt vrouw"... allemaal cijfertjes waarmee we elke dag rond de oren geslaan worden en geef het graag toe of niet, waar we eigenlijk wel nieuwsgierig naar zijn of waar we enig houvast aan proberen hebben in die mate dat we bijna betrapt kunnen worden op flirten met het cijferfetisjisme. Het cijfer op de weegschaal vormt dan waarschijnlijk de enige uitzondering die de regel bevestigt :-) Cijferfreaks dus, kunnen we het daar alvast over eens zijn?

Nu leeft die liefde voor cijfers nog net iets meer in sportersharten. Jawel. Natuurlijk gaan we vooral lopen, fietsen, zwemmen zelfs fierljeppen voor wie wil.... voor het plezier, voor de conditie, voor een slanke lijn, omdat het gezond is, voor de kick van de snelheid, voor de persoonlijke uitdaging en blablablabla. Natuurlijk wel. Maar geef toe, welke loper zal op het einde van de maand niet nog één extra rondje rond den blok lopen om aan een maandtotaal van 300km te komen in plaats van 298km, omdat het nét iets indrukwekkender oogt? Welke deelnemer aan een wedstrijd gaat niet aan de start staan met zijn vinger op de Garmin/Polar om precies, maar dan ook preciés op het moment dat je de start passeert en vooral geen meter vroeger, op de knop te kunnen duwen? Welke fietser gaat zijn polar niet even stilzetten als hij voor een rood licht moet stoppen omdat "zijn gemiddelde snelheid anders naar de wuppen is"? En hoeveel sporters brengen na de training minstens even veel tijd door achter hun computer om alle cijfertjes in excelbestandjes te gieten? Bestandjes die dan mooi grafiekjes maken per week, maand, jaar, van gemiddelde snelheden tot afgelegde afstanden en dies meer? Mijn computer houdt zelfs bij hoeveel km ik al gelopen heb met mijn huidig paar loopschoenen dat ik pas in juni kocht: 866 km alsjeblief! Dringend tijd voor een nieuw paar schoenen dus. maar goed, dat was m'n punt niet. m'n punt was: cijfers! We houden ervan. We registreren en vergelijken met eerder gelopen tijden, met tijden van anderen. Iedere verbetering leidt tot vreugde en de goede intenties om nog beter te doen, eventueel zelfs tot enig "gestoef" op sociale media zoals blogs en facebook (ok, ik beken), dat dan resulteert in '"bejubeling" door collega sporters die eigenlijk stiekem denken "oei, die heeft al 22km gelopen vandaag en ik nog niet, 'k zou er beter ook aan beginnen". Een mindere dag wordt snel-snel onder tafel geveegd door het excelbestand in kwestie snel op te slaan en af te sluiten zonder meer. Volgende keer beter. Geen kat die het weet. Herkenbaar? Tuurlijk wel. En ik geef toe, ik moet niet onderdoen wat cijfertjes en grafiekjes betreft....

