14-05-10

Stadsloop Gent: een thuismatch

Onze-lieve-Heer-Hemelvaart. Joepie! Nu ben ik absoluut niet gelovig aangelegd en had het voor mijn part evengoed de dag van de heilige chocotof mogen zijn, 't punt is: verlengd weekend! En voor iemand die geen verlofdagen meer overheeft omdat ze alle dagen heeft opgespaard om twee maand naar Paraguay te gaan, komt zo'n verlengd weekend natuurlijk als een zegen. Uh-oh - toch nog in de katholieke sfeer precies. Never mind. Vier lange dagen genieten en doen waar we zin in hebben... zoals.... de stadsloop van Gent meedoen! Dan wil ik wel eens Hemelvaart vieren sé!

We hadden al om 11u afgesproken met Mario en Peggy, om eerst een hapje te gaan eten en wat bij te babbelen. 't Was al lang geleden dat we elkaar hadden gezien, en tijdens 't lopen lukt dat babbelen niet altijd even vlot. Dus eerst lekker gaan eten. We vinden elkaar op 't Sint-Pieters-Plein, waar Maarten al met heel jaloerse ogen naar de opblaasbare banaan van Chiquita had zitten kijken ("die wil ik ook".... no you don't). Wandelingetje naar de stad en na even zoeken - de meeste horecazaken waren gewoon gesloten gisteren- die mannen hebben ook geen verstand van zaken doen, op een dag waarop de stad volloopt met lopers en supporters de deuren sluiten (slim, héél slim) - vonden we een gezellig plaatsje waar we pasta aten. Alleen.... net iets te pikant zo zou later blijken :-) Leuke babbel, lekker eten en voor we 't wisten was het tijd om naar de start te gaan.

Aan de start vinden we Koen met superschattig petekindje, Nico met grote zak vol chocotoffs, Elke en Stofke met een zak frieten ipv een zak spekken van Ollekebolleke (Chris en ik hadden nochtans duidelijke instructies gegeven naar de vrijdagsmarkt maar het mocht niet zijn), Chris en Vincent met veel energie, Herman met een chiquitatruitje, Peter matras inmiddels zonder matras,  collega Birgit die haar eerste wedstrijd ooit zou lopen met enorm veel zenuuwtjes en even later ook Berry... met zijn Inge :-) Een vrolijke bende. DSC00590
Plannen werden gesmeed, wie loopt met wie, hoe snel, waar wordt gestart...Uiteindelijk sta ik met Chris, Vincent en Koen aan de start. "Op 't gemak" lopen, dat werd het motto. Een eindtijd van ongeveer 55 min, dat werd het doel. Rustig lopen, niets forceren, onderweg tijd voor veel gelach en getetter. Strak plan! Dat was het, een strak plan! Chris en ik probeerden tevergeefs KOen en Vincent af te schudden, maar de mannen bleven alert. Zelfs tijdens een discussie over Club Brugge en de Buffalo's was hun aandacht niet verslapt... we zijn ze niet kwijt geraakt, maar Chris, we nemen nog revanche he! Wel leuk trouwens, zo'n thuismatch. Om de km hoorde ik m'n naam roepen: de buren stonden aan de Vooruit te supporteren, mama en tante aan de Visserij, aan 't stadhuis stond maatje jeremy van AFS en even verder een mateke van de fitness. Leuk. Leuk!  De laatste km was ietwat zwaarder, met die onaangename helling, maar veel werd goedgemaakt door.... NIco en Berry die klaarstonden met chocotofs. En wat kan je dan anders doen dan die in de vlucht meepikken (zie foto)?DSC00593
Hilariteit alom!We finishten uiteindelijk op 54m22sec... perfect gelopen volgens plan dus en blijkt ook nog eens aan een bijzonder belangrijk tempo te zijn (5:27m/km of 11km/u). Nietwaar Nico? Héél tevreden mee dus! Ook Birgit deed het geweldig in haar eerste wedstrijd en finishte in 54m56sec. Proficiat! We vinden elkaar allemaal terug aan de "teddybeer" op het plein, babbelen nog eventjes na en gaan dan moe, maar tevreden naar huis. Tja, 'k weet niet wat we precies vieren op Hemelvaart (shame on me), maar diene mens mag da nog doen, dan hebben we nog eens vrijaf :-)

09:45 Gepost door Runner Jules | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

28-04-10

Paraguay..... komt dichterbij!

paraguay2003
Paraguay ....juli & augustus 2010

ParaguayEindelijk.... eindelijk... eindelijk kan ik jullie wat concreter nieuws geven over Paraguay. Ik weet het, het heeft lang geduurd. Maar geloof me, voor mij duurde het nog veel langer dan voor jullie :-) Maar gisteren is het contract ondertekend en op de bus gedaan, dus nu is er geen weg meer terug. En dus een eerste berichtje!

Wat is er ondertussen allemaal gebeurd? In december 2009 heb ik m'n dossier ingediend bij AFS, de organisatie die het project organiseert en begeleidt. Een vrij omvangrijk dossier overigens, met niet enkel een motivatiebrief en duidelijke aanduiding van persoonlijke interesses, maar ook een medisch dossier, foto's en allerlei praktische weetjes. Ik was er wel een tijdje zoet mee.

Eind maart werd het dan weer wat concreter... ik mocht met een heleboel andere kandidaat-vrijwilligers op "kennismakingsweekend". Een heel weekend lang in de Hoge Rielen in Kasterlee. Om meer informatie te krijgen over het project en AFS (maar dat kende ik al, want ik ging reeds in 1996 voor een jaar naar de USA met AFS) en om te zien voor jezelf of het wel echt iets voor jou was. Een ZALIG weekend, dat was het. Ik was dan misschien wel de "bomma" van de bende - ik was zelfs ouder denk ik dan de mensen van AFS die er aanwezig waren - toch was het super plezant! Heel veel leuke mensen leren kennen (zie hieronder fotootje van Karen, die naar Frankrijk vertrekt voor een jaar en Wouter, die naar peru gaat) en meer dan ooit overtuigd dat dit echt iets is dat ik wil doen voor ik rimpels en grijze haren krijg :-) Op 't einde van 't weekend kreeg ik te horen dat ik best wel een goeie kandidaat was en dat m'n dossier dus naar Paraguay zou worden gestuurd. Driewerf hoera! En dan werd het wachten....

Clipboard01

Vorige week was het dan even paniek: Paraguay was niet zo tevreden met het feit dat m'n huisarts geen specifieke data had kunnen geven voor de inentingen (polio) en zo die ik als klein kind (30 jaar geleden dus) had gehad. Paniek! Mijn huisarts nu is niet de huisarts van vroeger en mijn ordelijke zelf heeft natuurlijk al lang het boekje van Kind & Gezin verloren dat m'n mama zo netjes jarenlang heeft bijgehouden (like I care wanneer ik hoeveel woog en hoe groot ik was???). Maar AFS was formeel: geen deftige data is geen deelname. Heell't kot hier omgekeerd en uiteindelijk een kopie gevonden van het medisch dossier dat ik in 1996 instuurde om naar de States te gaan. En ja hoor.... daar stonden mooi alle data op. OEF! Dat doorgefaxt naar Paraguay, samen met nog recentere inentingen van Hepatitis A en B en tyfus (van toen we naar Thailand gingen enkele jaren geleden). Een dag later kwam het verlossende antwoord: PARAGUAY HEEFT ME ALS VRIJWILLIGER AANVAARD!!!

Nu gaan ze ginder druk op zoek naar een project en een gastfamilie. Dat nieuws kan me morgen bereiken... of enkele dagen voor vertrek. Spannend dus! Ondertussen is wel het contract getekend en is alles dus officieel. We kunnen beginnen lopen voor inentingen (gele koorts), een muggennet, ons Spaans opfrissen enz....

Nu alles officieel is heeft Mario ook deze week de centjes overgemaakt die hij dankzij zijn schema's en de cakeverkoop heeft bijeengezameld voor m'n project. Maar liefst 804 EUR vond ik op m'n rekening, dankzij Mario, maar ook dankzij alle lieve bloggers die zo vriendelijk waren een bijdrage te storten. Geweldig vind ik dat. En natuurlijk waren er al de centjes dankzij de Run for Paraguay (danku katrientje) en de spinning for Paraguay (danku Berry) . In totaal werd bijna 1800 EUR ingezameld!  JULLIE ZIJN ALLEMAAL ONTZETTEND BEDANKT VOOR JULLIE STEUN EN ENTHOUSIASME. Een dikke dankjewel aan jullie allemaal en een specialleke voor Mario, Katrien en Berry natuurlijk! Ik zal jullie allemaal via deze blog op de hoogte houden! Stay tuned!

21:59 Gepost door Runner Jules | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

23-04-10

Sint Rembert Corrida Torhout: eindelijk nog eens een PR!

Niet zo veel tijd om te bloggen. Druk druk druk. Druk op het werk, maar ook daarbuiten, morgenochtend hebben we bijvoorbeeld afspraak in de garage om te kijken voor een nieuwe auto. Het wordt een Renault Scenic, dat weten we, maar nu moeten we er nog eentje naar ons goesting vinden he. Druk met de voorbereidingen van Paraguay (inentingen, visum), druk op het werk (zei ik dat niet al?)... we vervelen ons niet. Dus even wegens tijdsgebrek geen uitgebreid verslagje maar gewoon een hele blijde boodschap: IK LIEP EINDELIJK NOG EENS EEN PR OP DE 10KM!! Er is maar liefst meer dan 1,5 minuut van m'n vorige tijd af en 'k kon nog lachen aan de finish. Mijn nieuwe PR? 0:45:59 ! Ben ik eindelijk van die 47 minuten af! Heel goed gelopen dus. En ook weer een leuke bedoening. Veel vriendjes. Lekker nakaarten achteraf. Chocotofs eten... jullie kennen het wel. Ah ja, en Peter won met de tombola.....een matras van 1,5m op 2m.... benieuwd hoe hij is thuis geraakt! groepsfoto

finsiihcijfers

23:38 Gepost door Runner Jules | Permalink | Commentaren (16) |  Facebook |

12-04-10

Eeklo Run: een verslagje - speciaal voor fan Dieter :-)

eeklo eindsprintZondag 11 april 2010. Wedstrijden zat. In bekende steden. Grote steden. Steden met een welluidende naam en een bruisend beeld. De marathon van Parijs... de marathon van Rotterdam.... de ING run in oostende. En waar gaat Julie naartoe? Niet beter dan de Eeklo-run. Jawel, Eeklo of all places. Hét hart van 't meetjesland:-) De tweede editie alweer. We hadden het goed geregeld hoor. in de voormiddag gingen we brunchen bij Maarten zijn grootouders. Heel gezellig allemaal. lekker gegeten, met warme broodjes en gerookte zalm. Fruitsla als dessert, meer moest het niet zijn! En dan rond 14u naar de sporthal getrokken. Ik zag er al snel Joerie, die enthousiast papiertjes uitdeelde voor de 6-uren run in Aalter. Hij kijkt me vol verwachting aan, maar helaas... op 11 juli, de dag in kwestie, zit ondergetekende al in Zuid-Amerika, dus dat zal niet lukken. Maar gelukkig lijdt Joerie's humeur er niet onder. Snel borstnummer gaan halen (170) en dan naar de finish. Wat zie ik daar? Nico - die eerst de 5km meeliep om later ook de 10km te doen- stond op100m van de finish te wachten... en te wachten... en te wachten... op Stofkes vrouw om samen te finishen. 't Was zijn eerste 5km-wedstrijd ooit, dus de 30 min waren een mooi PR :-) Even later zagen we ook Stofke en Peter en Herman, enz.... nog even bijbabbelen, fotootje nemen voor de start en dan.... eeklo groep
onze startpositie innemen. Heel simpel: helemaal achteraan, zoals gewoonlijk. Maar we waren niet de enigen met dat plan. 't "bokserke" wilde ook als laatste over de start gaan, en dan leverde een ietwat bizar tafereel op met Nico en 't bokserke die achteruit liepen in plaats van vooruit en weigerden de startlijn over te gaan. Tegen dat we dan eindelijk gestartwaren, waren de keniaantjes al bij km 2 waarschijnlijk... niet te doen. Maar 't voordeel is: je kan alleen maar mensen inhalen. En dat, lieve mensen, dat hebben we gedaan. 10km lang. Alleen maar mensen ingehaald. Goed voor de moraal hoor! We liepen meteen een stevig tempo, rond de 12km/u. Ergens halverwege de eerste ronde hoor ik naast me: "ben jij Julie". "Euh... ja.... en wie zijde gij?".... "ik ben fan". Wablief? Ik heb een fan? Driewerf Hoera. "Vertel"... "Ah ja, ik ben DIeter en ik liep de marathon van Keulen en was op zoek naar wedstrijdveslagen en kwam op jouw blog terecht"... Leuk! Ik ben gewoon een halve bekende weblogger! Dus... dit verslagje is speciaal voor Dieter! Maar Nico wilde niet wachten op Dieter en liep stevig door, dus ik volgde maar. De Boelare hadden we stevige tegenwind. Drie stoere mannen vormden een front, en ik en een andere dame schuilden achter hun brede ruggen, zo ging het wel :-) Tijdens de eerste ronde had Nico gezien dat er bij toeschouwers langs het parcours paaseitjes op tafel stonden, dus tijdens de tweede ronde.... stopte Nico gewoon om ons van paaseitjes te voorzien. ZALIG! Die mannen vonden het nog grappig ook! 't Tempo dreven we nog een beetje op, zeker toen ik vlak voor de finish nog een dame voor me zag lopen. "die moet ik nog hebben" zei ik tegen Nico. Zo gezegd, zo gedaan. En zo, samen al zwevend, gingen Nico en ik na 47'21" over de streep. Een mooie tijd. En was de afstand van 't parcours nu eens correct geweest, dan zou dat een PR geweest zijn. Helaas was het geen 10km, maar maar 9,65km, dus dat kunnen we niet meetellen. Ik ga nu geen boompje opzetten over correcte afstanden, maar is het nu zo moeilijk? Anyway, een hele leuke wedstrijd gelopen in goed gezelschap, meer moest dat niet zijn! Met dank aan fan Dieter, loopmaatje Nico en Stofke voor... de spekken die er niet waren :-) synchroon lopen

22:31 Gepost door Runner Jules | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

22-03-10

De halve marathon van Sluis (4e editie alweer)

julieHier zijn we eindelijk weer eens. Onder lichte aanmoediging van buurman, die me vandaag liet weten: "uw blog is oud".... "uw blog dateert al van 21 februari"... Ik probeerde me nog te verdedigen door te zeggen dat ik het bericht over de chocomousse zo leuk vond, maar het mocht niet baten.... De hint was duidelijk. Er moet weer wat leven in de brouwerij komen. En komt dat even goed uit dan dat gisteren net de halve marathon van Sluis op het programma stond. Voor het vierde jaar op rij al. Het eerste jaar was legendarisch, we spreken nog altijd van "Sluisiaanse wind". Ik  herinner me nog dat Ruth en ik samenliepen en de wind zo hard waaide dat toen de mensen voor ons begonnen de stappen en wij bleven lopen, de afstand tussen ons even groot bleef. ELk jaar opnieuw is het sindsdien bang afwachten hoe de wind zal staan op dat laatste stukje, die laatste 5km. Spannend!

Maar laten we eerst even terugkeren naar het begin. Zoals elk jaar is Sluis een bloggersfeest. Weer heel wat vriendjes en vriendinnetjes present, en de sfeer zat er al goed in vanaf het begin. Ik vond Katrien, Nico, Herman, Koen, CHris en Vincent al snel in de sporthal, waar ik aleen eerste dosis chocotofs in de pollen gestopt kreeg (danku Nico). Helaas was Maarten me te snel af, en verdwenen de chocotofs grotendeels in zijn mond... de sloeber! Even later aan het belfort zagen we ook nog Stofke en Elke, Mario, Bart en Anita, enz... te veel om op te noemen. Nog even supporteren  voor de lopers van de 5km. Nog even aan sommigen de raad geven eens te kijken voor een deftige sportbeha. Nog even tijd om foto's te nemen en gek te doen. Nog even tijd voor de tactische besprekingen. Chris zou voor een Pr gaan. Katrien zou eveneens snel proberen lopen. Koen, Nico en ik  - die eigenlijk liever in onze zetel waren blijven zitten - besloten helemaal vanachter te starten en dan te versnellen en wel te zien waar wezouden eindigen. Zo gezegd, zo gedaan. Het eerste rondje door Sluis zelf waren we de allerlaatsten. De mensen van de bezemwagen op onze hielen. Zuchtend wanneer we voor de zoveelste keer stopten om te poseren voor een foto (zie hieronder) en daardoor de boel vertraagden. Voor ons een hele grote groep mensen in truitjes van Antwerpen die aan een geweldige 9km/u vooruit gingen. Dit zou een laaaaaaange halve marathon worden voor hen:-). Eens aan het water gekomen begonnen we mensen voorbij te steken. Eerst de Antwerpenaren. Dan een man alleen. Dan een groepje vrouwen. Dan iemand die tegen een boom stond te plassen.... de een na de ander sneuvelde. Het liep lekker, heellekker.Maar blijkbaar niet voor Koen. Voor hem ging het toch iets te snel. Dat zei hij toch. We verdenken hem er gewoon van helemaal laatst te willen eindigen, dat zijn heup er eigenlijk voor niets tussen zat. MAar goed. We laten Koen achter op km8 en Nico en ik drijven het tempo op.We lopen gemakkelijk rond de 12km en doen niet anders dan mensen inhalen. Verschillende keren proberen mensen met ons mee te lopen, maar meer dan 200m hielden ze het nooit vol. Ze konden niet mee :-) Mentale opkikker, enkel mensen inhalen, niet ingehaald worden. De eerste 10km liepen we in 1u03. De tweede 11km in 50 min.... je moet niet vragen. Het gevreesde stuk met de tegenwind viel ook nog goed mee, en dankzij Nico's brede carruur werd ik nog netjes uit de wind gezet. Eventjes overwogen we - bij het passeren langs de sporthal - nog om bij Nico's auto te stoppen voor chocotofs, maar we wilden toch binnen de 2u eindigen, dus liepen we door. Nog een laatste sprintje, en na 1u53m42s gingen we over de meet. 10 sec. sneller dan vorig jaar :-) woehoe! Blijkt dat we uiteindelijk 170 mensen hebben voorbijgestoken! Aan de finish stonden de vriendjes ons op te wachten, en dan vooral: Stofke met een GIGANTISCHE zak spekken van bij Olleke Bolleke. Die hebben Chris en ik in een mum van tijd soldaat gemaakt, hij had er niet veel over voor 's avonds :-) Maar dat was Koen zijn schuld, want we bleven maar op hem wachten. Zoveel mensen finishten, maar Koen kwamniet door. Toen we ook mensen zagen finishen die we nog samen met Koen hadden ingehaald viel onze frank: HE DID IT AGAIN: als laatste willen eindigen. En jawel hoor, na bijna 2u30 kwam Koen doodleuk aangelopen (als voorlaatste - hihi). We gaven hem uiteraard een warm onthaal met erehaag, want dat verdiende hij wel. Nadien douchen en lekker nakaarten en chocotofs eten. Een superleuke dag! Nog choco!nicokoenjuliejulienicofinishjuliekatrienkoenerehaagspekken

22:41 Gepost door Runner Jules | Permalink | Commentaren (13) |  Facebook |

21-02-10

SOS Mario aan huis

mario't Is alweer een tijdje geleden dat ik hier iets heb gepost. Ik weet het, I'm sorry.  Ik zou kunnen zeggen dat ik het berichtje over de spinning for Paraguay zo leuk vond dat ik het er heel lang op wilde laten staan, dat dat de reden is. misschien is dat wel een beetje zo, want het was ook wel een leuk bericht natuurlijk, maar helemaal waar is het niet. De voorbije weken waren druk, er is vanalles gebeurd en het ontbrak me gewoon aan tijd en goesting om iets te schrijven. Ook omdat er eigenlijk niets spectaculairs te melden was. Tot gisteren dan. Want gisteren.... hadden wij hoog bezoek! Bijna een jaar geleden, toen in april 2009 de plannen werden gesmeed om samen met Mario de marathon van Amsterdam te lopen in oktober 2009, sprak Mario volgende magische woorden: "als jij in Amsterdam de marathon onder de 4u loopt, dan leer ik jou chocomousse maken zoals we het in onze bakkerij doen". Jahaaa... zoiets moeten ze me geen twee keer zeggen natuurlijk. Nog nooit heb ik zo gemotiveerd een marathontraining volgehouden, nog nooit heb ik met zoveel vastberadenheid aan de start van een marathon gestaan. De medaille? Altijd leuk, maar die heb je altijd. De voldoening een marathon uit te open? Idem. Maar het geheim van chocomousse leren kennen.... daar zou een mens al eens een stapje sneller voor lopen! allez, deze mens dan toch. En ja hoor, de marathon van Amsterdam werd gelopen in 3u58, en dus moest Mario zijn belofte nakomen. Joehoe!

Gisteren stonden Mario en Peggy dan bij ons voor de deur, als een echte SOS Mario, gepakt met ingrediënten en allerlei keukenmateriaal. Zou onze keuken nog veilig zijn? Aangezien daar enige twijfel over bestond (hihi), leek het veiliger eerst een hapje te eten (lekker CHinees) alvorens aan het experiment te beginnen. Het was gezellig. Er werd leuk gebabbeld en lekker gegeten, de sfeer was goed. En dan kwam het moment suprême: Mario goochelde en toverde. Mengde ingrediënten en gaf ons "geheime" tips. Dat alles om nog geen kwartier later een ENORME pot chocomousse op tafel te toveren. Goed om meer dan 30 kleine pottekes te vullen met .... een spuitzak. Toen Mariodie hanteerde leek dat heel gemakkelijk.... toen ik die spuitzak in m'n pollen geduwd kreeg was het plots andere koek... mijn pottekes hadden meer weg van mislukte hondendrollen (sorry), maar goed. De smaak was even goed :-) Het resultaat? Een heel leger pottekes chocomousse én drie potten om uit te likken. En laat dat laatste nu toevallig iets zijn waar ik heel goed in ben! De chocomousse moest eerst even in de frigo (verdorie toch - hihi), dus zijn we eens naar de stad gewandeld om daar iets te gaan drinken - opnieuw heel gezellig. Maar ik kon toch niet snel genoeg naar huis om te proeven :-) Eindelijk was het zover! We startten elk met één potteke, maar het werden er al gauw twee, en Maarten, tja.... ik denk dat hij er zes gegeten heeft! Moet ik nog zeggen dat het in de smaak viel? SUPERLEKKERE chocomousse! En wij kennen het recept! Dikke dankjewel aan SOS Mario! Als bedankje trakteerde ik Mario & Peggy nog op een miniconcertje fluit (onder lichte druk) en dan was de dag alweer voorbij. De pottekes chocomousse? Die zijn bijna allemaal op. En ik weet dus weer waarvoor ik ga sporten: al die caloriekes moeten er weer af! snoepen

 spuiten

18:55 Gepost door Runner Jules | Permalink | Commentaren (17) |  Facebook |

17-01-10

Spinning for Paraguay: het verslag!

berryVrijdag was het eindelijk zover: de spinning for Paraguay! De minuten leken wel voorbij te kruipen op het werk en ik was maar wat content toen ik eindelijk om 18u thuis was en kon vertrekken richting Aalter. Richting fitness Okinawa. Sporttas mee. Spaarvarken mee. Goed humeur mee. Maarten +sporttas mee. Alles helemaal klaar voor een superleuke avond. Maarten had al de hele week geprobeerd om eraan te ontsnappen "mijn voet doet pijn van mijn nieuwe schoenen". Maar geen genade: spinnen zou hij! Toen we toekwamen in Aalter waren er al heel wat vriendjes aanwezig. Leuk om iedereen terug te zien. Koen en Nico hadden verjaardagscadeautjes voor me mee (lief!) en iedereen was in opperste stemming. Beetje zenuwen sommigen, want ze hadden nog nooit gespind. Beetje onwennig anderen, want ze kenden nog niet zoveel mensen, maar dat zou niet lang duren. Zelfs mijn maatjes Stefan en Mimo waar ik in de passage mee spin waren aanwezig. Superleuk! Samen met Berry eerst snel even de zaal wat versierd en de fietsen van de hoogste bieders voorzien van slingers en balonnetjes en we konden van start gaan!

evaNadat iedereen op zijn fietsje was geïnstalleerd - en dat bleek niet zo evident aangezien er meer "nieuwtjes" waren dan ervaren spinners- en we een uitleg hadden gekregen over 't spinnen konden we beginnen. Berry vloog er meteen stevig in met een latino-nummer, dat volgens hem momenteel nr. 1 staat in de hitlijsten van Paraguay... yeah right, dat moeten we geloven, maar ambiance was het wel. Een lichte opwarming om er daarna meteen stevig in te vliegen. Jumpen, runnen, staande klim, zittende klim, snelheidswerk... het een volgde het ander naadloos op, op tonen van geweldige muziek. Van goeie muziek. Een kleurrijke selectie, gaande van Milk Inc, U2, Tiesto over "die van 't voorprogramma van Rammstein die eigenlijk veel beter waren " en ja, tot zelfs Frank Sinatra. Het werd "start spreading the news.... Julie's leaving in July.... and we're all part of it...". GEWELDIG! De sfeer zat er goed in. We deden de Mexican Wave op de fiets en zwierden uitbundig met onze handdoeken. En iedereen ging ervoor! Af en toe verliet ik eens mijn plekje om foto's te nemen. Foto's... van Berry's poep (voor Eva, te bewonderen op Facebook)... van contente mensen... en van Eva met een zere poep (zie foto links)

Elke keer dat ik achterom keek, verwachtte ik op Maarten's plaats een lege fiets te zien. Maar nee, wonder boven wonder, meneer bleef een heel uur op de fiets zitten. En nee, niet gewoon zitten. Trappen. Sporten. Zweten. en.... zowaar in combinatie met dat alles: lachen! Jawel dames en heren! We hebben Maarten aan het sporten gekregen. Jiha! En ook de andere "groentjes" deden hun best, 'k ben zwaar onder de indruk van Inge en Christ en Koen deed zelfs het tweede uur nog volledig mee. Chapeau! Na een uurtje mocht wie wil stoppen en mochten de "die hards" doorgaan. Tot mijn grote verbazing verlieten slechts een zevental mensen de zaal. De rest... ging door! Nu werd het zweten, dat had Berry beloofd. En hij heeft belofte gehouden. Amai... Zelfs mijn twee die-hard spinningmaatjes van de passage ("niet moe te krijgen, dat heb ik al gezien" volgens Berry) zaten tegen het einde te zuchten :-) En zowaar: Katrien bleef 15minuten zwijgen! Eureka! Mensen, we hebben het gevonden om Katrien het zwijgen op te leggen: spinnen! Bij Berry! Na een kleine 2u verliet een hele contente bende de zaal! Niet na eerst nog een halve slappe lach te hebben gekregen tijdens het stretchen op de fiets, maar goed.....

Nadien bleven we nog wat nakaarten aan de bar. Een korte speech om Berry te bedanken en dan kreeg ik een verjaardagscadeau in m'n pollekes gestopt. Je zou zowaar gaan denken dat er iemand bij Ferrero werkt ;-): drie potten nutella, 2 dozen vol Ferrero Rochers, een leger chocotofs (aan 20 chocotofs per uur heb ik denk ik 6u nodig om ze op te krijgen) en nog wat kinderchocolade. Jummie! Mercikes! Ik trakteerde een rondje, 't was heel gezellig. Nadien gingen we met een ietwat uitgedunde bende op zoek naar frieten in Aalter. Ah ja, want dat hadden we wel verdiend. Ze zijn daar blijkbaar nie veel gewoon in Aalter, want toen de helft van de bende besteld had.... bleken de frieten op te zijn! Hihi. Dan maar richting "Domino", een bruin cafe in Aalter city, dat enkelen traditiegetrouw uiteindelijk hebben gesloten... na uren vol geleuter en Leffe's! Daar doen we 't toch voor he!

Kortrom: een schitterende avond, sportief, in goed gezelschap, veel amusement en.... 420 EUR verzameld voor Paraguay! Daarmee komt de spaarpot nu op een dikke 1700 EUR uit! SUPER! Met dank aan Berry voor 2u enorm spinningplezier, Jo & Nadine van Okinawa Aalter voor de super-ontvangst en accomodatie en alle aanwezigen en supporters voor de bijdrage en de leuke sfeer! MERCIKES!ambiance

berryjulie

nicochrist

maarten
chris

17:17 Gepost door Runner Jules in Algemeen | Permalink | Commentaren (22) |  Facebook |