29-11-09

't Is (voor) niks - 30 km door modder en zand in Geldrop (NL)

varken29 november 2009. Een datum met stip aangeduid in mijn agenda: de 't is (voor)niks loop bij onze noorderburen in Geldrop. Wablief? Een wedstrijd helemaal voor niets? Gratis? Gratuit? Nul eurocent te betalen? En dat nog bij de noorderburen dan nog wel? Jawel, U leest het goed. Een natuurloop over 10 - 15 - 21 - 30 of 42km in Geldrop, en dat helemaal voor niets. 't Was Tiny die me wist te vertellen dat deze benaming te danken is aan Lucas Kramer, een gekend hardloper (jammer genoeg inmiddels overleden) die telkens als hem gevraagd werd hoe lang hij nog schikte te lopen zei "nog lang, 't is toch voor niets"... EN nu wordt elk jaar ter nagedachtenis, de traditie die hij startte voortgezet. En dat beste mensen... helemaal voor niets. Een prachtig parcours, een prima organisatie en een geweldige sfeer... U raadt het al, helemaal voor niets. Ik moest dan ook niet lang twijfelen ommee te gaan toen Katrien en Veerle me dat enkele weken geleden, tijdens de halve marathon van Deinze-Aalter voorstelden! Dit leek me leuk. En wehadden een goed plan: wij drietjes zouden gezellig samen met Tiny de 30km lopen. 30km lang genieten en babbelen! Helemaal voor niets!

Zo kwam het dus dat Maarten en ik op een zondagochtend al om 6u uit de veren waren. Jawel, ook Maarten. Niet dat hij van plan was te gaan lopen, ook al was het gratis, maar Maarten had ontdekt dat het net vandaag koopjeszondag was in Eindhoven (zei iemand "Mediamarkt"?) en ook hij zag het wel zitten. Om 7u15 vonden we Veerle en Katrientje aan de parking van de E17 in Gentbrugge en vertrokken we richting Geldrop.Twee GPS-en en een landkaart.... en toch... het liep fout. Eerst miste Veerle een afrit waardoor we op het gloednieuwe Eindhovense snelwegnet terechtkwamen, nog onontdekt gebied voor onze GPS met oude kaarten (handig). Karretje keren en terug van waar we gekomen waren dus. Maar dit nam Veerle dan weer iets te letterlijk, want plotseling zaten we weer richting Antwerpen. EUh.... niet de bedoeling. De "voorspelde eindtijd" van de rit verandere van 8u45 naar 9u02 en al gauw naar 9u22... straks kwamen we nog telaat! Maarten besloot de leiding over te nemen. Dat ging wel even beter... tot meneer een rond punt tegenkwam en besloot er eventjes de baanvastheid van ons luciferdooske op te testen door er meermaals rond te draaien.... het mag zowaar een wonder heten dat we op tijd in de sporthal waren! Snel iedereen gedag zeggen (veel bekende gezichten: Petra, Ronald, Maurice, John, Richard, Ron,...), een groepsfotootje nemen en dan op naar de start... veel tijd hadden we niet te verliezen.groepsfoto

 katrienaantuitleggen

vuileschoenenWe kregen niet enkel het gezelschap van TIny, maar ook Ron zag het gezelschap van 3 dames wel zitten, en dus liepen we de hele tijd met ons groepje van 5 samen. Aan een lekker tempo. Een babbel tempo. Een geniettempo. En genieten, dat hebben we gedaan. Van de eindeloos uitgestrekte velden rond ons. Van de talloze plassen waarvan Katrien nog altijd niet door had dat ze er ook ROND kon lopen in plaats van er dwars door. Van spannende loopplankjes door moerrassen. Van Tiny's dartele huppelsprongetjes over onverwachte hindernissen. Van theetjes en koffietjes (en kersenvlaaien?) bij de verzorgingsposten. Van de langverwachte koeien... die er niet bleken te zijn. Van de heerlijke onvlakke zandwegeltjes. Van de prachtige natuur en het toch wel meevallende weer. En vooral: van het hele leuke gezelschap. We liepen de hele tijd samen, er werd gezellig gebabbeld (weet iemand misschien wat blètsaus is? wij nu wel!) en de sfeer zat er goed in. Het kon niet beter zijn. 't Was dan ook met een heel goed gevoel dat we na 3u06 met 5 op een rijtje, hand in hand de finishlijn overschreden. SUPER gewoon! En dat.... allemaal VOOR NIETS -)  Aan de finish troffen we ook onze vrienden terug die het allemaal schitterend hadden gedaan. Snel douchen en nog even nakaarten in de sporthal. Veel tijd hadden we niet, want we werden om 15u30 reeds verwacht bij een collega in Leuven, maar net tijd genoeg om een broodje kroket (!) te eten en een plak van Tiny's heerlijke walnotencake. Een hele leuke dag dus, zeker voor herhaling vatbaar! Alleen mijn schoentjes vonden het iets minder leuk.... die zien er na vandaag, de plassentocht in Toeroet van vorige week en na 880km niet meer zo fris uit.... Tijd voor nieuwe!finish

cake
 parcours
cijertjes

En zo staan er voor november ook alweer 200 kilometertjes op de teller.... In december nog minstens 23 km lopen en we bereiken dit jaar als eindtotaal de 2.000 km (helemaal tot het zuiden van Spanje gelopen dus - zij het dan wel in stukjes)

22:48 Gepost door Runner Jules | Permalink | Commentaren (15) |  Facebook |

22-11-09

Spinnen for Paraguay op 15/01/2010

spinning4Wie herinnert zich nog de mooie momenten tijdens de Run for Paraguay ? 't Was een superleuke dag met een mooie opbrengst voor mijn project. En... zoals jullie al weten kunnen we vooruitblikken naar een volgend evenement. Berry kwam immers met het idee op de proppen kwam om ook eens een "spinnen voor Paraguay" te organiseren. Als spinninginstructeur is hij daarvoor natuurlijk goed geplaatst en hij zag het meteen zitten om een evenement te organiseren in Okinawa te Aalter, waarbij de opbrengt ook naar mijn Paraguay-project zou gaan. Na een week vol druk heen-en-weer gemail tussen huize Julie & Maarten en huize Berry & Inge, met daartussen ook contacten met Okinawa in Aalter (die helemaal gratis hun zaal ter beschikking stellen!) was alles geregeld en georganiseerd, met als kers op de taart een door Maarten ontwikkelde website om op de fietsen te bieden.  

En dus, dames en heren, kunnen we jullie met enige trots uitnodigen op het eventement SPINNEN FOR PARAGUAY die zal plaatsvinden op vrijdag 15/01/2010 om 19u30 in Okinawa in Aalter. Wat hebben we te bieden? 1,5u puur spinningplezier onder leiding van Berry. Een uurtje "op 't gemak" want..... een aantal sport-leken hebben zich intussen al aangemeld (jawel beste mensen, u leest het goed, Maarten gaat méédoen! Komt dat zien), en dan nog een halfuurtje stevig doortrekken voor de ervaren spinners. Een stemmetje fluisterde in mijn oor dat er zelfs eventueel 2u zou kunnen worden gespind. Eventueel. Nadien is er gelegenheid tot douchen en nakaarten aan de bar. Klein detail: aangezien ik twee dagen later weer wat kaarsjes mag uitblazen op een taart, zal ik het eerste rondje trakteren voor de aanwezigen.

Clipboard01De opbrengst van dit evenement gaat naar Paraguay. Opbrengst? Jawel... deelname is niet helemaal gratis. Er zijn 27 fietsjes beschikbaar in de zaal en die... gaan we per opbod aanbieden. De startprijs is gezet op 5,00 EUR, en wie wil deelnemen kan bieden op een speciaal hiervoor door Maarten opgerichte site:http://bidforbike.runnerjules.com . Het volstaat je even te registreren (gebruikersnaam en paswoord aanmaken)en dan kan je op een fiets bieden. Er zijn 27 verschillende plaatsen verspreid over 3 rijen. klik de fiets aan die je graag zou hebben, dan krijgje wat meer info (wie momenteel de hoogste bieder is en zo) en dan kan je rechts zelf een bod doen (per schijf van 1 EUR of meer EUR, maar geen eurocenten). Op 31/12 wordt het bieden afgesloten en per fiets krijgt de hoogste bieder de plaats. Dit wordt heel snel bekend gemaakt zodat iedereen zeker weet dat hij een plaatsje heeft. Kom dus afen toe eens kijken naar de site om te zien of je bod niet werd overtroffen door iemand anders! Berry en ik hebben voor de hoogste bieder in 't algemeen ook nog een verrassing in petto, maarwat dat is.... blijft nog even een verrassing....

Jullie hebben nog twee weken de tijd om te bieden, daarna wordt de website afgesloten. Wie erbij wil zijn: 't is nu de moment!

Met dank aan Berry en Okinawa Aalter!

21:27 Gepost door Runner Jules | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

15-11-09

14/11/09: een dag om nooit te vergeten: RUN FOR PARAGUAY!

bordGisteren was het dan eindelijk zo ver. Na weken van organiseren, plannen, heen-en-weer bellen en mailen, cakebestellingen opnemen en uitkijken naar 14/11/2009 was het ein-de-lijk Run-For-Paraguay. 't Was kameraadje Katrien die midden september, nadat ze gehoord had van mijn plannen om volgend jaar tijdens de zomermaanden 7 weken naar Paraguay te trekken om er vrijwilligerswerk met kinderen te gaan doen, het idee kreeg om een loopevenement te organiseren om wat centjes bijeen te zamelen. Wat kleinschalig begon ("we zullen eens met een groepke samen een toerke doen in een schoon omgeving en nadien iets gaan drinken") groeide al snel uit tot een ietwat grotere gebeurtenis. Want ook Mario deed zijn duit in 't zakje door cake te gaan verkopen op 14/11 en de Flackskes verzetten meteen hun zaterdagochtendtraining naar de zaterdagnamiddag en kwamen in grote aantallen afgezakt naar 't Heuvelhof. 't Plaatje werd helemaal af toen Trui ook besloot te sponsoren met sportdrank, Marleen die geheel vrijwillig zou transporteren en uitdelen en we geheel gratis over een zaaltje konden beschikken in knabbel- en babbelcafé 't Heuvelhof. 't Mag dan ook niet zo verwonderlijk zijn dat ik de nacht van vrijdag op zaterdag geen oog heb toegedaan. Niet alleen ben ik het niet gewoon in het middelpunt van de belangstelling te staan, maar het blijft speciaal dat mensen speciaal vanuit Limburg, Turnhout, Antwerpen....afzakken naar de Westhoek... voor.... mij.... Alle rampscenario's zijn door m'n hoofd geschoten die nacht. Ik droomde dat Mario's cakes zouden aangebrand zijn (alsof Mario dat ooit zou laten gebeuren), dat er niemand zou komen opdagen, dat het parcours weggeregend zou worden, dat we op 't laatste nippertje toch het zaaltje niet zouden mogen gebruiken,... enz.... Maarten lachte me vierkant uit en had er zijn plezier in. En gelijk had hij, want achteraf gezien waren die zenuwen helemaal niet nodig! Het werd een superdag, van begin tot einde, waar ik ongelofelijk van heb genotenberrynicoingevoorstart
.klaarvoorstart

Reeds om 12u vond ik Katrientje op de parking van 't Heuvelhof in "Toeroet". Daar werden we meteen dik in de watten gelegd: de vlag mocht worden opgehangen, een bord werd buitengezet, het zaaltje was volledig voor ons. De lopers kwamen geleidelijk aan binnendruppelen. Veel bekende gezichten (Edith, Frank, Chris, Vincent, Mario en Peggy met dochter Sanne, Veerle, collega's Kris en Hans, Joeri, de mama en de tantes,..) maar ook heel wat onbekende gezichten. Onbekend, maar niet onbemind. De groep Flackskes die Katrien had opgetrommeld blijkt een hele leuke, sympathieke bende te zijn met een grenzeloze inzet voor dit project. Heel leuk ook hen erbij te hebben. Zelfs Walter, een 70+er was van de partij. 't Was nog even wachten op de komst van net-niet-te-laatkomers Berry en Nico en dan konden de lopers vertrekken. Zelf liep ik niet mee, ik wilde bij de wandelaars en de "koffiekletsers" blijven, dus hoe het lopen ging, daar kan ik niet over oordelen. Wat ik wel weet is dat de lopers stuk voor stuk héél enthousiast terugkwamen en het unaniem eens waren over de schoonheid van het parcours. Ze hadden er duidelijk van genoten! edithjessbert

Toen iedereen terug was en een beetje op zijn/ haar positieven kwam kon het tweede deel van de namiddag beginnen. Het zaaltje zat gezellig vol. Overal werd gezellig gebabbeld, mensen leerden nieuwe mensen kenden en genoten ondertussen van natjes en droogjes. Nog mee bekenden druppelden binnen, zoals Koen VS, die vandaag zijn 49e (?) marathon loopt in Kasterlee. Ook hij kwam speciaal eens dag zeggen. Fijn!  Ik hoopte dat de middag op die manier zou verder 'kabbelen' en er verder aan te ontsnappen, maar Kartrien en Mario waren streng en onverbiddelijk: een speech moest er komen....

speechmetkatrienSpeechen is niet echt m'n ding. Ik sta niet zo graag in de belangstelling en zo. Maar als zoveel mensen van over 't hele land naar Toeroet komen om me te helpen, dan is dat wel het minste wat ik kon doen. Nu had ik me daar natuurlijk wel een beetje op voorbereid, maar toch stond ik te trillen alseen espeblad toen ik mijn speech begon af te steken. Over "hoe ik er in hemelsnaam bij kom zoiets te doen", over "waarom ik met straatkinderen wil werken en bv niet met dieren" en over "waarom het  precies in Paraguay moest zijn". Ik had nog zoveel meer willen zeggen, zoveel meer voorbereid, maar mijn zenuwachtig ik en mijn trillende benen deden me de helft doen vergeten. Zo had ik nog willen zeggen dat ik niet denk dat vrijwilligerswerk een druppel op een hete plaat is, zoals sommigen denken. Ik hanteer eerder het principe "alle beetjes helpen" en als ik erin zal slagen om ook maar voor één kind(je) het verschil te maken, dan ben ik al heel tevreden. En zo had ik ook willen zeggen dat ik dit pas nu doe, hoewel ik het al langer van plan was, omdat het nu het juiste moment lijkt. Oud genoeg om te weten waar ik sta en wat ik wil in 't leven, maar niet te oud om met straatkinderen te werken. Maarja.... allemaal vergeten door de zenuwen. Wat ik gelukkig niet was vergeten waren de cadeautjes die ik voor bepaalde mensen meehad, zoals bloemetjes voor Katrien en Trui en flessen wijn voor Mario en 't Heuvelhof. Ook de bakker-sponsor kreeg een kleine attentie en tenslotte Maarten, omdat hij onvoorwaardelijk en zonder protest mijn plannen steunt. De dankuwelletjes waren dus zeker op zijn plaats! En je raadt het nooit.... voor de éérste keer heeft dit emo-beestje géén traantjes gelaten! Jawel, al moet ik toegeven dat het close was ;-).

varkenNiet alleen werd het een superleuke dag. Ook het initiële doel - mijn project een financieel steuntje in de rug geven, is meer dan gelukt. Voor de gelegenheid werd een heus spaarvarken ineen geknutseld (met de hulp van collega/kameraad Kris, met dank voor het ontwerp- vooral het staartje was ingenieus), dat door de vele aanwezigen rijkelijk werd gevuld. Naast de opbrengst van de cakeverkoop (375 EUR) leverde het spaarvarken maar liefst 445 EUR op! Dat betekent dat we, samen met de ongeveer 300 EUR die we al hadden (van schema's van Mario en schenkingen aan mezelf), nu op een tussenstand van 1.085 EUR zitten! Ik heb hier eerlijk gezegd geen woorden voor en kan niet anders doen dan nogmaals iedereen te bedanken die zijn steentje heeft bijgedragen! Een dikke dankjewel. Er zijn overigens ook mensen die blijkbaar meteen aan praktische zaken voor de straatkindjes hebben gedacht, want naast centjes vond ik in het spaarvarken ook twee koffiemelkjes en een sigaretLachen.

De meeste mensen gingen rond 18u naar huis, maar Maarten, Nico, Inge en Berry en ik konden de gastvrijheid van hetHeuvelhof welsmaken, net als de geweldige achtergrondmuziek (Edith Piaf :-§) en de ruime keuze aan drankjes, waardoor wij aan het feestje nog een leuk einde breiden dat maar even voor middernacht eindigde. Super!afsluiters

Lieve mensen, ontzettend bedankt om aanwezig te zijn gisteren, om mee te lopen of te wandelen, om een  steentje bij te dragen, om cake te kopen of gewoon om je steun voor het project te laten zien. Jullie zijn schatten! Een dikke dankjewel, nogmaals, aan Katrien,  Marleen, Trui, de Flackskes, Mario, de sponsor van de bakkersgrondstoffen, Maarten, de mensen van 't Heuvelhof! En tot slot aan Inge, Nico en Berry om aan de leuke namiddag nog een hele gezellige avond te breien!

13:51 Gepost door Runner Jules | Permalink | Commentaren (23) |  Facebook |

02-11-09

RUN FOR PARAGUAY

paraAan alle mooie liedjes komt een eind... zo ook aan onze vakantie. 4 heerlijke dagen Amsterdam met een mooi marathon en dan een schitterende week New York City zijn alweer achter de rug. We hebben ervan genoten! Energie opgedaan. Batterijtjes opgeladen. We zijn er weer helemaal klaar voor, en maar goed ook, want...... de RUN FOR PARAGUAY komt eraan! Voor wie nog niet weet waarover het gaat: als alles volgens plan verloopt ga ik volgend jaar tijdens de zomermaanden voor bijna 2 maanden naar Paraguay, om me er als vrijwilliger in te zetten voor straatkinderen. Dergelijk project vraagt veel tijd (al m'n congé bijvoorbeeld) en inspanning, maar er is natuurlijk ook een financieel kantje aan verbonden. Vriendjes Mario en Katrien wilden me daarbij een handje helpen en daarom:

webaangepastegr_kasteel_wijnendaleOp zaterdag 14 november organiseren we een gezellige looptocht (geen wedstrijd) van 5km of 15km met start aan het kasteel van Wijnendaele. Het wordt een ware kastelentocht, langs 't kasteel van Wijnendaele en 't kasteel van Aertrycke, in de buurt van Torhout. Ook wie liever 10km loopt kan aan zijn trekken komen: je kan de eerste 5km meelopen, dan even de omgeving bewonderen en even later weer inpikken voor de 5km. NIet zo loopgericht? Gezinsleden die niet graag sporten? Geen probleem, we voorzien ook wandelroutes voor de liefhebbers en je kan altijd gewoon terecht in 't Heuvelhof voor een hapje, drankje en een gezellige babbel.Als er voldoendewandelaars zijn behoort een kasteelbezoek voor 3 EUR per persoon ook tot de mogelijkheden. Keuzes zat dus. Voor elk wat wils. Kom dus af en breng vrienden of familie mee. Iedereen is welkom, meer dan welkom.

We spreken af om 13.30u op de parking aan babbel-en knabbelcafe 't Heuvelhof en vertrekken om 14.00u stipt. Indien er voldoende deelnemers zijn kunnen we in verschillende groepen lopen (met verschillende snelheden). Onderweg krijgen jullie sportdrank, ons aangeboden door Trui, waarvoor dank. Nadien kunnen we gezellig nakaarten in het Heuvelhof, waar we een zaaltje ter beschikking krijgen.

Deelname aan dit alles is volledig gratis. Wel zal in het Heuvelhof na de wandeling / looptocht een "spaarvarken" staan waarin jullie vrijwillig een bijdrage kunnen stoppen voor het Paraguayproject. Dit is volledig vrijblijvend, maar alle beetjes helpen natuurlijk :-) Dat laatse heeft ook de uitbater van 't Heuvelhof begrepen, want hij schenkt een percentage van de opbrengst van de drankverkoop aan m'n project. Super!

Ook Mario draagt zijn steentje bij, want hij gaat voor de gelegenheid cake bakken om te verkopen. Die cake kan op voorhand besteld worden (5 EUR voor 4 stukken) en op de dag zelf afgehaald. Ook de opbrengst hiervan gaat naar het project. Kan je er niet bij zijn maar ken je iemand die wel gaat? Bestel dan misschien een stukje cake! 't Enige wat je moet doen is een mailtje sturen (zie links hier op de blog of voor vrienden naar 't gekende adres) en laten weten hoeveel stukken je zou willen bestellen. Easy, isn't it.  De lekkere cake zal dan op je liggen wachten in Torhout.

Ik hoop jullie allen in Torhout te zien op 14 november, in de eerste plaats om er een heel gezellige namiddag van te maken. En alle beetjes die erbij komen voor Paraguay zijn alvast heel welkom. Alvast bedankt op voorhand en het spreekt voor zich dat ik jullie op de hoogte houd van alle verdere gebeurtenissen!

Interesse? SUPER! Laat dan wel graag even weten of je komt en met hoeveel personen, dit gewoon om praktische redenen. Een simpel mailtje volstaat, gewoon hier links op de blog klikken op "mail mij"!

En natuurlijk een dikke dankjewel aan Katrien, Mario, de mensen van 't Heuvelhof en Trui en haar sportwinkel.
asuncion-from-opposite

20:11 Gepost door Runner Jules in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

26-10-09

Poland Spring Marathon Kick-Off - Central Park New York

borstnummerTwee weken vakantie. Twee heerlijke weken vakantie! Eerst een vierdaagse Amsterdam, grotendeels in het teken van de marathon. Dan een weekje in the Big Apple, in New York City, voor puur toeristische doeleinden. Veel rondlopen, sfeer opsnuiven. Veel dingen bezoeken en veel shoppen. En ja, natuurlijk had ik als hardloper netjes m'n schoenen en loopkleren in m'n valies gestopt met de bedoeling toch minstens één keer de beentjes te strekken in Central Park, maar lopen zou zeker niet centraal staan deze reis. Maar dan gebeurde iets geks... We waren nog maar pas in het hotel toegekomen en wat bleek? De o-zo charmante receptionist Todd is ook een hardloper. jawel. Hij liep de NY city marathon vorig jaar en gaat dat ook zondag weer doen. Great minds think alike and find each other. Maarten voelde de bui al hangen en kon niet anders dan eens goed met z'n ogen rollen toen dearest Todd vertelde dat er blijkbaar vandaag een 5-mile wedstrijd was gepland in Central Park, als kick-off voor de marathonweek. You're kidding? No way! Als hardloper kan je zo'n kans niet laten liggen, tuurlijk niet. Eén keer, nee sorry, twee keer lief in Maarten's ogen kijken, en 't was geklonken! Ik zou vandaag deelnemen aan m'n allereerste race op Amerikaanse bodem. Thank you Todd!

sokkenZo kwam het dat we vrijdagnamiddag door Central Park wandelden, op zoek naar het kantoor van de New York Roadrunners, de lokale atletiekclub. Zij organiseren de marathon volgende week en de race van vandaag zou de start betekenen van een week vol evenementen in het teken van de marathon. De finishlijn van de race is ook exact dezelfde als deze van volgende week, zo heb ik toch een beetje het gevoel gehad van de marathon van NY gelopen te hebben ;-). Een grote teleurstelling toen we toekwamen: alles was uitverkocht. Geen nummer meer te krijgen, alle plaatsen volzet. Ah nee hé, met alle Chinezen, maa rniet met mij. Een stevig staaltje smeek- en vraagwerk gecombineerd met een zieligdoenerij van de hoogste plank - "ik kom helemaal uit Europa en zou, zo, zo graag meedoen", en plotseling bleek er toch nog wel een nummertje vrij te zijn. De eerst ietwat nukkige oude dame transformeerde naar een overly-American vriendelijk vrouwtje ("of course sweetie, we'll take care of that for you immediately") en nog geen vijf minuten later stond ik met nummer én T-shirt weer buiten. Ha! Super! 'k kon het natuurlijk niet laten ook eerst de winkel eens te bekijken. Allemaal leuke NY-marathonspulletjes. Heb mezelf dan maar getrakteerd op een paar sokken... when in NY, wear what the NY-runners wear... of zoiets? In ieder geval, ze waren mooi (blauw!) en ze zouden me vandaag gelukbrengen.

julie central parkZondag 25 oktober. D-day. De wekker stond om 6u30. Niet evident als je al twee nachten om 3u 's nachts in je bed ligt te koekeloeren wegens jetlag en overdag moeite moet doen om wakker te blijven. Maarten's enthousiasme voor dit experiment bereikte een absoluut dieptepunt. Gelukkig verdween dat al snel toen we in Central Park een stralend zonnetje mochten begroeten en op 5 minuten tijd eekhoorntjes en een wabseer in het wild hadden gezein. De fotograaf in Maarten werd wakker en ook hij zag het weer helemaal zitten. Fijn zo. Wat ik zo leuk vind is dat je, ongeacht of je nu in België, Ierland of de VS zit, altijd dezelfde sfeer hebt op zo'n evenementen. Duizenden zenuwachtige lopers, die stretchen, even opwarmen, nog snel hun borstnummer opspelden of in de laatste hoop op een energiestoot een banaan naar binnenwerken. Een bonte verzameling: afgetrainde mannen, senioren, jongeren voor een goed doel, volslankere dames in te kleine broeken of wel-geëquipeerde lopers met 5kg extra aan gadgets om de race te lopen. Allemaal met hun verwachtingen en zenuwen. Ik ga niet zeggen tot welke van de bovenstaande categorieën ik (niet) behoor, maar ook i khad mijn verwachtingen. Een week na de marathon wilde ik niets forceren, maar 'k wilde nu ook niet bepaalde de schildpad gaan uithangen in NY. 5 mile is 8km. Dus hoopte ik stiekem op een eindtijd van 40 min. Goed voor een gemiddelde van 12km/u. niet overdreven snel. Maar ook niet traag. Maar ook ik had zenuwen: bleek dat de charmante dame me voorzien had van een startnummer in het tweede (!!) van de acht startvakken. Tussen alle afgetrainde snelle mannen dus. Slik. Ik kreeg al visioenen van een vertrappelde Julie amper 5 meter na de start.... dat begon al goed. En geen lucky-marathonsokken die daaraan iets zouden kunnen verhelpen!

finish bordDat ondergetekend emo-beestje traantjes zou laten was te verwachten. Dat dit al bij de start zou gebeuren, kwam echter als een complete verrassing. Met nog en paar minuten voor de start te gaan begon plots iemand in de micro het Nationaal Volkslied te zingen. Al bij de eerste tonen kreeg ik kippevel, de tranen lieten niet veel langer op zich wachten. Ik mag dan wel een Gentenaar in hart en nieren zijn, een rasechte Vlaming, er schuilt een klein beetje Amerikaan in mij. In 1996-97 verbleef ik een jaar in California als student en de "Star Spangled Banner" bracht me met een smak terug naar die tijd. Alsof ik op drie minuten een overzicht kreeg van allerlei mooie momenten uit m'n jaar: homecoming, graduation, de talloze keren dat we met de high school band op de footballgames moesten spelen, 4th of July.... mooie herinneringen. Stuk voor stuk. En dus stond ik daar dan tussen 8000 anderen.... te wenen. 't Was weer proper :-) De tranen verdwenen gelukkig al even snel als ze gekomen waren en van zodra het startschot werd gegeven, waren ze compleet verleden tijd. Concentreren nu. Opd e wedstrijd. Maar ook genieten, van de omgeving. Het tempo zat goed, gemiddeld 4.42 min/km, ruim boven de 12km/u dus. Was nochtans niet evident. Central park is geen meter plat. Excuseer, geen centimeter. Ok, what goes up, must come down. Er zaten dus best wel wat makkelijkere stukken in die naar beneden gingen, maar deze naar boven waren echte kuitenbijters. Maar het ging goed, en de verwachte "vertrappel-Julie-sessie" bleef gelukkig uit. Eventjes verwarring wel, toen ik na 6-7 minuten een bord met "1" op zag staan. Huh? Ben ik dan toch slak aan het spelen? Maar nee, 't zijn natuurlijk aanduidingen in miles, niet in kilometers. Oef! Dat misverstand uit de wereld geholpen zijnde, konden we weer opgelucht lopen. Het was genieten, echt wel. 't Liep supergoed, de beentjes wilden mee, en de omgeving was gewoon.... GEWELDIG! Eindelijk mijn race door Central Park! Hier heb ik van genoten. De 8000 lopers vormden een kleurig lint door Central park, echt mooi om zien. Wat me opviel was dat er meer vrouwen deelnemen dan bij ons. Bij ons zijn vrouwen nog altijd in de minderheid. Vandaag was dat zeker niet zo. Fijn! En er wordt ook veel "sympathieker" gelopen. Lopers zeggen "sorry" als ze tegen elkaar botsen en houden meer rekening met elkaar. Was wel fijn. Het parcours bracht ons helemaal rond central park, goed voor 8 km rollercoaster-gevoel (op en neer) en prachtige zichten. Na amper 38 minuten kwam de finish alweer in zicht. Nog een laatste sprintje bergop (ocharme die marathonlopers volgende week) en na 38:20 klokte ik af. Mooi mooi! Ruim onder de 40 minuten én meteen goed voor een PR want mijn allereerste wedstrijd over die afstand. En wat kregen we na de finish? In tegenstelling tot de appels en koekjes van bij ons: BAGELS! 't is weer eens iets anders :-) Maarten had ondertussen de helft van Central park op de gevoelige plaat vastgelegd en was evenzeer in z'n nopjes. Een schitterende start dus van een schitterende dag in NY, maar een volledig reisverslag... daarvoor ben je hier op de verkeerde plaats! start

02:48 Gepost door Runner Jules | Permalink | Commentaren (18) |  Facebook |

20-10-09

Amsterdam Marathon 2009: YES I CAN!


borstnummerZondag 18 oktober 2009. Amsterdam Marathon. Mijn zesde marathon. Dat is het plan. Hoewel... als het aan de "slechte voortekens" had gelegen dan had ik niet aan de start gestaan. Eerst de vieze beestjes die we overhielden aan de halve marathon van Eindhoven en me met een virale infectie van de luchtwegen een week aan m'n zetel gekluisterd hielden. Dan onze "vriendelijke hotelbaas" die doodleuk, na een nachtje stappen in Amsterdam zaterdagavond, besloot om - zonder blikken of blozen-  het ontbijt te verleggen van 7u30 naar 8u30, waardoor ik zonder ontbijt de straat op kon (jawel!). Dit euvel nog maar amper verholpen (gelukkig zijn er veel gezellige ontbijt-plekjes in de Nederlandse hoofdstad te vinden), of de volgende pechfactor diende zich al aan: één van de busjes van Mario's drankgordel lekte, waardoor de helft van m'n voorraad cola op de grond van de metro belandde in plaats van in mijn maag na km 30... Jaja, voor een rondje "lachen met Julie" waren we zeker goed op weg. En dan heb ik het nog niet gehad over de 80 (!!) trappen die me wachtten na de marathon om in onze hotelkamer te geraken.... Het zou dus nog niet zo onbegrijpelijk zijn geweest om de handdoek in de ring te gooien en het hele evenement als toeschouwer mee te maken.

Maar anderzijds.... Murphy moet toch ééns een ander slachtoffer gaan zoeken en een mens kan toch maar zoveel pech hebben op één dag... Neem daarbij de vlekkeloze voorbereiding, de afwezigheid van blessures en pijntjes, de aanwezigheid van een haas, een plat parcours en een mooie omgeving.... En zo kwam het dat ik zondag om 9u samen met Mario, Gert, Rinus, Christophe, Koen en andere bloggers in Amsterdam stond. Nog even gezellig babbelen ("wie heeft het meeste medicamenten geslikt deze week?" leek de populairste vraag want ook Koen en Gert waren ziek en ons Edith heeft zelfs jammer genoeg moeten afzeggen). We kwamen even met de Nederlandse bloggers,o.a.Bjorn,  samen in het sportcafé en dan trokken Mario en ik naar ons startvak. We waren daar niet alleen (zie foto). Geweldige sfeer. Stadion vol toeschouwers. Zenuwachtige lopers. Helikopters boven onze hoofden. Muziek.... Wachten tot 10u30... het startschot voor een nieuwe heroïsche tocht van 42,2km.veelvolkaandestart

julieenkoenDe hele marathon was genieten. Jawel, van begin tot einde. Bij de start reeds voelde ik dat het goed zat, het tempo lag me en de hartslag bleef lang laag. Wat Amsterdam in vergelijking met Eindhoven tekort heeft aan ambiance en muziek compenseert het ruimschoots met een adembenemend parcours en een schitterende organisatie. Haas Mario deed zijn werk prima en hield van in het begin het tempo stevig aan, aan 5:40min/km. Na het eerste rondje van 7km kwamen we terug aan het stadion om dan richting Amstel te vertrekken. Niet veel later zag ik in de verte een gele bandana opdoemen voor ons. Een gele bandana op een rood shirt. Hé, die loopstijl herkennen we! En ja hoor, het was Koen! Die zijn derde marathon op drie weken tijd liep. Chapeau. Ons bijhouden wilde Koen niet,maar even op de foto kan natuurlijk wel (Koen finishte overigens knap in 4u 29sec). Even later liepen we langs de Amstel. Adembenemend mooi. Heel rustig. Aan de overkant zag je de Keniaantjes al, die al bijna 10kmmeer in de benen hadden zitten. Weinig supporters langs de kant daar, maar des te meer op het water. Geweldig leuk hoe mensen ons per boot aanmoedigden, met muziek of door te roepen.... het is eens iets anders! Mario hield alles goed in de gaten: hoe zit de hartslag? Heb je genoeg gedronken? Hoe voel je je? Mario ging zelfs voor mij op zoek naar goddelijke billen in mooie broekjes... helaas bleek dat laatste een vruchteloze queeste. Het enige waar ik  zelf nog aan moest denken was ... lopen. en dat hebben we gedaan. Met plezier!

gekke bekkenAls ik één enkel dipje moet noemen, dan gebeurde dit op km 21,1. Puur mentaal. Alles ging goed, maar het kopje begon te werken. "21,1 km"...."we zitten aan de helft"...."shit, nog een keer zo ver... gaat dat wel lukken aan dit tempo". Soms denkt een mens teveel. Soms moet een mens gewoon doén en niet denken. Zeker hier, want alles zat goed. De benen, de hartslag... maar 't koppeke ging dwarsliggen. Veel tijd kreeg het daar gelukkig  niet voor, want op km23 had ik alweer afleiding: stond daar plots een mevrouw met een kraam vol biologisch geteelte groenten. Ik zie het al voor me dat één van de lopers zegt "voor mij 2 bloemkolen en een knolselder"... om er dan nog 18 km mee door de stad te hossen. Hilarisch gewoon! En zo waren we weer vertrokken. De kms vlogen onder ons voeten door. Op km 29 kwam het gevreesde moment... het moment waarvoor Katrien had gewaarschuwd: néé, niet de man met de hamer, die ben ik in Amsterdam écht niet tegengekomen. Maar wel: Mario begon moppen te tappen. "Een man wilde pater worden...."... en even later "er waren eens 5 nonnen aan de hemelpoort".... hoe de moppen eindigden, dat laat ik jullie Mario zelf vertellen, maar het leverde alvast schuine blikken van de medelopers op en 2 km die al schaterlachend werden afgelegd :-). Ondertussen bleven ook Maarten, Bjorn, Rinus en Ronald voor de nodige afleiding zorgen. We hebben ons geen minuut verveeld.

funmetmarioRond km 38 werd duidelijk dat de 4u-grens gemakkelijk haalbaar werd. Ik had er de hele marathon op gehoopt, de hele marathon in geloofd. Maar een marathon blijft een marathon, en die begint eigenlijk pas op 35km. Er kan altijd vanalles gebeuren. Maar vanaf km 38 drong het door: HET GAAT LUKKEN. Van dan af liepen de tranen over m'n gezicht. Tranen van vreugde. Tranen van opluchting. Tranen van vermoeidheid ook, want hoe je 't draait of keert, 42km blijft een roteind. Tranen van voldoening. Tranen, die alle trainingen van de voorbije maanden de moeite maakten. Nog een laatste keer het vondelpark door. Dat leek plotseling wel een beetje langer dan toen we dat op 7km doorliepen. Maar de stal rook....het vondelpark uit, nog een eindje.... daar stond Bjorn alweer te supporteren. "Betalen Bjorn, betalen", was alles wat ik kon uitbrengen, aangezien Bjorn zo vriendelijk heeft beloofd te sponsoren met een extra 20 EUR indien ik onder de 4u eindigde (danku Bjorn - je bent super!). En zo kwamen we aan het stadion....

finishlaatste metersHet stadion. Je loopt het niet zomaar in. Het stadion overkomt je. Het overvalt je. Het zuigt alle pijn en vermoeidheid uit je lichaam en vervangt het met een overweldigende vreugde, een gevoel van voldoening en een enorme trots.Het doet je voeten over de baan zweven. Duizenden toeschouwers die juichen. Die sfeer. Die muziek.... geen woorden voor! Nog een half rondje, nog 200m naar de finish. "Als je nu sprint wordt het 1u57" hoor ik Mario nog zeggen "anders op je gemak naar 1u58". Nu sprinten? Ben je gék! Deze 200m mogen de langste 200m van de marathon worden voor mijn part. Hier heb je 't voor gedaan. Armen in de lucht, tranen de vrije loop, je héél even Paula Radcliffe wanen... héél even maar. Dit is puur genieten! Hier zijn geen woorden voor. Genoten van elke stap, van elke meter richting finish, van alle ogen die op je zijn gericht, van het besef dat het o zo begeerde doel eindelijk is bereikt. Geweldig gewoonweg! Op de foto zie je mijn laatste meters. Met hart en ziel gelopen. We gingen over de finish in een netto tijd van 3:58:06 !! Ruim binnen de vooropgestelde 4u én een verbetering van mijn PR met maar liefst 16 minuten! Dit tart gewoon alle verbeelding. Tranen blijven komen. Mario en ik vallen in elkaars armen (sorry Peggy-  we zijn braaf geweest ;-) ). Dit sprak blijkbaar de Nederlandse televisie aan, want we werden prompt geïnterviewd door journalisten van de Regionale Televisie Noord Holland, die nog meer in hun nopjes waren toen we vertelden vaak bij de Noorderburen te komen lopen.... Medaille in ontvangst nemen, drankje drinken, chip afgeven.... En dan nog een hapje gaan eten met Mario en Maarten in een caféke in de buurt. Amsterdam.... hier heb ik van genoten!

julie met medaille
garmin
finsihmetmario

imagesRest me nog enkel de medebloggers die er liepen (Gert, Christophe, Koen, Rinus,...) te feliciteren en een paar woordjes van dank te formuleren. Een dikke dankjewel uiteraard aan Maarten, m'n lieve schat die me al die maanden tijdens de trainingen heeft gesteund en ook in Amsterdam trouwe supporter speelde en foto's nam. Dank aan m'n haas Mario, zonder wie ik onmogelijk zo'n vlak tempo had kunnen lopen de hele marathon en die ook nog eens voor leuk entertainment zorgde. Dank aan de supporters ter plaatse, zoals Ronald en Bjorn, die zelfs sprintjes placeerden om ons aan te moedigen. Dank aan alle familie, vrienden, medebloggers voor de vele gelukwensen via kaartjes, sms, e-mail, facebook.... doet geweldig veel plezier. En tenslotte:een dankjewel aan mezelf.... omdat ik er voor de eerste keer ook écht zelf in geloofde: YES I CAN!julieenmaarten

20:32 Gepost door Runner Jules in Algemeen | Permalink | Commentaren (37) |  Facebook |

16-10-09

We zijn ermee weg - op naar AMSTERDAM MARATHON 2009

Clipboard01
Het is eindelijk zover. De valiesjes zijn gemaakt. De sporttas staat klaar. De koolhydraatjes zijn gestapeld en het rusten... wel ja, dat laatste was vooral geen probleem deze week daar ik aan het bed / de zetel gekluisterd was dankzij de vieze beestjes die in Eindhoven ronddoolden en me op een wel zeer onaangenaam moment keelpijn en hoest bezorgden. Gelukkig lijkt het ergste leed geleden. Nooit koorts gehad en op een beetje vermoeidheid na weer helemaal de oude. We zien wel wat het geeft in Amsterdam. Enerzijds prima voorbereiding, prima conditie, plat parcours én een superhaas. Anderzijds misschien fysiek wat ingeboet door de beestjes van deze week. Hoe zwaar dat laatste gaat doorwegen, dat weet ik niet. We kunnen niet meer dan starten en ons best doen. We blijven nadien wel even in Amsterdam (gelukkig komt iemand op ons huisje en de nijntjes passen) dus waarschijnlijk pas tegen midden volgende week meer nieuws hier. Wat zal het zijn? Een PR of niet? Onder de 4u of niet? Uitlopen of niet? Only time will tell.....  AMSTERDAM - HERE I COME!

20:44 Gepost door Runner Jules | Permalink | Commentaren (17) |  Facebook |