04-09-11

De laatste (hopelijk rechte) lijn naar Berlijn

Clipboard06.jpgBeetje stil op m'n blogje de laatste tijd. Dat heeft allerlei redenen, de een al interessanter dan de andere, waar ik jullie vooral niet mee ga lastigvallen. Maar de blogstilte betekent geenszins loopstilte of sportstilte. Wel integendeel. De voorbije maand augustus was maar liefst goed voor 56u sport, oftewel 271 gelopen kms, 320 gefietste kms, 14u spinning en 5u krachttraining. We hebben niet stilgezeten dus. En september belooft nog meer van dat, want als alles goed gaat kijk ik binnen drie weken op dit moment van de dag terug op een leuke, gezellige, indrukwekkende, geslaagde.... marathon van Berlijn. Jawel, vandaag over drie weken wordt het startschot gegeven van wat m'n negende marathon moet worden, en dat in de Duitse hoofdstad. De verwachtingen zijn niet al te hoog gespannen. Geen aanval op een PR of een zeer ambitieuze eindtijd in gedachten. Omstandigheden hebben ervoor gezorgd dat de voorbereiding verre van ideaal is verlopen. Dus we gaan niet gek doen. Anderzijds is in 't verleden reeds gebleken dat deze marathons waar je het minst van verwacht nog het meest verrassen. Zo zat ik de maand voor de marathon van Dublin in het gips en was mijn langste duurloop voor de marathon ocharme 20km lang. En toch haalde ik de finish met een smile. En zo lag ik de week voor de marathon van Asuncion in het ziekenhuis en toch haalde ik daar een vet PR én een podiumplaats. Dus wie weet wat er in Berlijn nog te gebeuren staat.... binnen drie weken zal ik het jullie weten zeggen :-)

Clipboard04.jpgDe laatste lijn dus richting Berlijn. Hopelijk een rechte lijn deze keer. Geen krommingen wegens blessures. Geen afwijkingen wegens ziektes of ander onheil. Todo recto por favor! Zo wil ik het graag zien. Dat is het plan. En wie marathonvoorbereiding zegt, zegt "dertigers lopen". Tuurlijk wel. De voorbije weken werd de gelopen afstand van de lange duurloop in het weekend netjes opgebouwd van de zeer comfortabele gezondheidswandeling van 21km over 25 km tot... 30km en meer. Helemaal volgens het boekje (wie me kent weet dat dat een succes is, Julie die iets volgens het boekje doet... ahum). Reeds drie van dergelijke trainingen had ik al achter de rug, telkens met een bijzonder goed gevoel (ook wegens goed begeleidend gezelschap op de fiets dat met aanhoudend getetter het kilometerleed wist te verzachten). En ook dit weekend moest er dus gelopen worden. Nu waren we dit weekend van vrijdag - vanavond met vrienden op stap. Gezellig samen een huisje gehuurd aan zee in Koksijde (http://www.villakoksijde.be - een aanrader), samen eten, wandelen, met de gokart gaan rijden, op de Wii spelen....  Alleen... er moest dus ook gelopen worden! Ondergetekende had al via het fietsknooppuntennetwerk een route van 33km uitgestippeld en ging vrijdagavond, terwijl de vriendjes vrolijk doorfeestten na de BBQ op het terras, op tijd in bed om zaterdag om 7u de loopschoentjes aan te binden. Me, myself and I.... and the sea :-) GEWELDIG leuk. Een stralende dag en een prachtige route, die me meteen de duinen deed induiken, wat met de nevel en het opkomende zonnetje best "morantische" beelden opleverde. Ik liep van Koksijde richting Nieuwpoort en zag zo de wereld zachtjes ontwaken. Konijntjes sprongen voor m'n voeten weg, mensen stonden bij de bakker te watertanden voor verse koffiekoeken en croissants, koeien keken me meewarig aan.... Het leuke aan zo'n onbekende route is dat het veel vlotter lijkt te gaan. SPannend om de bordjes te zoeken en te volgen, waar gaan we nu weer uitkomen? Ergens halverwege de velden tussen Ramskapelle en DIksmuide kwam ik een kudde schapen tegen. Euh... oh-oh..... wat nu? Vier zwarte en drie witte schapen OP mijn pad. Rondom enkel velden. Verdorie. Terugkeren (zelfde weg = saai) of erlangs? Die beesten keken me maar raar aan, maar ja, wat wil je, kwam ik zo even hun rust verstoren. Maar niets dat een vrouw-schaapgesprek niet kan oplossen. Op de tippen van m'n tenen wandelde ik de beestjes voorbij, ondertussen vriendelijke woorden zeggend en HOERA! Ik was er voorbij zonder armen of benen kwijt te zijn gespeeld en zelfs zonder een noemenswaardige verhoging van de hartslag. Super. Weg verdergezet langs velden, kanalen en mooie kustdorpjes. 'k Had bijna spijt toen ik na 33,4km weer in Koksijde aankwam. Ontzettend genoten van een lange duurloop, die met een gemiddelde van 10,7km/u nog heel deftig was ook. Dat geeft vertrouwen voor Berlijn!

Volgende week volgt de laatste dertiger.... dan ga ik van Gent naar Eeklo lopen (opnieuw: lang leve de fietsknooppunten), waar ik daarna mag douchen bij de schoonmama en Maarten me komt ophalen om dan samen te gaan eten bij de oma. 't Is weer eens iets anders dan de eeuwige Blaarmeersen en Watersportbaan!

Voor de liefhebbers nog een plaatje van 't parcours (links gestart, rechts is Nieuwpoort en ergens daartussen Ramskapelle, Oostduinkerke en de boze schapen) en cijfertjes van m'n training (waaruit duidelijk blijkt dat ik een dieselke ben en efkes "op gang" moest komen de eerste vijf km, daarna wel vlak gelopen):

Clipboard01.jpg

Clipboard02.jpg

18:01 Gepost door Runner Jules | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

24-08-11

Happy birthday to my blog!

Hieperdepiep Hoera! Lang zal ie leven, lang zal ie leven, lang zal ie leven in de gloria....aaa.aaaa...aaaa..aaa :-)

Een heuglijke dag vandaag, mijn blog viert zijn (haar?) VIJFDE verjaardag! Exact vijf jaar geleden, op  24 augustus 2006 postte ik hier mijn eerste berichtje. Als beginnend loper berichtte ik over de voorbereiding van mijn eerste halve marathon en alle mogelijke blessures die ik door onbezonnen opdrijven van de trainingsomvang opliep.... Ondertussen is er veel gebeurd, op loopvlak en persoonlijk vlak, maar de blog is blijven bestaan, en heeft zelfs de opkomst van Facebook overleefd.

Vijf jaar verder..... 8 marathons en 17 halve marathons verder ..... meer dan 8000 gelopen kilometers verder .... 567 blogposts met 7135 commentaren verder met als drukste bezoekdag 16/04/2007, de dag van mijn eerste marathon in Parijs..... 11.000 EUR rijker voor Make a Wish.....een aantal vrienden rijker ....  een verhuis van Brussel naar Gent verder...... een omschakeling van de antiwitwasCel naar de Universiteit Gent als werkgever verder..... een verblijf van 2 maanden in Paraguay om met straatkinderen te werken verder.... een running én spinning for Paraguay verder .... een koersfiets rijker... ontelbare uren in de spinningzaal verder.... reisjes naar de USA, Paraguay, Spanje, Frankrijk, Moldavië, Jordanië, Thailand, Oekraïne verder.... helaas ook het afscheid van mijn marraine en Maarten's opa.....  Deze blog maakte het allemaal mee! 

Daarom: FEESTEN!!! Op naar de volgende 5 jaar? 

images.jpg

01:47 Gepost door Runner Jules | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

02-07-11

Eindelijk ! Een nieuw stalen ros!

Dames en Heren.... I proudly present..... mijn nieuwe vriendje.... mijn gezelschap voor vele komende uren én hopelijk het element waarmee ik een wel heel ambitieuze weddenschap ga winnen ;-) : 

Mijn nieuwe Trek Madone 4.7  WSD (women specific design) ! 

Geen spinninguren binnen meer als buiten het zonnetje schijnt :-) Een eerste testritje daarnet verliep alvast super en smaakt ongelofelijk naar meer! 

photo.jpg

20:10 Gepost door Runner Jules | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

01-07-11

Straffe stoten

Een nieuwe maand, een nieuwe post. We zijn weer een maandje verder. Of 264 gelopen kilometers, 15u spinning en 5 u krachttraining verder, om precies te zijn.  En nu we toch bezig zijn: ook twee PR’s verder. Jawel, U leest het goed. Twee PR’s sneuvelden in juni 2011 , op de 10km en op de 10 miles – toch wel een berichtje waard denk ik dan zo.

logo_lang.jpgVrijdag 17 juni werd er voor het eerst gestreden, in Torhout op de Nacht van Vlaanderen. En hard gestreden. Er stond namelijk veel op het spel. En dan geldt dat eigenlijk vooral voor blogster Veerle, die die avond het BK 100km lopen meedeed en zo even op haar naam schreef in haar leeftijdscategorie en met 10u en ne kluts lopen een dijk van een prestatie neerzette. En voor Dirk, die hetzelfde probeerde en na 80km verdienstelijke strijd helaas de handdoek in de ring moest gooien maar toch eindeloos respect verdiende voor de 40 met buikkrampen afgelegde kilometers terwijl menig mens gewoon na 40km zou zijn gestopt (of er gewoon nooit aan zou zijn begonnen). En dan geldt dat voor vriendjes Koen, Philippe,  Joerie,, Katrien,…. die de marathon liepen alsof het niets was. Daarmee vergeleken is mijn PR-eke peanuts natuurlijk! Maar toch….ik ben er blij mee.  Want ook voor mij en loopmaatje Nico was het in Torhout op de Nacht van Vlaanderen een moment van de waarheid. Wij stonden aan de start van de 10km en ook hier stond veel op het spel. Zaken van levensbelang. Namelijk: chocotofs of eclairs. Zou nico voor mij toekomen, dan kreeg hij per halve minuut een eclair, zou ik voor Nico eindigen, dan kreeg ik een zak chocotofs. Heidi deed er dan nog ene schep bovenop: zouden we allebei een PR lopen, dan kregen we een pot Nutella. Voila. Da was den deal.  Ik werd die dag geplaagd door accute geengoestingitis en eerlijk – had ik niet aan Veerle beloofd om een stukje met haar mee te fietsen was ik waarschijnlijk nooit in Torhout geraakt en had ik levenslang eclairs gekocht voor Nico. Maar beloofd is beloofd, en als ik dan toch in Torhout was, kon ik zowel lopen. Ik stelde me bewust aan de start op ergens waar ik Nico niet zag. Zo kon ik me niet opblazen van in het begin of me door zijn tempo laten beïnvloeden. Ik zou starten, m’n ding doen en wel zien waar we uitkwamen, ik vond het al een prestatie dat ik überhaupt aan de start stond. Maar Torhout gaf me vleugels. Het startschot ging en ’t was alsof ze een pijlke met energie in m’n achterste hadden geschoten, want ik ging als een speer en niets kon me tegenhouden. De hele weg haalde ik mensen in, Nico zag ik helaas niet, en had toch nog tijd om te genieten van het toch wel mooie parcours en de goede organisatie. Ik vond een schoon kontje om achter te hangen (altijd efficiënt) en voor ik het wist waren we al aan km 6, waarvan dat Nico gezegd had “vanaf dan is ’t gewoon naar beneden bollen”. Eitje dus. Bollen deden we. En hard. Zo hard dat ik met een PR – weliswaar een kléin PR, eentje van 7 seconden , maar een PR is een PR – aan de finish kwam na 44min43sec. Juich juich! Driewerf hoera. Maar…. Wie stond daar al te blinken aan de finish? Juist….. Nico. Grrrr…. En hij stond daar wel al efkes want meneer heeft recht op drie eclairs. Dus no chocotofs for me. Niet getreurd. Geen chocotofs, maa rmisschien wel de nutella? Mis poes…. Wan tNico was mischien wel sneller dan mij, maar hij had geen PR, dus de beloofde pot choco van Heidi liep ik ook mis…. Gelukkig is een leuke avond met vriendjes (ik crosste samen met Veerle T en Nico anderhalf uur door Torhout om Veerle B te vinden) en een PR ook reden om te feesten he!

Volgende moment van de waarheid? De 10 miles in Waasmunster, vorige week zaterdag. De laatste tijd loop ik het ene PR na het andere, tijden worden scherper gesteld, trainingen worden opgedreven, hetgeen een PR-lijstje oplevert waar ik eigenlijk feitelijk als ik eerlijk mag zijn best wel trots op ben. Alleen…. Een doorn in mijn oog, een zwarte vlek in het mooie lijstje: mijn PR van de 10 miles. Dat dateerde nog van in november 2006 toen ik in Hoek van Holland (never again – ze hebben die wedstrijd trouwens een jaar later volledig afgeschaft, hoe zou dat toch komen?) door het zand ploeterde en over de meet kwam in 1u22 na 16,1 km. Toegegeven, eigenlijk  geen slechte tijd, helemaal niet. Maar als je 15km in 1u12 loopt en 20km in 1u39, dan…. trekt 1u22 op niets. Nada. Nougabollen. En daar moest iets aan gedaan worden. Nu zijn de 10miles wedstrijden in ons landje niet zo dik gezaaid en was het even zoeken om er eentje te vinden dat plaatsvond op een moment waarop ik ook nog een gaatje in m’n agenda had. En dus werd het de 10 miles in Waasmunster. Geweldig. Dus daar stond ik dan vorige zaterdag, tussen een 300-tal collega-lopers aan de start van die wedstrijd. Perfecte omstandigheden. Veel zuurstof in de lucht. Niet te warm. Niet té veel deelnemers. Fris in ’t kopke en in de beentjes. Alléén één pittig klein detail: het was een NATUURloop. Mestdagh, Mestdagh… what were you thinking??? Een loop door bossen en velden, daags na hevige stortbuien (lees: overal modder) en geen meter plat. En daar zou ik een PR lopen? Toch niet een van mijn meest briljante ingevingen, bedacht ik zo aan de start.  Hoe langer ik erover nadacht, hoe beter ik die 1u22 eigenlijk begon te vinden…..en hoe onwaarschijnlijker een PR.  En toch…. Het startschot ging. Muziekje op. En … ZOEF. Weg. Ik liep. Ik vloog. Ik genoot. De beentjes gingen vooruit alsof ik er niet eens iets moest voor doen. Omhoog of omlaag, asfalt of modder, plassen of niet… het ging gewoon geweldig. Schitterend parcours. Schitterende organisatie (ik kreeg 4 keer water op 16km ). Schitterend gevoel. Ik bleef maar mensen inhalen en op het einde liep ik eigenlijk alleen tussen mannen. Huh… waar waren al die vrouwen naartoe?  In geen tijd stond ik weer waar het allemaal begonnen was….. 1u14min56sec eerder! Ik kwam als tiende dame over de meet met een PR van bijna 8 minuten!  Een geweldige ervaring met leuke herinneringen en de lelijke T-shirt die we kregen, die nemen we er wel bij ;-).

En wie dacht dat met de zomermaanden en de bijhorende zomervakantie enige rust in het vooruitzicht ligt heeft het lekker mis. Ondergetekende doet namelijk  - op een weekje Gentse Feesten na – helemaal niet mee met de verlofdaguitspattingen en heeft een behoorlijk ambitieus doel voor de marathon in Berlijn eind september dus…… trainen wordt de boodschap! In volgende wedstrijden hoop ik alvast aan de start (en liefst ook aan de finish in een redelijke termijn) te verschijnen:

Naamloos.jpg

Bovendien sta ik nu officieel op de atletieklijst van de Universiteit Gent – mijn werkgever dus – en mag ik deelnemen aan allerlei activiteiten die zij organiseren. Staat alvast op het programma: de mister T triatlon in Gent in augustus, waar ik in teamverband aan zal meedoen: andere dames mogen zwemmen en fietsen, ik zal wel lopen. Spannend!

En nog een weetje om mee af te sluiten: in 2009 liep ik op 4 juli mijn 1.000e km van het jaar…. Dit jaar zal die dag mijn 1.500e gelopen worden. Hoe zot is dat?

 

14:15 Gepost door Runner Jules | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

01-06-11

20km van Brussel: STRALEND over de finish - héél content met PR

sportograf-18443828_lowres.jpg

11:35 Gepost door Runner Jules | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

29-05-11

20 km van Brussel: en opnieuw een dik vet PR :-)

Clipboard02.jpgDe laatste zondag van mei - traditioneel met stip in m'n agenda aangeduid: de 20 KM VAN BRUSSEL! Na twee jaren van "did not starts" om allerlei treurige redenen (2006 en 2007) volgden al drie jaren van "survived, finished and enjoyed" (2008, 2009 en 2010), met telkens een tijd die ietsje beter was dan het jaar voordien. Nu was mijn tijd van vorig jaar al behoorlijk scherp (1u40m59s), maar na m'n PR op de 10 km in Gent twee weken geleden begon ik zowaar te geloven in een sub 1u40 tijd. Tenminste.... ALS ik een goede dag had ... ALS het niet te warm was .... ALS de heuvels niet gegroeid waren enz... een heleboel als-en dus. Met andere woorden: een groot vraagteken wat het vandaag in Brussel zou worden. Wat ik deze morgen alvast wél wist is dat ik met nummerke 1786 aan de koning zijn deur zou passeren en dat het sowieso een leuke dag met vriendjes zou worden.

Clipboard03.jpgStipt om 12u30 stond taxi Berry voor mijn deur geparkeerd met medepassagier Nico al aan boord. Leuk hoor, zo'n taxidienst (danku Berry ;-)). Helemaal vlot naar de hoofdstad gebracht worden, in goed gezelschap, al kwetterend en lachend - de ietwat jeanetterige mannelijke GPS-stem namen we er dan maar bij. Berry reed ons na 45 min netjes de "geheime parking" binnen op 400m van de start en toen kon de pret beginnen. Nico en ik waren er alvast klaar voor, we hadden voor de gelegenheid nog eens onze knalgroene T-shirtjes aangetrokken van in Parijs en poseerden er graag mee voor de foto met een deel van Berry's nutellavoorraad in zijn koffer :). Berry spelde netjes zijn twee (!!) borstnummers aan zijn shirtje (een mens kan nooit genoeg borstnummers hebben) en we konden op weg. Afspraak met de andere vriendjes aan het kanon. Daar vonden we inderdaad al snel Chris en Vincent, Koen, Christophe, Fré,.... zoals altijd een vrolijk weerzien. Berry moest even met de ferrero-boys op de foto en ondertussen keken wij ons ogen uit naar de zovele mensen die per sé nog even in het startvak moesten gaan opwarmen. Belachelijk zicht zenne, hele tijd liepen die rondjes van ocharme 200 meter, en naarmate er meer volk in 't startvak stond, werden hun rondjes nog kleiner. VOlgens mij hadden die al 20km gelopen nog voor de 20 km startte....bende strevers ;-)

Om kwart voor drie gingen ook wij het startvak binnen, net op tijd voor de Bolero van Ravel. Onmogelijk hoe lang da spel duurt, echt nie normaal,  maar toegegeven, het blijft een speciaal moment, zo met 30.000 lopers onder de bogen aan het jubelpark. Emobeestjes als mezelf hebben nie veel meer nodig om kippevel te krijgen. Gelukkig bracht het Belgisch volkslied de nodige hulp - alle kiekevel meteen verdwenen LOL. Dan een ferm kanonschot en we waren vertrokken! Wat zou het worden? Op voorhand kan je 't moeilijk zeggen, maar tijdens de eerste km weet je 't vaak wel al. En ik wist het: het zat goed. 't Koppeke was gretig, de beentjes wilden mee. Met andere woorden "Mestdagh, ge moet er voor gaan". Ik vlieg vooruit, als vanzelf. De wetstraat nog niet uit, of Nico en ik vinden Berry al niet meer terug. Jammer. Maar elk loopt zijn eigen tempo natuurlijk. EN zo ook Nico.... het verlies van Berry amper verwerkt (lol ;-)) of ook Nico haakte af "ga maar Julie, naar mij moet je niet kijken". En zo passeerde ik héél alleen (allez, tussen nog 31997 andere lopers die ik niet kende) aan de koning zijn deur. Dat koningshuis moet een impuls geweest zijn voor ons Nico, want plots was ie daar weer - JUIJ - maar na de tunnels aan de Louisalaan moest NIco toch afhaken. Julie dus alleen door. En het ging supergoed. Het leuke is - ik weet ondertussen welke de lastige, saaie en moeilijke stukken zijn, en je hebt een jaar tijd om je eraan te herinneren hoe lastig, saai en moeilijk die stukken dan wel zijn. OP het moment dat je dan eindelijk die stukken aan het lopen bent, blijkt het eigenlijk allemaal best mee te vallen :) snap daar iets van. Ik bleef lopen. Zweven. Genieten. Stak de ene na de andere voorbij. Wachtte op de man met de hamer, maar die kwam nie langs - toch niet voor mij (ik zag helaas een man aan km 19.5 gereanimeerd worden met hartmassage en mond-op-mond-beademing en al - da's minder). 20 km lang heb ik genoten. Aan km 15 stak ik ex-collega Hans voorbij, aan km 17 ex-collega Bart. Mentale opstekers, want dat zijn snelle lopers. Minstens 40 mannekes van Belgacom stak ik voorbij, die mannen lopen precies al even traag als hun internetverbinding LOL. De tervurenlaan ging gelijk niets, en toen ik de bogen zag opduiken en 1u33 op 'mn garmin zag staan, perste ik er nog een laatste sprintje uit. Na 1:39:33 kwam ik over de eindstreep. DOODCONTENT!!! Onder 1u40 is gelukt! En een nieuw PR !!

Clipboard01.jpg

NIet veel later arriveerde ook NIco die het schitterend had gedaan en samen namen we onze medaille en een stuk of 37 marsen in ontvangst. Aan het kanon troffen we opnieuw onze vriendjes, verhalen werden uitgewisseld, tijden vergeleken (iedereen deed het super en beter dan vorig jaar!). Leuk! In volle euforie van de geleverde prestaties gaan we  - net als vorig jaar na de wedstrijd - op zoek naar het grote kraam met spekken (voor de Nederlandse lezers: snoepjes). Vorig jaar kochten Nico, Berry en ik een grote zak spekken voor gelijk meer dan 5 EUR en hebben we er de hele terugweg naar huis van zitten eten. En nu? Wat krijgen we nou? In de verste verte geen spekkenkraam te zien..... ze hadden het vervangen door een kraam met appels, appelsienen en kersen..... dameendjenie! 'k Weet nie welke druif dat idee gehad heeft, maar briljant was het allerminst!

Dan maar terug naar de auto. In de parkeergarage fristen we ons snel even op terwijl Berry een gevecht aanging met de parkeerautomaat die het wisselgeld (10 EUR) volledig in 10-centstukskes aan het uitspuwen was - oh joy -  en dan terug naar huis.

Een méér dan geslaagde dag!

20:11 Gepost door Runner Jules | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

15-05-11

15/05/2011: Stadsloop Gent: een onverwacht VET PR :-)

Clipboard02.jpgAls geboren en getogen Gentenaar - slecht voor een korte periode verwisselde ik mijn thuisstad voor de hoofdstad maar da's een jeugdzonde die me vast en zeker vergeven wordt - én hardloper staat de Stadsloop in Gent natuurlijk met stip in m'n agenda aangeduid. En vandaag was het dan eindelijk weer zover: de Gentse binnenstad liep vol met lopers van overal die kwamen voor een tochtje van 5 of 10 km door de Gentse binnenstad. Een pittig tochtje, want 't is geen gemakkelijk parcours: de vele bochten, kasseien en vooral de hellingen maken dat een strakke eindtijd wel heel ambitieus wordt. Mijn verwachtingen waren dan ook zelf niet te ambitieus: sneller dan vorig jaar (54 minuten), daar zou ik al heel tevreden mee zijn. Ik ben immers een ochtendloper. Of een avondloper. Maar allesbehalve een namiddagloper. Anderzijds ben ik ondertussen een kleine 7 kilo lichter, dat speelt dan weer in m'n voordeel. Met andere woorden: geen flauw idee had ik vanmorgen, toen ik om 11u al om m'n borstnummer ging,  hoe het deze namiddag zou gaan. We kregen trouwens niet alleen een borstnummer, maar ook een rugnummer met "108" erop, ter nagedachtenis van Wouter Weylandt. Het was de hoop van de organisatie om zoveel mogelijk mensen met dat nummer te laten lopen. Ik heb het toch maar bij mijn nummerke "1140" gehouden - ik ben altijd al meer een talenknobbel dan een cijferfan geweest ;-)

Rond halftwee vertrokken Maarten en ik dan naar 't Sint PIetersplein, waar we nog net op tijd waren om de start van de 5 km - waar Chris aan meedeed- mee te maken. Al gauw zagen we vriendjes Nico, Vinnie en Patricia en haar man die kwamen lopen / supporteren. De brandstof voor de supporters (boucheekes van cote dor) werd bovengehaald en onder de lopers heerste een gezellige nervositeit, zoals altijd voor de wedstrijd. Opvallend veel blauwe shirtjes van Universiteit Gent - vanaf morgen mijn werkgever- ook.... hmmm.... zou ik volgend jaar ook in die kleurtjes mogen lopen dan? Hopelijk wel! We wandelen naar de finish om de eerste snelle lopers al te verwelkomen na amper 15min. Snelle mensen allemaal! Een verdwaalde senior in witte kleren en een bontjas (??) probeerde even de show te stelen maar uiteindelijk ging de aandacht toch naar de talrijke sportievelingen. En wie kwam daar als 5e dame de berg naar beneden bollen? Ons Chris! Knap gelopen meid! Proficiat!

Clipboard01.jpgOndertussen werd het halfdrie, en tijd voor mezelf om me naar de start te begeven. Geflankeer door mijn trouwe supporters Nico en Maarten ("bouchées, welke bouchées?... die zijn allemaal al op) begeef ik me naar de start. Een MASSA volk, ongelofelijk veel. Ik stel me redelijk vooraan omdat ik ondertussen voel dat het in me zit. Het vertrouwen is er. De vorm is er. En vooral: de GOESTING is er Lachen. EN dan moet je er voor gaan. Muziekje op en... weg ermee! Het wordt een vliegende start met een eerste kilometer de hele tijd naar beneden, die ik makkelijk aan 4 min/km liep, geweldig. Het ging goed. Het leuke aan een thuismatch is dat je er veel mensen kent. Aan km 2 stond mijn huisarts te zwaaien, aan km 3 mijn nonkel en tante (leuk!), enz.... het gevarieerde parcours en de vele obstakels op de weg zorgden ervoor dat we ons geen moment verveelden en ik bleef maar vliegen. 3 km in 14 min... nog nooit gezien! De kilometers vlogen onder mijn voeten door en voor ik het wist waren we al via de coupure en de vrijdagsmarkt aan de visserij terecht gekomen. Km 5 en ne kluts. Yiha! Na 6.5 km krijg ik het toch een beetje lastiger, maar ondertussen heeft het koppeke door dat een PR erin zit, en dan komt het koppige kantje van me boven. WE GAAN DOOR. Wat doen we dan als het lastig wordt? Ervaring leert ondertussen dat er een wel héél effectieve strategie is, met name: "men zoeke een schoon kontje dat snel loopt en men blijve erachter". NU bleek de zoektocht naar het schone kontje op zich - sorry mensen - eigenlijk veel moeilijker dan het er blijven achter lopen aan een hoog tempo nadien. Maar soit. Eens mijn "target" gevonden bleef ik me op één ding concentreren: die billen. En die billen brachten me feilloos - lans de brug en de visserij én de helling in de Sint Pietersnieuwstraat naar de finish in een gewéldige tijd! Mijn PR maar liefst met meer dan een minuut verbroken, ik liep de matten over na 44min50sec (vorig PR: 45:59) en had eigenlijk nog wel over want ik kwam zowat al dansend over de finish. Ik had wél de beleefdheid mijn "target" te bedanken voor het haaswerk (ik heb hem wel niet mijn criteria verteld LOL), nam dan mijn medaille in ontvangst en vond al snel mijn vriendjes terug voor een gezellige nababbel.

Wat blijkt? NIco en Maarten hadden alle lopers geteld in truitjes van UGEnt die meededen aan de 10 km (=werknemers van UGent), en..... ik was de 10e (evenwel nog zonder truitje want ik werk er pas vanaf morgen) maar wel de EERSTE dame! Dat belooft voor eventuele bedrijvenloopjes :-)

Heel benieuwd hoe mijn vriendjes Stefan, Mimo, Birgit, Pieter,... het allemaal hebben gedaan, ook zij zetten vandaag hun beste beentje voor in Gent.

En nu kan ik met een heel tevreden gevoel beginnen aftellen naar morgen.... het begin van een nieuw professioneel tijdperk... mijn eerste dag als beleidsmedewerker aan de UGent. SPANNEND!

17:35 Gepost door Runner Jules | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |