15-03-09

Zwinsteden Halve Marathon - editie 2009

De Zwinsteden Halve Marathon in Sluis. Voor mij ondertussen bijna een klassieker. In 2007 werd het een stormachtige editie, met windkracht weet-ik-hoeveel die ons van ons sokken blies en waardoor "Sluisiaanse toestanden" een begrip werd in blogland. Editie 2008 was gelukkig wat windstiller. Het werd de editie waarin Mario en ik samenliepen met Ruthje, om haar een nieuw PR te bezorgen, wat ze meesterlijk heeft gedaan. De weergoden deelden blijkbaar in de vreugde, we waren de finish nog niet over of de hemelsluizen gingen open en we werden herdoopt tot niet meer dan verzopen kiekens. Geen wonder dus dat de hamvraag van vandaag, voor editie 2009 zou worden; wat voor weer zal het zijn?

brugjeMaarten en ik vertrokken ruim op tijd richting Sluis, ik moest me immers nog inschrijven. Bij de inschrijvingen liep ik al Nico tegen het lijf, die samen met Katrien, Berry en ik zou lopen aan een tempo van rond de 10 km/u. Dat was het plan, toen toch nog. 't Was toen nog maar 10u30, dus hebben Maarten en ik eerst wat gewinkeld in Sluis, onszelf getrakteerd op een overheerlijke chocoladebol bij de plaatselijke bakker (hoezo, is dat geen sportvoeding dan? Nico vond anders van wel) en even later liepen we dan ook Bart, Anita en Katrien tegen het lijf. Anita ging vandaag de 10km lopen, en deed dat schitterend, ze behaalde zelfs een 4e of 5e plaats. Goed gedaan! Haar Bart kwam supporteren en ons op de gevoelige plaat vastleggen, net als Maarten. Even later kwam ook Jan, Gert, Peter en andere bekenden toe, waaronder Berry, die als "opwarmertje" al 45 km naar Sluis had gefietst (en nadien ook nog terug moest - jawadde). Berry toverde meteen een chocotof uit zijn zak, kijk, zo hebben we het graag :-) . Het werd een leuk weerzien, zeker toen ook Stofke opdook, gewoon om te supporteren. Leuk toch?  Na de start van de 10km was het eindelijk aan ons. Jan en Peter zouden snel starten. Wij gingen traag lopen. Dus stonden we helemaal achteraan aan de start (ik herinner me zo vaag een poging van Ruth en mezelf in 2007 om als rode lantaarn te eindigen - glansrijk mislukt). 't Was lachen van in het begin. Berry, Nico, Katrien en ik liepen de hele tijd samen, startten als laatste maar haalden telkens meer mensen in, en kregen ook telkens meer mensen achter ons die zich bij ons groepje haakten. We leken zo wel een beetje op Forrest Gump, zeker op het einde, toen we de laatste 4 km traditiegetrouw tegen de wind in mochten beuken en Berry en Nico zo vriendelijk waren de kop te nemen. Toen hadden we plotseling een hele bende achter ons. Profiteurs! ;-) Af en toe doken Bart, Maarten en Stofke op om fotookes te nemen. Ons doel om aan een gemiddelde van 10 km/U te lopen, wel euh.... dat is dus niet helemaal gelukt. Het werd een gemiddelde van 11,1 km/u, maar dat is HELEMAAL Katrien haar schuld natuurlijk! Ah ja! ;-) 't Strafste was wel dat op het einde één van de mensen die ons de hele tijd gevolgd had ons vroeg of het aub even wat trager kon omdat ie niet meer kon volgen. Nou ja zeg.... Niet te doen! Hieronder nog eventjes een fotootje van de finish, waar Anita en Bart ons zijn komen vergezellen. En ah ja, even voor het einde zagen we ook nog Francis uit het niets opduiken, die had zijn halve marathon in 1.22 afgelegd. Chapeau. Een leuke dag in goed gezelschap, meer moest dat niet zijn! En het weer? Lekker zonnig en de wind viel nog mee (windkracht 3 heb ik me laten vertellen). Editie 2009 wint het dus van de vorige twee!finish

cijfertjes

Oh ja de rest van de week vraagt u? Juist.... met schaamrood op de wangen moet ik alweer vaststellen dat het een week geleden is dat ik heb geblogd. Wel: maandagavond een uurtje gaan spinnen. Dinsdagavond een uurtje gaan combatten en donderdagavond ene uurtje gaan spinnen. Gisteren opnieuw gaan spinnen en een 10-tal km losgelopen, want anders was het aantal gelopen kms deze week wel héél laag geweest. Hopelijk lukt het de komende week beter om wat te sporten.

17:55 Gepost door Runner Jules in Algemeen | Permalink | Commentaren (25) |  Facebook |

01-03-09

Besos de Guatemala!

imagesEstoy en Guatamala (despues 13 horas en el avion), para trabajar pero también para visitar sitios como Antigua y Chichicastenango, si possible. Ya he corrido 6,5 km en el hotel, sin aere acondicionado... muy caliente :-) Solo tengo un problema:necesito chocolate. Urgentamente!!!! besos a todos y hasta luego.

02:39 Gepost door Runner Jules in Algemeen | Permalink | Commentaren (18) |  Facebook |

27-01-09

Blaffen

imagesOeps.. weer enige tijd geleden dat ik heb geblogd... mea culpa. De terugkeer naar 't werk na een weekje verlof was bepaald niet rustig. We zijn volop bezig nieuwe mensen aan te werven, dus dat betekent sollicitatiegesprekken voeren, testen afnemen, enz.... er komt heel wat bij kijken. We vervelen ons dus niet. Gelukkig heeft me dat - tot vandaag - niet belet om toch nog te sporten. Vorige week drie keer gaan spinnen en ook gaan combatten, en tussendoor ook nog gelopen. Getuige is de kilometerteller die ondertussen toch al wat kms heeft staan voor deze maand. Normaal zou ik ook vanavond gaan sporten, maar ik denk dat de drukte van de laatste weken zijn tol heeft geëist: ik blaf. Ik blaf het hele kot bij elkaar. Wat gisteren nog een bescheiden droog hoestje was heeft zich tijdens de nacht ontpopt tot zo'n vettige, rochelende, slijmerige hoest die je tot diep aan je tenen voelt telkens je hoest. fijn. Zeker tijdens sollicitatiegesprekken.... Komt natuurlijk niet alleen. Nee hoor. Mr. hoest heeft gezelschap van Mw keelpijn en af en toe ook van koorts. Ben dus niet ontsnapt aan het "virus" dat ondertussen al vele bloggers heeft geveld. Geen sport dus voor mij, wel een sessie zetelhangen eerste klas en me dubbel en dik laten verwennen door mijn schatje. Kom, er zijn ergere dingen he :-)

20:02 Gepost door Runner Jules in Algemeen | Permalink | Commentaren (19) |  Facebook |

28-09-08

Familieweekend in Saint Sauveur

imagesTrouwe lezers van m'n blogje weten het ondertussen al: in het najaar staat bij ons telkens een familieweekend op het programma. Een weekendje weg met onze familie, 11 personen in totaal. Veel wandelen, veel babbelen, lekker eten en vooral veel genieten. Dit jaar bracht het weekend ons naar Saint Sauveur, ja toevallig het plaatsje waar in mei ook het bloggersweekend plaatsvond. Gisterenochtend extra vroeg opgestaan om voor vertrek nog een vetloopje te kunnen doen (10,4km - 6:16 min/km - 154bpm) en dan waren we weg. Ons hotelletje was Vertes Feuilles, prachtig gelegen in de heuvels. We werden meteen getrakteerd op een mooie maaltijd en toen vertrokken we voor een stevige wandling van een 11-tal km. Nét op tijd terug voor een deugddoende massage. Amai.... die kinesiste duwde met één vinger op m'n grote teen en ik voelde het kriebelen tot achter m'n oren. Deugd dat dat deed! Daarna samen met Maarten en nichtjes en neef de jaccuzi onveilig gemaakt. Vreed plezant! Toen was het al tijd voor alweer een schitterende maaltijd en een welverdiende nachtrust. Vandaag stond ontbijt om 9u op het programma, om op tijd naar Paradisio te kunnen vertrekken. Maar welke loper wil nu niet de omgeving ook eens al lopend verkennen? Juist! Dus wekker weer wat vroeger gezet om een stuk van de wandeling van gisteren opnieuw te doen. Opnieuw een vetloopje (hoewel, na de maaltijd van de avond ervoor is het bezwaarlijk een vetloop te noemen) van 9,7 km in exact een uurtje (141 bpm). Prachtig parcours, met de optrekkende mist in de heuvels, magnifiek. Alleen... heuvels... NIEt vlak dus :-)  We hebben ervan genoten! Daarna naar Paradisio, da's ook wel een aanrader. heel mooi park en veel mooie beestjes gezien. En dat alles, het hele weekend in goed gezelschap en onder een stralende zon! Zo mogen er meer zijn! En toch weer een 20-tal km bij op te teller. Nu is het aftellen naar Keulen. En ah ja- met de knietjes is alles in orde hoor!

19:38 Gepost door Runner Jules in Algemeen | Permalink | Commentaren (19) |  Facebook |

09-08-08

Dodentocht: het verslag

Clipboard03Gisteren was het EINDELIJK zover: de dag van de dodentocht. 08/08/08. Naar 't schijnt brengen die cijfers geluk. We waren dus hoopvol. Voor het vertrek naar Bornem nog een stukje openingsshow van de Olympische spelen meegepikt. Als al die atleten zo hard kunnen werken en afzien, dan kunnen wij dat ook, dacht ik nog. iets om te onthouden voor moeilijke momenten 's nachts. Ruim op tijd kwamen Ruthje, Koenie en ik gelaarsd en gespoord in Bornem aan. Eerst de chip gaan halen voor op de schoen en dan de bagage gaan afgeven. Héél handig. je mag een zak afgeven die ze naar het 50km punt brengen (met bijvoorbeeld een ontbijtje, droge kleren,... erin) en als je dat punt gepasseerd bent, brengen ze het terug naar de finish. En dan begon het wachten. Er was ons gezegd om als loper ruim op tijd te zijn, zodat we vooraan aan de start konden staan en niet gehinderd zouden worden door de wandelaars. Gemakkelijk gezegd en gedaan, maar dan sta je daar om 18u aan de start te koekeloeren, terwijl het startschot (door Kris Peeters notabene) pas om 21u werd gegeven. Geloof me, 3 uren op het randje van de stoep zitten is lang, héél lang. Maar we waren niet alleen. We kregen steeds meer gezelschap, van allerlei pluimage. Mensen in shortjes en op blote voeten (help!), mensen met bierbuiken (-kjes?) op teva-sandalen, militairen op bottinen, lopers, wandelaars,... best een gezellige bende. Tegen 20u30 kregen we te horen dat reeds meer dan 9000 deelnemers hadden ingeschreven. De spanning steeg. Eindelijk werd dan het startschot gegeven. We startten op het gemakje. Eerst was er een ronde van ongeveer 15km rond Bornem. De eerste 8 waren rustig (toch nog wandelaars die de boel vertraagden) en rond km 10 kwamen we dan Dirk en Kristel tegen. Kristel liep aan een behoorlijk tempo, dat voor Dirk en voor ons wel wat te hoog lag, dus zijn wij met ons drietjes blijven verder lopen. Langs het water in bornem met aan de overkant Temse. Heel gezellig. De nacht begon te vallen. De lichtjes aan de waterkant... mooi! Heel mooi! We hebben genoten. Ruth had een MP3 speler mee met luidsprekers en zo huppelden wij op "Dancing Queen en Chiquitita" van Abba (vaak luidkeels meezingend ook) maar ook "Love today" van Mika vrolijk verder. We hadden veel succes hoor en hadden niet zelden een groepje lopers achter ons hangen. Na het rondje Bornem werd het menens en werd koers gezet richting Duvel en Palm. Wat echt leuk was, was dat ondanks het late uur (tot 3 u 's morgens!) alle bewoners buiten zaten aan tafeltjes met een vuurtje en iedereen luid aanmoedigden. Volgens hen waren ruth en ik "9e en 10e vrouw" niet slecht he. Toegegeven, veel vrouwvolk hebben we er niet gezien. Diezelfde toeschouwers boden op een gegeven moment ook Leffe aan, iets wat Dirk niet kon afslaan, dat vonden ze hilarisch! Nog voor Duvel (40km) zijn we dan Dirk kwijt geraakt, want die was zijn broer tegengekomen. Dus gingen Ruth en ik alleen verder. Heel speciaal: het vallen van de nacht, geen hand voor ogen zien, alles muisstil.... Na een km of 40 werd het wat lastiger, en zijn we overgescxhakeld op 500m lopen - 500m wandelen, zo afgewisseld. Een regime dat bijzonder in de smaak viel en dat we uiteindelijk tot 65km hebben volgehouden. Zo bereikten we eerst Duvel en dan de Palm. Heel grappig, het parcours liep gewoon DOOR die twee fabrieken! Wel leuk om zien. De eerste lijken begonnen te vallen. Mensen gingen zitten en kwamen niet meer recht. wij zijn nooit gaan zitten. Aan geen enkele stop. Altijd blijven wandelen, dat is onze redding geweest denk ik. De nacht was leuk, maar tegelijk moeilijk. het heeft iets magisch, iets vreemds.ruth en JulieMaar je ziet ook geen steek voor ogen. En zo zagen wij een fietsbegeleider bijna vallen en werden we plotseling verrast door een grommende (maar blijkbaar ongevaarlijke) hond een meter voor onze neus. Gelukkig had het beestje meer schrik van ons dan wij van hem. Toen begon het weer dag te worden. Zo ongelofelijk mooi! De lucht die langzaam lichter kleurde en de mist op de velden.... daarvoor alleen al zou je de dodentocht lopen!   Zo rond vijf uur denk ik kwam de grote verrassing. Ik had al verschillende malen gemeend mensen te herkennen (bloggers dan), maar telkens bleek het loos alarm. Maar zo rond vijf uur zag ik plotseling Edith en Frank staan. Eens goed in de ogen wrijven. huh? Edith en Frank? Wat doen die hier. Wijzen, naar Ruth, en ja... het waren ze echt! geen hallucinatie deze keer! Deze schatjes waren speciaal om 3u30 opgestaan om te komen supporteren voor ons! Ze zijn een heel eind meegewandeld met ons tot aan een volgende post en gingen ons dan ook voor met de wagen tot een volgende post. Echt Super! Een supergrote opsteker, niet te doen! Homer nam ook verschillende foto's (zie hiernaast) Danku Edith en Frank.  ruth en ik verstonden er ons echter niet aan. Waar was die nachteljke vermoeidheid waar we voor vreesden? niet gezien. Waar was de man met de hamer? In de verste verte niet te bespeuren. Waar was de mentale dip? Geen sprake van, wij liepen vrolijk huppelend, zingend en tetterend rond. Ook de organisatie was super, en dat mag zeker gezegd. Alles was tiptop in orde, de bevoorrading kon niet beter (water, thee, koffie, soep, duvel, palm, sandwichen, druiven, bananen, rijsttaartjes, appels,.... honger kon je niet lijden), de mensen supervriendelijk.... De sfeer onder de deelnemers gemoedelijk, helemaal niet competitief. Zo geraakte een deelnemer in rolstoel moeilijk een heuvel op en was er meteen iemand om te helpen duwen. Fijn toch!Clipboard02 
 HET WAS DE MAX. Het was genieten van km 1 tot .... km 71 (10:03:30 - 7,1 km/u - 132 bpm - 4412 kcal). Jawel, na 66 km begon de achillespees te zeuren. Een beetje. En dan een beetje meer. Genoeg om niet meer comfortabel te kunnen stappen. Dilemma. Negeren we het en gaan we door omdat het zo goed gaat? Of zijn we eens verstandig en stoppen we ermee. Thuis zou geen zinnig mens met zo'n voet een training van 30km aanvatten, dus moest ik dat toen ook niet doen. Maar 't ging net zo goed. Na wijs beraad besloten van te stoppen. Ruthje ging dapper alleen verder.DSC02972 Aan de volgende post zei ik zacht tegen de verantwoordelijke: "ik denk dat ik ga stoppen", waarop die man voor HEEL de straat riep "WE HEBBEN EEN OPGEVER". Ok, subtiel. Héél subtiel. Ik werd al enigzins triest verwezen naar een groot bord met "OPGEVERS" erop (jaja, ik wéét het al dat ik opgeef) om te wachten op een bezemwagen. Maar wie kwamen er dan weer net toe? Edith en Frank! En zij hebben met netjes in centrum Bornem afgezet, waarvoor een hele dikke merci! Terwijl Ruth (en Koen ook natuurlijk, want die heeft ook karakter getoond vannacht) lustig verder liep ging ik de Rode Kruistent opzoeken.Clipboard07 Daar werd ik dik in de watten gelegd: eerst een lekker voetbadje in gezelschap van twee lotgenoten (rampverhalen uitwisselen, haha, hoe leuk) en dan: MASSAGE! Een superlieve rodekruisman vertroetelde m'n beentjes van boven tot onder en dat met heel veel overgave (zie foto links), en omdat er niet veel volk was deed ie dat superlang (elk been twee keer - yiha!).  Ondertussen was daar ook een cameraploeg van de VRT toegestuikt; op zoek naar blaren. Grote blaren. Dat konden ze bij mij, en vele andere lopers niet vinden,tot hun grote teleurstelling. ik werd wel kort geïnterviewd (maar dat was blijkbaar niet interessant genoeg want is niet op de televisie geweest) en toen kwam een man binnen (die op sandalen had gewandeld - go figure) met een joekel van een blaar en waren ze in hun nopjes. Dat hebben ze ook op het middagnieuws van VRT getoond, en wie zat er op de achtergrond? IKKE en Maarten!interview
Clipboard06
Na deze verwensessie en ongewoe belangstelling voor mijn voeten (een dikke pluim voor het Rode Kruis!) zijn Maarten en ik eerst een uur of twee gaan maffen in de auto (ik was echt wel moe) endaarna vonden we Mario, Peggy en de kids en wachtten we op Ruth. Clipboard04Clipboard01
Clipboard05zij kwam héél verdienstelijk toe na amper 14u, met een brede smile op haar gezicht (terecht!)  en heeft de laatste kilometers ook nog al lopend afgelegd! ONGELOFELIJK. Wat een karakter! Nadien zijn we samen nog gezellig samen iets gaan drinken op een terrasje en dan naar huis: eten en slapen! Dat hebben we verdiend. Op naar..... dodentocht 2009 want dit moét ik afmaken!

15:22 Gepost door Runner Jules in Algemeen | Permalink | Commentaren (36) |  Facebook |

20-07-08

Teater Exces: Eminences Grises

Gensche Fieste, dag 2. Gisteren genoten van een prachtige openingsstoet. Vandaag o.a. een demonstratie capoeira bijgewoond en een optreden van een Australische straatartiest, dat alles onder een stralende zon. Maar waar we eigenlijk speciaal voor naar de stad gegaan zijn vandaag: Teater Exces. Deze straattheatergroep is al jarenlang graag gezien tijdens de Feesten en is gekend om haar prachtige optredens. Dit jaar heet hun stuk "Eminences Grises". Het gaat om 4 Europese iconen (Keizer Karel, Elisabeth I, Lodewijk XIV en Catharina de Grote), historische standbeelden van vlees en bloed die samen door de stad lopen met een lugubere tafel. Ze houden her en der halt. Ze veranderen in standbeelden, staand en zittend aan een tafel, ze komen tot leven om van een macabere maaltijd te genieten. Ze verlaten de tafel om tegen de muren van huizen aan te kleven of als beelden in de straat te staan. Tijdens hun wandeling lokken ze het publiek mee naar een plaats waar ze heel levendig worden. Daar ontspringt zich het verhaal van vier drieste, psychopatische figuren die de kans niet kregen om kind te zijn. Het zijn hypocriete zonderlingen. hun levensloop is de voedingsbodem voor ironie. Ze dansen een barokdans, een tarantella om uiteindelijk te evolueren in jump en tectonic. Na deze explosie vervolgen ze opnieuw eenzaam in zichzelf opgesloten hun weg door de straten.  Humor met dubbele bodems, poetisch, waanzinnig, minimalistisch, macaber, speels.... EEN AANRADER! Ze wonnen niet voor niets voor de zevende keer op rij de prijs van de jury voor de openingsparade. Dit moet je gezien hebben, ze spelen nog ELKE dag tot volgende week maandag, in de buurt van de Mageleinstraat (voor exacte uren zie hun website). Mijn "portrettentrekker" heeft er alvast enkele fotookes van gemaakt om jullie goesting te doen krijgen:IMG_9898-Edit

CRW_4410

CRW_4407-Edit

IMG_9901-Edit

En straks...... VUURWERK AAN DE WATERSPORTBAAN!

21:19 Gepost door Runner Jules in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

31-05-08

Tijd voor het zwaardere werk

vaatwasMijn eurocent is deze week gevallen: nog dik tien weken scheiden ons vandaag van de dodentocht. Gedaan dus met de "spielerei", dringend tijd om ons op het zwaardere werk toe te leggen. De 20km van Brussel was voor mij het startschot voor de langere duurlopen, die onze weekends nu tot 8 augustus zullen overheersen. Gezien mijn blessuregevoelige voetjes ga ik een groot aantal trainingen toch ook in de fitness proberen doen. Spinning is een prima conditietraining met een pak minder impact en ook op de crosstrainer geraak je al een heel eind. Komende weekends zal ik wel telkens lange duurlopen doen samen met Ruthje, of gaan wandelen. Zo staat er volgende week zondag een wandeling van 35km op het programma. Spannend! Donderdagavond werd ik - na reeds cardiotraining én een sessie fun-aerobics in de fitness -  onverwacht getrakteerd op een ander soort crosstraining: onze vaatwas gaf de geest waardoor de keuken onder water stond en we de hele avond hebben staan kuisen, dweilen en.... schotels wassen. parcoursDat laatste is zeker niet ons ding, vandaar dat er vandaag reeds een nieuw exemplaar in onze keuken staat te blinken! Yiha!En om deze aanwinst te vieren zijn Maarten en ik dan samen een toertje gaan lopen / fietsen. Eigenlijk zou ik die vandaag met Ruth in Mechelen gelopen hebben, maar wij moesten naar de dierenarts vanmorgen, dus werd dat even opzij geschoven. Het werd een trage lange duurloop (eindelijk!) waar we enorm van hebben genoten. onderweg veel gebabbeld en ook naar muziek geluisterd en genoten van de mooie plekjes natuur in Drongen. In de strijd tegen de flubberarmen had ik ook van Nike gewichtjes rond m'n polsen (links en rechts elk 500gr) gebonden. Naar 't schijnt is dat goed voor de armspieren (een mens kan maar proberen he). Je zou denken dat dat niet zo veel is, maar na dik 10km beginnen die dingen al serieus te wegen! Na 19km heb ik ze rond Maarten's fiets gebonden :-) cijfersDie dan natuurlijk bij hoog en bij laag ging beweren dat die 1kg extra hem moe maakte.... Uiteindelijk was ons tochtje toch goed voor 21,2 km in dik 2u20 min (6:40 min/km). De start is gegeven!  Hiernaast ook nog even de cijfertjes voor de liefhebbers. Wat er niet opstaat  is dat ik traag ben gestart (eerste 5km aan 7 min/km) en dan telkens een beetje sneller ben gaan lopen. Als ik bedenk dat ik binnen 10 weken 5 keer zo'n afstand moet afleggen, dan kan ik maar een ding besluiten: WERK AAN DE WINKEL!!!! Met dank aan m'n lieve schat voor het gezelschap!

19:49 Gepost door Runner Jules in Algemeen | Permalink | Commentaren (20) |  Facebook |