Al jaren worden al m'n loop- en sinds kort ook fietstrainingen netjes geregistreerd via de Garmin, die dankzij de spitsvondige satelliettechnologie - tenminste, als het niet te bewolkt is én er niet te veel bomen zijn én ondergetekende niet vergeten heeft de batterijen op te laden - netjes op elk moment bijhoudt hoeveel km al werd afgelegd, welke de huidige snelheid is en welke de gemiddelde. Ook de hartslag wordt weergegeven, al zou het helpen moest ik de batterij van m'n hartslagmeter eens vervangen, want momenteel is dat enkel een flat line en euh... da's eigenlijk geen goed idee ;-)  Maar goed: ik beken: ook ik ben auteur van een excelbestandje waarin netjes alle sportieve prestaties worden bijgehouden om op tijd en stond via grafiekjes en tabellen de hopelijke vooruitgang te kunnen visualiseren. In het begin, toen ik nog enkel liep, was dat gemakkelijk. Je kijkt naar tijden en afstanden en het is meteen duidelijk. Maar loopkilometers zomaar vergelijken met fietskilometers? Nee, da's niet juist. Een duurloop van 32km is mighty impressive, een fietstochtje van gelijkaardige afstand nauwelijks het vermelden waard (bij wijze van spreken natuurlijk - ik wil hier geen collega-fietsers voor de borst stoten). En wat dan met skiën? Neem je het aantal kilometers afgelegd op de piste? Ook niet echt te vergelijken want dankzij het voordeel van de zwaartekracht, dat bij de een al meer dan de ander speelt (maar dat weten we niet, want de cijfertjes van de weegschaal interesseren ons niet, remember?) zoef je snel naar beneden waardoor je op veel minder tijd veel meer afstand kan doen. Om niet te spreken van je gemiddelde snelheid als je valt en een halve piste lager tegen een boom belandt.... En hoeveel kilometers fiets je eigenlijk tijdens een uur spinning? Een mens zijn ogen zouden er zowaar van beginnen draaien van al die cijfertjes. En dus houdt ondergetekende een heel simpele rekensom bij: het aantal gesporte uren per sporttak. Easy. Goed wetende dat fietsuren niet hetzelfde zijn als loopuren, en dat je makkelijk 8u per dag kan skiën maar niet spinnen. Maar goed, seconden, minuten en uren zijn tenminste wél toepasbaar op elke uitgeoefende sport. Dus: naast afstanden en gemiddelde snelheden bevat mijn excelbestandje ook een tabblad met het aantal gesporte uren. En zo kwam het dames en heren, dat ik maandag, op de 255e dag van het jaar (niet dat we tellen hoor) mijn 400e uur van 2011 heb gesport! Jawel! Daarvan namen lopen (> 50%, 205u) en spinnen (+/- 23%,92u) het grootste deel in beslag en daarmee was ik goed voor gemiddeld 1,5u sport per dag. En zelfs al zou ik tot 31 december niets meer doen (zeer onwaarschijnlijk), dan nog zou ik aan meer dan 1u sport gemiddeld per dag komen. Wijs, niet? Een ongelofelijk gelukkige mens was ik, toen ik tot dat besef kwam ;-).  Om de cijferliefhebbers te plezieren heb ik dat nog eens netjes in grafiek gezet ook:

cijfers.jpg

En zodoende is onze cijferhonger weer eventjes gestild. Eventjes. Op naar de 500! 

06:44 Gepost door Runner Jules | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

12-09-11

Bereit für den marathon

Clipboard06.jpgWe zijn er klaar voor. Klaar. Listo. Prête. Ready. Bereit (en nu maar hopen dat google translate me niet in de steek laat en me hier onsterfelijk belachelijke dingen laat schrijven - helaas is mijn kennis van het Duits even groot als mijn kennis van de anatomie van de hersencellen van een amoebe, you get the picture). Laat die marathon maar komen. De laatste duurloop werd gelopen, de trainingen werden zo goed als mogelijk afgewerkt en nu kan het aftellen beginnen. Nog 13 keer slapen. Nog een paar keer loslopen en spinnen om de spieren wakker te houden. Nog één "langere" duurloop van 22km komend weekend. Koolhydraten stapelen volgende week en dan.... vliegtuigje op en weg.... NAAR BERLIJN!!!!

Zoals ik reeds zei. Geen torenhoge verwachtingen, dus geen zotte uitspraken, noch stoere voorspellingen. Neen, mijn negende marathon wordt er vooral eentje waar ik zoveel mogelijk van ga genieten, sfeer opsnuiven en niet halfdood aan de finish ga komen. Dat is het plan. En na mijn laatste lange duurloop van gisteren zit het vertrouwen er wel in dat "fris finishen" tot de mogelijkheden behoort, tenminste, als we niet gek doen. Als we niet volle gas starten. Als we niet meer ziek worden voor de marathon. Als de beentjes meewillen. Enzoverder. Maar dat zien we allemaal wel.

mobiele_kraan2_400.jpgGisteren dus m'n laatste lange duurloop. Een klassieker voor mij in de aanloop naar de marathon, al loop ik hem meestal wel in omgekeerde volgorde (van Eeklo naar Gent), maar verandering van spijs doet eten, dus deze keer liepen we voor de fun van Gent naar Eeklo. Ondergetekende had al gezien dat ze voor zaterdag 27° gaven, voor zondag 19°.... mijn keuze was snel gemaakt! Met het risico op enkele regendruppels koos ik resoluut voor de 8 graden minder en dus werd er op zondag gelopen. Zonder regendruppels trouwens. Wekkertje gezet om 7u, om 7u45 vertrokken voor wat een ongelofelijk mooie tocht werd. Via Drongen en Vinderhoute kwam ik in Evergem en Waarschoot terecht en tenslotte dus Eeklo. Een mooie tocht dankzij de fietsknooppunten, onder een zwak maar sterk genoeg zonnetje om een goede invloed te hebben om m'n humeur, en grotendeels langs idyllische waterloopjes (that always does it for me).  Zalig gelopen. Zonder pijntjes. Zonder last. Muziekje op en weg. Geen horden schapen op mijn pad. Een gemiddeld tempo van 10,7 km/u, voor een TRAGE duurloop vind ik dat dan al niet slecht. Enige minpunt was een joekel van een kraan die langs het kanaal in Eeklo stond (zo eentje van 't kaliber van die foto hiernaast) en de HELE weg versperde. Links een hele diepe modderput. Rechts het kanaal. Euh.... oh-oh.... Samen met een fietser stond ik er zo triestig naar te kijken zo van "shit, als ik terug moet lopen tot de vorige brug om aan de overkant van het kanaal te lopen, dan kom ik zeker aan 35 km". En fris of niet... 35 km was gelijk van 't goeie teveel. DIe fietser dacht precies hetzelfde, ook hij was niet echt enthousiast om zijn kar te keren. Dus wat volgde was een klim- en klauterspeltakel waarbij de fietser eerst over de kraan heen klauterde (via de rupsbanden en de 'schep", die gevaarlijk boven het water hing),  waarna ik zijn fiets mee hielp erover krijgen en waarna hij me tenslotte ook hielp "oversteken". 'k hing onder de modder en de hartslag ging de hoogte in (ik zag ons al in de krant verschijnen: "sportievelingen sukkelen de vaart in na valpartij van een kraan") maar alles was in orde én ik kon lekker doorlopen zonder extra kilometerkes te moeten doen. Ge-wel-dig. EN zo kwam ik na exact 32,1 km en 3u (op de kop) - vol modder -  toe in Eeklo, bij het huis van m'n schoonmoeder waar... Maarten me stond op te wachten om samen terug naar huis te rijden. Nou ja, je dacht toch niet écht dat ik het hele roteind zou teruglopen zeker? ;-)  Voor wie zin heeft: een plaatje van 't parcours:

Clipboard01.jpg

Een zalig goede training dus die me 't nodige vertrouwen voor Berlijn geeft. UIteindelijk zijn al mijn dertigers - ik liep er vijf in totaal -  goed verlopen. Hieronder nog een overzichtje van de lange duurlopen in aanloop naar BErlijn. De enige echt trage duurloop (9,8 km/u) komt omdat die werd gelopen in gezelschap van m'n tante op de fiets tegen wie ik héééééél veel te vertellen had, en dat combineerde precies niet zo vlot met lopen ;-):

datum afstand duur tempo
06/08/2011 27,7 km 2u38 10,3 km/u
14/08/2011 31,1 km 2u57 10,5 km/u
20/08/2011 32,8 km 3u16 10,0 km/u
27/08/2011 30,3 km 3u05 9,8 km/u
03/09/2011 33,4 km 3u06 10,7 km/u
11/09/2011 32,1 km 3u00 10,7 km/u

En nu: AFTELLEN! Negende marathon of niet.... het blijft toch telkens spannend!

17:59 Gepost door Runner Jules | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

07-09-11

Even terug in de tijd: Mr. T triathlon Blaarmeersen Gent (21/08/2011)

clublogo.jpgOeps, nog even terugkeren in de tijd. Deze blog heeft immers al veel meegemaakt en over veel bericht, en daar mag natuurlijk mijn debuut op de triathlon niet aan ontbreken. En dat debuut.... is er geweest op zondag 21/08/2011. Niet dat ik er me zelf aan gewaagd heb te zwemmen, te lopen én te fietsen. Nee dankjewel. Mijn fietsniveau is nog lang niet wat het moet zijn en zwemmen.... daar bedank ik feestelijk voor. Nat. Koud. Oersaai. Om over dat zwempak nog te zwijgen. No go dus. De drie disciplines op een rij zullen dus nooit op mijn palmares staan. En maar goed ook. Maar wat ik wél heb gedaan op 21/08/2011 is meegedaan aan de trio-triathlon van de Mr. T Triathlon in de Blaarmeersen in Gent. Een wedstrijdje in mijn achtertuin. Met een team van mijn nieuwe werkgever. Als loopster. Wat wil je nog meer? Niks! Dus gaan met die banaan!

En zo kwam het dus dat ik op zondag 21/08/2011 de deur uitmoest voor.... 5 km. Da's pas lang geleden! Meestal doe ik voor minder dan 10km de sloefkes niet meer aan, dus 5 km... was even slikken. Ietwat zenuwachtig toch ging ik naar de topsporthal om m'n teamgenoten te ontmoeten. We hadden elkaar nog nooit gezien. Nu ja, ik werk ook nog maar 4 maand aan de Universiteit Gent, dus zo verwonderlijk is dat niet. Mijn teamgenoten, Nele de zwemster en Tamara de fietster bleken heel sympathiek en meteen wordt druk geoefend met doorgeven van chips en worden concrete afspraken gemaakt en strategiën opgesteld. De zenuwen beginnen te komen. 't zien er snelle madammen uit en ik.... ik had de dag ervoor een dertiger gelopen die nog in m'n benen zat en ben door de marathonvoorbereiding natuurlijk een stuk van m'n snelheid kwijt. De korte afstand is trouwens nooit m'n afstand geweest, geef mij maar lekker lange duurlopen, hoe langer hoe liever. Maar nu moest ik wel vlammen. Mijn team naar de finish lopen. De kleuren van UGent (blauw en geel voor wie het niet zou weten) verdedigen.... en dat gaf toch wel de nodige stress :-) Ik zou m'n team - UGent 11 - toch niet teleurstellen?

Samen met Nathalie, de loopster van team UGent 10, ging ik naar de start kijken van het zwemmen. Best wel indrukwekkend en grappig om zien: al die blauwe potskes in de vijver van de Blaarmeersen. Ons Nele zou op haar gemak achteraan starten bij het zwemmen, dus we hadden wel even tijd. ondertussen kwam ik Fré tegen, triatleet bij de organiserende club, en die gaf me de nodige tips en probeerde me heel enthousiast te overtuigen om triathlon te doen zelf. Toch maar niet dank je wel. Ik blijf erbij: dat zwemmen is veel te koud, te nat en OERSAAI. Noppes.  al tetterend wandelen we mee met de zwemmers en terwijl de fietsers dan hun ding doen (4 rondjes rond de Watersportbaan) begeven wij ons naar de wisselzone fietsen - lopen om... te wachten. En te wachten. En te wachten. Knettergek werd ik ervan. Het leek alsof ALLE fietsers al binnenwaren en alleen Tamara nog moest komen en ik daar als enige zou staan op het einde. Dat was natuurlijk niet zo, want Tamara werd knap 44e op 99 fietsers, maar het léék zo ongelofelijk lang. De stress om te traag te lopen was op slag vergeten door de stress voor die wissel. Pffft... wat een gedoe.... dit echt nooit meer. Geef mij maar een gewone loopwedstrijd waar je moet lopen. Punt. Geen gedoe. Gewoon lopen en weg. Amai, wat een stress. Op de foto zie je duidelijk de "licht geïrriteerde" uitdrukking op mijn gezicht (LOL), zo van "waar blijft die fietser nu toch". Je ziet ook andere teams het gevecht met de chip aangaan (zie verder in m'n verslag).

1314558276_resized.jpg

Uiteindelijk kwam Tamara dan toch toe en wat volgde was een hilarisch tafereel waarbij iemand van achter me (wie???) tamara's borstnummer rond me deed en ik ondertussen de chip van haar voet muggelde en rond de mijne bond. Ik verwachtte een gigantishce menselijke knoop aan te treffen nadien - het feit dat daar ook nog eens een nadarhekken TUSSEN stond, tussen Tamara en ik hielp niet - maar dat bleek wonderlijk mee te vallen en dus kon ik dan ook ein-de-lijk vertrekken. Drie rondjes van 1,6 km. Telkens door de topsporthal - luid aangemoedigd door supporters (best wel indrukwekkend) - en dan een klein rondje op voor mij wel heel bekend terrein. Ik spurt weg en maak de stomste beginnersfout ooit: véél te snel starten. De eerste ronde werd dan wel spectaculair snel gelopen, na diezelfde eerste ronde was het licht, het vuur en al de rest uit zodat de twee volgende rondes met ietwat minder enthousiasme werden gelopen.... Op deze foto zie je me nog net weglopen nét na de bevoorrading (blauwe short, rode shirt, voor de man in het zwart):

1314558339_resized.jpg

Uiteindelijk zonder brokken of stoten de finish gehaald. Niet slecht gelopen, maar niet super. Ik deed 23:02 over 5km.... tien seconden trager dan mijn PR. Als je weet dat ik in juni een 10km onder de 45 min liep, dan had het eigenlijk sneller gekund. Eigenlijk. Maar helaas... De warmte, de dertiger en de marathonvoorbereiding zullen daar ook wel voor iets tussen zitten. Maar het finishen gaf wel een geweldig gevoel. Mijn teamgenootjes stonden me op te wachten en uiteindelijk werden we 57e team op de 99 deelnemende teams. Nele zwom 19:01 en werd 82e, Tamara fietste 34:11 en werd 44e en ik liep  23:02 en werd 46e. Goed dus voor een 57e plaats. Best tevreden mee. Wat nog beter is, is dat we het beste vrouwelijke team geworden zijn van Universiteit Gent (by the way: de werkgever met de meeste deelnemende teams) en op vraag van UGent zal vanaf volgend jaar ook een vrouwenklassement worden opgesteld voor enkel vrouwelijke teams. Jiha! Wie weet staan we dan wél op het podium, net zoals onze collega's Gijs, Steven en Gert die een podiumplaatsje konden veroveren. En zo stond UGent dan toch op het podium:

1314558417_resized.jpg

To triathlon or not to triathlon? Voor mij is het overduidelijk. het was een leuke ervaring maar NEVER AGAIN. De stress in de wisselzone, het gedoe met de wissel van de chips, het afhangen van andere personen.... 't is echt niet mijn ding. Laat mij gewoon lopen. en liefst lang. Maar in het kader van teambuilding en eens iets doen buiten het werk met collega's wil ik me wel één keer per jaar aan deze sportdiscipline wagen. Eén keer. En daarna loop ik weer :-)

16:45 Gepost door Runner Jules | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |