11-04-11

Paris marathon.... volgens mij voelen de échte "échte" zich toch iets anders :)

Drie weken geleden nog zei iemand tegen me "jij loopt marathons, amai, jij bent een échte". En ok, ik had - tot gisteren - inderdaad al 7 marathons gelopen en heb een PR op m'n naam staan waar ik best tevreden mee ben (3:43:10), maar na mijn achtste marathon, die ik gisteren in Parijs liep.... voelde ik me misschien wel trots en tevreden (écht wel) maar....  allesbehalve een échte :)

Aan de voorbereiding heeft het niet gelegen, deze verliep bijzonder vlot, zonder pijntjes of blessures, met maar liefst 5 dertigers in héél deftige tijden en op een heel vlotte manier. De weegschaal was me behoorlijk gunstig gezind en de spirit zat goed. Ik had er zin in. In de marathon. In het weekend Parijs. In 't gezelschap.... Het enige wat ik nog moest doen was aftellen tot aan de start....

En toen liep het mis... zoals ALTIJD de week voor de marathon werd ik ziek. Nu panikeer ik daar ondertussen niet meer over. De week voor de marathon van Amsterdam (die ik in 3u58 liep), zat ik een hele week thuis met koorts en luchtwegproblemen, en de week voor de marathon van Asuncion (3u43) belandde ik zelfs in het ziekenhuis. Dus toen de dokter vorige dinsdag bij mij een keelontsteking vaststelde, was dat niet onmiddellijk een reden tot paniek. En zoals de dokter had voorspeld waren koorts en keelpijn netjes tegen donderdagavond verdwenen. Alleen... had ik de vrijdag last van de luchtwegen... niet erg... maar toch.... vervelend. En dus was het met een ietwat dubbel gevoel dat ik zaterdag richting Parijs vertrok. Voor de éérste keer ooit had ik geen goed gevoel voor de start. Er was twijfel. Zou ik starten?

Zaterdag vertrokken we samen met Nico naar Parijs en na verschillende plaspauzes (ja, die domme carbolode liep precies gewoon losjes door m'n lichaam heen) bereikten we de Franse lichtstad. Niet zonder tijdens de rit de cd te hebben beluisterd natuurlijk die ik won met de tombola van Nico's carnaval. "Vlaanderen's beste"..... hmmm... als dat Vlaanderen's beste was, dan wil ik het slechste echt niet horen. Van Willy Willy over Tom Waes tot Bart Kaell en SHa-na.... Maarten, Nico en ik waren alvast niet enthousiast. We konden het dan ook niet laten van tijdens één van de plaspauzes het cd-tje in kwestie netjes te deponeren... onder de ruitenwisser van een Belgische wagen die er stond gepasseerd. Hopelijk waren zij WEL fan ;-) Anyway, in Parijs aangekomen trokken NIco en ik naar de marathon-expo, waar we zonder problemen ons nummertjes kregen, ons chip en elk een T-shirt kochten van de marathon. Veel standjes met loopgerief en van andere marathons... vooral het standje van de marathon van Brussel kreeg veel aandacht (er stond een grote pot spekken) en de stand van "Anita" (no comment). Tegen dat we terugwaren in 't hotel waren supporters Berry en Inge ook toegekomen en gingen we nog samen gezellig een hapje eten in 't hotel.

Clipboard04.jpgD-day. Zondagochtend. Marathondag. Ik sta op met een verstopte neus en een potdichte luchtweg.... "nie puppen Mestdagh, kom op". Pannenkoekjes eten, sandwichkes met nutella en dan samen met Nico en onze trouwe supporters (Berry, inge en Maarten dus) richting start. Reeds de tweede keer dat ik in Parijs loop, en toch blijft het indrukwekkend: de hele metro gevuld met lopers, de conducteur die ons "bonne course" wenst, de massa's mensen aan de Champs Elysées, de spanning die er heerst, het geluid van de helikopter... het hoort er allemaal bij. We babbelen nog even, vloeken even omdat nIco's Garmin besloten heeft de geest te geven (ook een schitterend moment) en verdwijnen dan in ons startvak. Nog geen 9u 's morgens en het is al "aangenaam warm". Dat belooft voor later. Het gevoel van 2007 -  toen het 32 graden was op marathondag - kwam naar boven - maar werd netjes weggeduwd. Door de zenuwen werd de verstopte neus naar de achtergrond verdrongen en toen even later het muziekje begon te spelen (gelukkig geen Charriots of FIre of 'k stond al weer te blèten aan de start, nee, deze keer een pittig dansnummer), zat er maar één ding in m'n hoofd: LOPEN. We kregen dan ook nog het gezelschap van Joeri. Hoe meer zielen hoe meer vreugd.

De start ging ontzettend vlot. 40.000 man moest over de startlijn.... en toch mochten wij al 9 minuten na het startschot van start gaan. NIco's conditie zat supergoed, voor mij was het bang afwachten wat de eerste 5km zou geven. Wat zouden de luchtwegen zeggen? Indien protest zou ik stoppen aan 5km, daar was ons hotel en daar stonden onze supporters voor een eerste keer, dat was het plan :) MAar het ging behoorlijk. We liepen vlotjes en het vooropgestelde tempo van 5.27 min/km werd zonder problemen gehaald. Ik moest Nico zelfs af en toe tot de orde roepen, of meneer ging NOG sneller :) Geweldig parcours, langs het louvre en dan richting Bastille. Super gewoon. De sfeer. Het publiek.... puur geniéten. Echt genieten! De kosten om onze namen op ons afgrijselijk groene shirts te laten drukken hebben we er zeker uitgehaald. Ongelofelijk hoeveel mensen ons hebben aangemoedig. Julie werd wel af en toe JUlie (klemtoon op JU ipv op IE) of Jullie of July of.... en Nico werd even "Nicole", maar de intenties waren goed en het deed ongelofelijk deugd. Ik liep op vleugeltjes. En dus besloot ik, aan km 5 (zie foto) om toch maar even door te lopen :)

Clipboard01.jpg

Het bleef vlot gaan, richting bois de Vincennes (schaduw!) en dan in het bos zelf. Prachtig parcours, hoewel niet nieuw, het bleef verrassen. Minder waren de bevoorradingen, die er wel in overvloed waren maar... telkens maar aan één ka nt van de baan, en als je dan met 40.000 man moet passeren.... verlies je énorm veel tijd. Gelukkig zorgden NIco, Joeri en ik voor elkaar en hadden we telkens voldoende water voorhanden. De kilometers vlogen onder ons voeten door en de luchtwegen protesteerden  - danku ricolasnoepkes - niet al te erg. Maar.... het was toch zo warm. Niet zo erg als in 2007, maar warm genoeg om bij elke bevoorrading één flesje léég te drinken en één over je hoofd te kieperen. Resultaat: tegen km 25 liep ik gelijk een verzopen kieken door de Franse hoofdstad... ik had gelukkig uit de fouten van 2007 geleerd en was niét onder de spuiten van de brandweer gelopen, zodat m'n voeten gelukkig droogbleven. Maar warm of niet, we gingen door. EN het ging redelijk. Tot aan de tunnels. De tunnels zelf vond ik niet erg, die waren goed te doen, maar telkens je uit de tunnels kwam, kreeg je de warmte gewoon in je gezicht gesmeten, die viel als een blok op je, en na de laatste tunnel.... ging bij bibi het licht uit. Ik probeerde nog even vol te houden omdat onze supporters op km 30 stonden met een flesje cola, waaraan ik nu ALLE hoop had gegeven (misschien doet dat hét nog), maar aan 31km was de batterij écht op. Nico liep vrolijk verder - op weg naar een PR - en ik besloot te finishen, kost wat kost, maar op mijn tempo.

De eerste 4 km gingen nog redelijk vlot denk ik, want ik liep uiteindelijk de eerste 35km in 3u14 - een meer dan behoorlijke tijd en een tijd onder de 4u zat er op dat moment nog dik in. Maar km 36 ging aan een tempo dat amper sneller ging dan wandelen. Waarom mezelf dan pijnigen en niet gewoon wandelen? HOERA! Briljant idee. NIet dat ik er trots op ben -  ik heb nog NOOIT gewandeld in een marathon en beschouwde dit zo'n beetje als een nederlaag - maar het was wel een slimme beslissing. M'n lijfje was blij met de recuperatietijd en toen ik een km verder weer ging lopen, ging dat plots weer een pak vlotter. HOERA! We hebben het gevonden: de laatste 6 km werden afwisselend 1km wandelen, 1 km lopen.  En eigenlijk... da wandelen is ook nog plezant zenne :) ik had een boeiende conversatie met een Schot, zag Veerle (die nog superfris zat na 38km) voorbijzoeven, lette veel meer op de prachtige omgeving,  en 't was een Pool die me ertoe aanzette de laatste 2km nog te lopen, toch wel wijs.  Wat me opnieuw opviel - en ik heb dat enkel nog maar in Parijs meegemaakt  - zijn de vele "gewonden" langs de kant... nog nooit heb ik zoveel mensen zien flauwvallen, schuimbekken, schudden.... als in Parijs. Zeker 7 ambulances zijn me gepasseerd.... echt akelig. 't Zal wel aan het warme weer liggen, maar ik blijf me afvragen hoeveel mensen onvoorbereid aan zo'n marathon beginnen en hoeveel mensen niét naar hun lichaam luisteren op het moment zelf...

Clipboard02.jpgAnyway, ik heb wél naar m'n lijfje geluisterd en ben blij dat ik het gedaan heb. Ik kwam uiteindelijk toch nog redelijk fris én al lopend aan de finish na 4u05, inclusief 3 km wandelen.Eens het 42-km bord in zicht kreeg ik vleugeltjes en was het gewoon nog enkele meters volhouden tot de finish. Géén PR misschien, maar wél een parcoursrecord, want in 2007 liep ik hier 4u25 én een persoonlijk-PR in de zin van "naar je lichaam luisteren". Vroeger zou ik nooit hebben gewandeld, ik zou koppig hebben voortgelopen met alle gevolgen vandien, en nu heb ik gedaan wat goed voelde en het eindresultaat is nog altijd iets om trots op te zijn. VOila :)

Clipboard07.jpgNico - die een SCHITTEREND PR haalde in 3u53 - stond me op te wachten aan de finish, waar we elkaar verdiend feliciteerden en dan ons medaille en T-shirt in ontvangst namen en dan naar de SUPER-supporters gingen om nog na te genieten. De rest van het weekend was genieten - genieten - genieten in goed gezelschap. Meer moest dat niet zijn!

 

 

 

Nico - merci voor 't gezelschap, zowel tijdens de trainingen als de marathon zelf en dikke proficiat, ik ben trots op je. Maarten, Berry en Inge - merci voor te supporteren! Clipboard03.jpg

21:34 Gepost door Runner Jules | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

25-03-11

Ik ben een "échte" .... vraag is of ik dat op 10 april ook ga vinden :)

Clipboard02.jpgVrijdag 25 maart. Over 16 dagen is het zover. Dan sta ik samen met loopmaatje Nico en een heleboel andere vriendjes (Joeri, Veerle, Philippe,....-sorry als ik namen vergeet) aan de start van de marathon van Parijs. Het was mijn eerste marathon in 2007, het wordt mijn achtste marathon in 2011. Beretrots was ik vier jaar geleden toen ik na ruim 4u25min de finish overliep. Of overstrompelde, zoals je wil. En terecht beretrots, want het was een hele prestatie. ZO'n marathon loop je immers niet zomaar. Daar moet je voor trainen, wekenlang, en een boel karakter bijeenrapen op het moment zelf. Of hoe iemand me onlangs nog zei "amai.... jij loopt marathons.... dan ben je een échte"....

DSC00513.JPGDat gebeurde toen ik vorige week zaterdag geheel vrijwillig op een vrije dag toch weer die ellendige NMBS trein opsprong om borstnummertjes te gaan halen voor de 20km van Brussel. 30.000 beschikbare plaatsen. Elk jaar weer in een mum van tijd verkocht. 15.000 via internet, maar ervaring leert dat de site helemaal platligt en dat gegarandeerd miserie oplevert. 15.000 plaatsjes in het kantoor in Brussel. Vorig jaar was ik er helemaal alleen, dus ja.... "eventjes snel naar Brussel en terug, om een nummerke voor Nico en mezelf". Dat was het plan. Euh.... dat was wel buiten die 14.999 andere personen gerekend die blijkbaar exact hetzelfde plan hadden; Het kantoor zou openen om 9u, dus toen ik om 8u10 toekwam verwachtte ik één van de eersten te zijn. MIS POES! Er stonden al ruim 100 wachtenden voor me! Hallo kroket! Gelukkig openden ze het kantoortje iets vroeger dan gepland (8u15) en kon het wachten beginnen. Het ging tergend traag, alsof die 100 mensen voor me telkens 37 mensen moesten inschrijven. En het was koud. Ik verveelde me. Dus wat doe je dan? Babbelen met de mensen rondom je. Achter mij een sympathiek koppel "'t wordt onze tweede deelname dit jaar".... "ben jij al aan het trainen? ik geraak momenteel al aan 16km op de loopband" zei die man heel trots.... Goh... wat moet je dan antwoorden "tja... eigenlijk ben ik niet zo bezig met de 20km.... ik loop binnen drie weken de marahton van Parijs.... ik loop zowat drie keer per week 20km....". En dan zie je die ogen groot worden en zeggen die mensen "JIJ BENT EEN ECHTE". Het klinkt wel mooi natuurlijk, maar ze moesten eens weten hoe ik zit te harken op het einde van een dertiger, of hoe ik mezelf moet oppeppen om voor het werk toch die 15km te gaan lopen. Héél "ECHT" voel ik me dan niet lol. Maar toch leuk, zo'n compliment. En zo ging de tijd wel vooruit en na 1.5u aanschuiven kreeg ik nummerkes 1785 en 1786 in m'n pollekes geduwd voor NIco en mezelf. JUIJ! Een plaatsje in het eerste startvak! Joehoe!

Maar goed, nu ik een "échte" ben, moeten we dat natuurlijk ook gaan waarmaken.... en dat is andere koek. HEt plan is om samen met Nico te lopen en een PR voor NIco te behalen (dat dan ook meteen een parcoursrecord voor mij is - mijn marathonPR van Paraguay vorig jaar  - 3.43.10 - lijkt immers nogal utopisch met de huidige conditie). Met andere woorden: de marathon lopen in 3.55.00 of sneller.

En dus moeten we trainen. Veel trainen. Dagelijks wordt hier 1 à 2 uur gesport. Gemiddeld 5 u spinning per week, een aantal uren krachttraining en natuurlijk veel loopkilometers. Deze maand zit ik al aan 267 km, met de dertiger van morgenvroeg gaan we dus vlotjes over de 300km deze maand.... ook dat is een record. De lange duurlopen worden telkens in goed gezelschap afgehaspeld, en zonder al te veel moeilijkheden:

12/02/2011 25,1 km in 2u28 met Nico en Berry (10,2 km/u)
19/02/2011 25,0 km in 2u15 met Berry (11,1 km/u)
27/02/2011 30.8 km in 3u10 weblogloop in Uden (9,7 km/u)
06/03/2011 31,1 km in 2u54 alleen (10.7 km/u)
12/03/2011 30.6 km in 2u53 met Nico (10.6 km/u)
20/03/2011 31.6 km in 3u05 alleen (10.3 km/u)

Een fotootje van de laatste duurloop van 20/03/2011:

Clipboard01.jpg

Morgen loop ik een laatste lange duurloop van 33 km samen met Nico en vanaf dan is het afbouwen naar Parijs.Laten we dus hopen dat het harde trainen loont en ik over 16 dagen in Parijs nog altijd kan zeggen dat ik "een échte" ben :)

 

13:02 Gepost door Runner Jules | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

03-03-11

Running the Chesapeake and Ohio Trail in Washington DC...

DSC00447.JPGOndergetekende zit deze week aan de andere kant van de Atlantische Oceaan. Deze week speel ik speel buurvrouw van Obama , controleur van alle Starbucksfilialen in Washington DC en ja... natuurlijk kom ik hier ook werken. Gisteren een hele dag vergadering gehad ivm een project waar ik de voorbije weken aan heb gewerkt en dat was echt wel interessant. Een hele dag samengezeten met +/- 135 mensen, delegaties van over heel de wereld om samen de problematiek van de piraterij aan te pakken - en dan bedoel ik deze van de schepen en de kwade mannen met ooglapjes, niet deze van de gekopieerde dvd's. Veel werk aan de winkel maar boeiende materie. En ook de rest van de week staan er allerlei meetings op het programma. Gelukkig heb ik tussendoor wél een beetje tijd om rond te wandelen en o.a. het Witte Huis te bezoeken (zie foto) en natuurlijk.... om te lopen :)

DSC00416.jpgVanmorgen werd ik - danku jetlag - reeds om 5u wakker. 5u 's morgens en ik lag te koekeloeren in m'n bed, niet meer in slaap te krijgen. Pas op 't is al met verbetering, de dag ervoor was het 4u30 toen ik op de loopband van 't hotel stond bij gebrek aan ander tijdsverdrijf. Maar vanmorgen had ik een plan: ik zou namelijk de trail lopen in het Chesapeake & Ohio National Park. Mij aangeraden door de wel zeer vriendelijke receptionist hier in 't hotel, die me verzekerde dat het de moeite waard was én veilig. Ok dan maar. Dus toen het vanmorgen klaar werd - zo eventjes voor 7 - bond ik de loopschoentjes aan m'n voeten en trok ik op pad voor een rustige lange duurloop op Amerikaanse bodem.

DSC00435.JPGDe receptionist had overschot van gelijk. Bewijs daarvan niet alleen het feit dat ik zeker niet de enige loper op het parcours was, maar vooral de fantastische omgeving, echt adembenemend. Ik viel van de ene "oh" in de andere "ah" en vergat bijna dat ik aan het lopen was. Onderweg genoten van alle natuurpracht, zo langs de Potomac rivier, in het gezlschap van eekhoorntjes en zo en toen ik op m'n Garmin keek was ik al 10km onderweg. Oeps.... beter mijn kar keren en teruglopen dacht ik dan, anders wordt het wel een hele lange duurloop. Onder een zalig lentezonnetje  - 't is hier ruim 15 graden vandaag - werden de kilometers afgewerkt en ik heb er ontzettend van genoten. Zo werkte ik op 't gemak 20.2 km af in 1u55.  Een aanrader voor wie hier eens in de buurt komt lopen. Ik zou het nog eens willen herhalen, maar 'k denk dat mijn training vrijdag ééntje wordt in het park van de "national mall", bij het witte huis en lincoln memorial, want da's natuurlijk ook héél speciaal....

DSC00411.JPG

DSC00423.JPG

DSC00434.JPG

DSC00437.JPG

01:05 Gepost door Runner Jules | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

27-02-11

Weblogloop in Uden

marathon-paris-2009.jpgOeps... weer even geleden dat ik nog iets postte op m'n blogje. Niet dat een blogstilte gelijk staat aan een sportstilte. In tegendeel. 't is druk geweest. Niet alleen is de marathonvoorbereiding (voor de marathon van Parijs op 10 april aanstaande uiteraard) volop aan de gang (meer daarover zo meteen), wat garant staat voor een trainingsgemiddelde van makkelijk 10u sport per week, maar bovendien is het de voorbije weken op het werk bijzonder druk geweest door een project waar ik aan werk en waarvoor ik vergaderingen moest houden en waarvoor ik morgen naar Washington DC vertrek voor een weekje (lekker spannend). Maar ook op persoonlijk vlak is er vanalles aan het bewegen...

images.jpgHet belangrijke grote nieuws is natuurlijk dat ik deze week ontslag heb gegeven op m'n werk. Na 7.5 jaar op eenzelfde werkplekkie werd het wel eens tijd voor iets nieuws. Allerlei factoren maakten dat m'n werkplekkie niet helemaal meer aanvoelde zoals het moest zijn - hoe interessant en boeiend de materie op zich ook is. En de NMBS - die me de voorbije maanden meermaals trakteerde op treinritjes van ruim 2u in plaats van de gebruikelijke 30 minuten - hielp ook niet bepaald. En dus was ik maar wat gelukkig toen ik een nieuwe kans zag passeren, die ik met beide handen heb gegrepen. Vanaf 16 mei word ik beleidsmedewerker van de vice-rector van UGent. Een boeiende, uitdagende job lijkt me, en dat op 10 minuutjes met de fiets van huis (7 minuten in 't weerkeren want dan is 't bergaf). Nice! En dat is natuurlijk allemaal wel leuk en spannend, maar ontslag geven is dat allesbehalve! Nu nog 2.5 maandjes "uitwerken", projecten afwerken en zaken afhandelen en zorgen dat de opvolging vlotjes verloopt. We doen ons best...

Maar dit is natuurlijk een SPORTblog en sporten.... dat doen we nog altijd. Met de marathonvan Parijs in 't vooruitzicht wordt er stevig getraind en ik kan alvast verklappen dat ik in september ook aan de start zal staan van de marathon van Berlijn :)

Januari was een stevige trainingsmaand met 45 u skiën (Maarten ontpopte zich als een ware ski-fanaat en we hadden véél lol met sprongetjes en valpartijen), 10 u spinnen en 14,75u lopen (155 km). Bijna 70u sport op een maand tijd... niet slecht denk ik dan.

Ook deze maand verliepen de trainingen vlotjes. Naast 13u spinnen werkte ik ook 21u lopen af, goed voor 223km.  Ik plan bewust minder wedstrijdjes in om op m'n eigen tempo te lopen en niets te forceren en het spinnen gebruik ik als afwisseling om blessures te vermijden. In 't weekend staat er steevast een lange duurloop op het programma, vaak met Berry en / of NIco mijn trouwe loopmaatjes. Veel gezelliger om samen lang te lopen dan alleen. De twee voorbije weekends liep ik telkens 25 km. Vandaag stond 30 km op het programma....op de WEBLOGLOOP te Uden.

Foto-0006.jpg't Is dankzij Tiny en Sjan dat we vandaag konden genieten van een PRACHTIGE trailrun in het NEderlandse Uden. Ter gelegenheid van hun jubileum nodigden ze alle webloglopers uit voor een toertje van 16 of 30 km en dat konden we natuurlijk niet missen! Om 8u30 stond Nico al voor m'n deur om samen richting Nederland te rijden. De sfeer zat er goed in. Muziekje op. Chocotofjes bij de hand.... gezellig babbelen. Het kon niet meer stuk. Tot..... Germaine - de GPS madam van Nico - een beetje begon te flippen en we in de buurt van EIndhoven de weg kwijt raakten. We namen de "scenic route" (lees: we wisten langs geen kanten waar we waren) en NIco's landkaart van België (???) - gratis bijlage bij de Humo in de jaren stillekes - kon precies ook geen soelaas brengen. ENkel Maarten kon ons - niet zonder ons uit te lachen uiteraard - weer van thuis uit de goede richting uitsturen. Stomme Germaine ;-). Gelukkig waren we nog ruim op tijd voor de weblogloop. Leuk om iedereen terug te zien. Heel gezellige bende. Grappig als je aan die NEderlanders vraagt hoe het gaat. Antwoorden die altijd "lekker". Huh? Ik vroeg toch niets over eten??? Alleen het weer zat niet zo mee.... stralend zonnetje vanmorgen in Gent. In Uden: PIJPENSTELEN. Geen regen. Nee. PIJPENSTELEN. MAar wij zijn geen mietjes he. Nee, wij zijn geen mietjes. En dus: LOPEN! Een prachtig parcours door duinen en bossen. Loodzwaar wegens modder en zand, maar dankzij het superleuke gezelschap (en een wel héél goddelijk kontje onder de deelnemers maar ik verklap niet wie) vlogend e kilometers onder ons voetjes door. Halverwege was een prima bevoorradingspost geregeld met koekjes en thee waar NIco danig vrolijk van werd dat ie samen met mij een dansje deed (eigenlijk was dat om mijn witte schoentjes vuil te krijgen, maar goed....). Iedereen weer opgekikkerd en dan klaar voor de tweede helft. Zalig lopen was het. Echt leuk.Alleen leken de Nederlanders niet allemaal mijn spring-in-de-plassen-tijdens-de-laatste-kilometers te appreciëren LOL. Joeri, de derde Belg ter plekke antwoordde slim "tja, in Vlaanderen zouden we ze opsluiten maar er is geen plek meer in 't prison". Woeha, thanks Joeri. Leuk en goed gelopen dus. Veel gelachen. Veel gebabbeld. En amper moe.  30.8 km en 3u11min later stonden we weer in uden, waar we konden genieten van een lekkere warme douche en verse appelcake van SJan. mmmmmm. Lekker! En daarmee was de eerste dertiger van 2011 een feit! Liep supervlot. Dan terug naar huis - deze keer deed Germaine het wel - helaas NIco's autoradio niet, waardoor ik getrakteerd werd op twee uur carnavalmuziek à la "bier en tieten". LOL. We hebben leute gehad! Tiny en SJan, bedankt voor een superleuke dag. Nicootje - 'k heb écht veel lol gehad met u vandaag, merci :)

De eerste kilometerkes van maart zullen in Washington DC worden gelopen, waar ik naartoe ga voor het werk. Ik heb al leuke looproutes gevonden, dus.... verslag volgt!

 

22:47 Gepost door Runner Jules | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

10-01-11

De eerste halve marathon van 2011! Leopoldsloop Watervliet

parcours.jpg2011 amper 8 dagen oud en er staat alweer een halve marathon op het programma, de Leopoldsloop te Watervliet. De editie van 2010 staat nog in m'n geheugen gegrift, toen we onder heroïsche omstandigheden in sneeuw en ijzige wind de 21,1 km langs het kanaal afwerkten. Toen Nico en Berry me meermaals moesten 'vaststekken' om niet letterlijk 't kanaal in te waaien en zowel Berry als ik er bij aankomst nogal - laten we zeggen - "pips" uitzagen. 't Was dus bang afwachten wat editie 2011 zou brengen.  De sneeuw van de feestdagen was gelukkig al gesmolten, maar toen ik zaterdagochtend mijn oogskes opentrok floot de wind ongelofelijk, precies of we aan zee woonden. Nico - trouw op post zoals altijd - schreef me nog snel een mailtje "voel je niet verplicht te lopen hé"... maar nee, ik had er goesting in. Geen regen. Geen sneeuw. Enkel wat wind, maar niets dat Nico's kathedraal niet aankon. Dus: gaan met die banaan! Toen halverwege tussen Gent en Watervliet ik een enorme stortbui over mijn hoofd kreeg werd de twijfel wel iets groter, maar eens gescheept moet men varen en dus reden we dapper verder richting Watervliet in plaats van ons kar te keren en in de luie zetel te gaan liggen. Een wijze beslissing, zo blijkt, want 't werd een superleuke namiddag.

dirk.jpgAangekomen in Watervliet - de stortbui was gemuteerd tot motregen (maar de schade aan het parcours natuurlijk onherstelbaar aangericht) - en maatje NIco zat me al op te wachten met worstnummer en al. No way back nu. Beetje babbelen. Beetje strategie bepalen. Ons ambitieus doel van 1u51 werd al snel aangepast aan de weersomstandigheden en zelfs maatje DIrk die kwam piepen (zie foto) sprak van "op 't gemak lopen". Jaja, als Dirk dat zegt.... finisht ie in 1u30, je zal zien ;-) Wat is een stormloopje in Watervliet als je de Transalpine hebt overleefd? Komaan! Even voor 14u begeven we ons naar de start, een duidelijk op het asfalt aangebrachte krijtlijn, zeker niet met lat getrokken LOL. UIteraard aanwezig de man van de noenzon in Ursel, die ons trakteert op fijne muziek en spitsvondige sportcommentaren zoals altijd. Mutsje goed. Handschoentjes aan. Nog een laatste blik op propere schoentjes en.... we kunnen vertrekken. Nico en ik stellen ons - ambitieus als we zijn - achteraan op :) Misschien moeten we maar een "Koen van Steenkistje" doen vandaag.... denk ik stiekem.

nicojulie.jpgJawadde wa was me dadde? Wie heeft er hier die orkaankraan opengezet? Al van in het begin, van de eerste meter was het stevige tegenwind. Ik liep de longen uit m'n lijf, sprak al mijn energiebronnen aan en.... ging precies geen meter vooruit. Kathedraal NIco liep weer te fluiten gelijk altijd en was moeilijk bij te houden. 'k DEnk dat we nog geen 1.5km ver waren toen ik hem zei "ga maar als ge rapper wilt" (trager gaat moeilijk dacht ik er in stilte bij) maar hij had er geen oren naar. We werden uit de wind gezet door een man in fluo jasje (danku!) en na 3 km kreeg ik ein-de-lijk wat adem en ritme. Oef! NOg 18km te gaan. We kwamen aan het kanaal, waar het parcours er bijzonder modderig bijlag. Hele tijd slalommen tussen plassen en modder. De hele tijd naar je voeten kijken. Geen tijd om na te denken over regen of wind. Rechtop blijven en droge voeten houden - dat was het doel. Meer dan 2km lang heb ik enkel Nico zijn hielen gezien. Spannend zenne ;-) Na 5 km kwam ik er zowaar door. Ha! De hartslag bereikte weer normale proporties en 'k begon er zowaar lol in te krijgen. En dus.... nam ik de kop eens in een groepje van een zevental man. Excuseer - 6 man en een vrouw. 3 km lang ik aan kop, mensen uit de wind zetten, maar als je dacht dat er ook maar één van die mannen eens zou overnomen - noppes. 't sterke geslacht mijn voeten he! We kwamen ondertussen DIrk tegen die het keerpunt al was gepassseerd. Wild zwaaiend "Julie, je bent zevende vrouw". Woehoe, zevende vrouw, in Watervliet betekent dat podiumplaats (ah ja, want vorig jaar werd ik zevende (en laatste) en stond nog op het podium). Leuk! Om de tijd te doden begonnen Nico en ik ook vrouwen te tellen die we tegenkwamen...1...2 ...3 ..4 ..5 ...6 ...7... euh? Dirk? Beetje mis? Ik was ZEVENTIENDE vrouw, maar DIrk had een geldig excuus voor de vergissing, al ga ik dat hier niet op papier zetten LOL. Enfin, we lopen verder en bereiken eindelijk het keerpunt. Een stom klein paaltje, en we kunnen de hele weg langs het kanaal weer terug. Maar deze keer.... rugwind! JIiiiiihaaa! Na nog  2km de schrik van m'n leven: begint Nico ineens te strippen. Ik denk nog "oei, sebiet gaat ie me nog écht zijn lijntjes tonen", maar hij stopte gelukkig op tijd. 't was eigenlijk best wel warm. Terug heel de weg angs het kanaal, door de modder, langs de plassen.... tot.... de laatste 3km.... dan zijn we gewoon dwars door de plassen gelopen. Wijs, vree wijs. De man voor ons vond het minder leuk: die liep door een plas en kwam er met een schoen minder uit en moest dan op zijn sokske terugkeren om zijn schoen te zoeken. Haha. Grappig. Net voor de finish kwam Dirk - die mooi gefinisht was in 1u30 (ziedewel) - ons nog gezelschap houden (danku) en na een sprintje tegen de vervelende man in de rode trui konden Nico en ik finishen na 1u56. Geen toptijd, maar gezien de omstandigheden méér dan goed genoeg. Onze schoentjes waren minder content denk ik....

 

schoenen voor.jpg

 

schoenen na.jpg

 onze schoenen VOOR de wedstrijd  onze schoenen na de wedstrijd

sportegezond.jpgEven bekomen. Soep met balletjes drinken (danku organisatie). Lekker douchke nemen. Naturaprijs in ontvangst nemen (ik ruilde m'n rozijnenbrood tegen Nico's fles rode wijn - everybody eppie niewaar). Horen dat we bij de tombola alweer niets gewonnen hebben, vooral geen beenheps of een weekendje Middelkerke voor 6 personen en doen waarvoor we eigenlijk gekomen zijn: de APRES-RUN. Gezellig babbelen en keuvelen bij een hoopje chocotofs en chips en wat drankjes. Al die mensen die zich altijd afvragen waaroml wij toch in godsnaam zo graag lopen? Het antwoord vind je hiernaast :-)

07:36 Gepost door Runner Jules | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

28-12-10

Dit was 2010...

De eindejaarsperiode... typisch een moment om terug te blikken op wat geweest is en om vooruit te kijken naar wat nog moet komen, gespekt met de nodige "goede voornemens". Nu heeft 2010 nog wel enkele dagen te gaan - dat wéét ik - maar dankzij mijn trouwe staphylokokken aureus die maar géén afscheid van me kunnen nemen, zit sporten er deze week alvast niet meer in, en dus kan ik nu al - misschien als een van de eersten (telt dat dan ook als PR??) - mijn jaaroverzichtje placeren.

2010 was een spéciaal jaar. Een heel speciaal jaar. Een jaar waarin ik voor 2 maand naar Paraguay trok om met straatkinderen te gaan werken. Een jaar waarin ik een klein aantal mensen heel wat beter heb mogen leren kennen en ondertussen tot mijn echte vriendenkring mag rekenen. Een jaar met superveel mooie momenten maar ook een jaar waarin we afscheid moesten nemen van Maarten's grootvader en geconfronteerd werden met ziekte, bij onszelf en bij vrienden / familie....   Enorme hoogtes en laagtes dus en eerlijk gezegd... wat mij betreft behoort 2010 zeker niet tot de toppers en is alle hoop dus op 2011 gericht.

Maar.... op SPORTIEF vlak was 2010 de MAX! Nog nooit werden zoveel kilometers gelopen (ik liep dit jaar helemaal tot in Fethiye, Turkije - 2.530 km  van hier), nog nooit heb ik zo genoten van het sporten (zonder schema - enkel als ik goesting heb!), nog nooit eerder bleef ik een heel jaar blessurevrij, nog nooit eerder sneuvelden zoveel records en nog nooit eerder.... werd ik eerste dame in een marathon in mijn leeftijdscategorie. Een sportief jaar dus om trots op te zijn, en al benadert mijn conditie nog lang niet die van loopmaatje NIco (hihi) toch ben ik héél, héél tevreden. Hieronder een overzichtje:

Clipboard01.jpg

Al die cijfertjes zijn natuurlijk heel mooi, en ik had er nog het aantal uur, de aantal verbrande calorieën en andere totaal nutteloze weetjes kunnen bijzetten, maar wat me dit jaar ECHT bijblijft van het lopen zijn de ontelbare mooie, leuke , grappige momenten die ik mocht beleven met mijn loopmaatjes op trainingen en tijdens (maar vooral NA) wedstrijden. Merci matekes hiervoor en op naar 2011: NOG CHOCO!

10:15 Gepost door Runner Jules | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

21-12-10

Wij wensen jullie......

kerstennieuw.jpg

21:08 Gepost door Runner Jules | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |