Gisteren was het dan eindelijk zo ver. Na weken van organiseren, plannen, heen-en-weer bellen en mailen, cakebestellingen opnemen en uitkijken naar 14/11/2009 was het ein-de-lijk Run-For-Paraguay. 't Was kameraadje Katrien die midden september, nadat ze gehoord had van mijn plannen om volgend jaar tijdens de zomermaanden 7 weken naar Paraguay te trekken om er vrijwilligerswerk met kinderen te gaan doen, het idee kreeg om een loopevenement te organiseren om wat centjes bijeen te zamelen. Wat kleinschalig begon ("we zullen eens met een groepke samen een toerke doen in een schoon omgeving en nadien iets gaan drinken") groeide al snel uit tot een ietwat grotere gebeurtenis. Want ook Mario deed zijn duit in 't zakje door cake te gaan verkopen op 14/11 en de Flackskes verzetten meteen hun zaterdagochtendtraining naar de zaterdagnamiddag en kwamen in grote aantallen afgezakt naar 't Heuvelhof. 't Plaatje werd helemaal af toen Trui ook besloot te sponsoren met sportdrank, Marleen die geheel vrijwillig zou transporteren en uitdelen en we geheel gratis over een zaaltje konden beschikken in knabbel- en babbelcafé 't Heuvelhof. 't Mag dan ook niet zo verwonderlijk zijn dat ik de nacht van vrijdag op zaterdag geen oog heb toegedaan. Niet alleen ben ik het niet gewoon in het middelpunt van de belangstelling te staan, maar het blijft speciaal dat mensen speciaal vanuit Limburg, Turnhout, Antwerpen....afzakken naar de Westhoek... voor.... mij.... Alle rampscenario's zijn door m'n hoofd geschoten die nacht. Ik droomde dat Mario's cakes zouden aangebrand zijn (alsof Mario dat ooit zou laten gebeuren), dat er niemand zou komen opdagen, dat het parcours weggeregend zou worden, dat we op 't laatste nippertje toch het zaaltje niet zouden mogen gebruiken,... enz.... Maarten lachte me vierkant uit en had er zijn plezier in. En gelijk had hij, want achteraf gezien waren die zenuwen helemaal niet nodig! Het werd een superdag, van begin tot einde, waar ik ongelofelijk van heb genoten
.

Reeds om 12u vond ik Katrientje op de parking van 't Heuvelhof in "Toeroet". Daar werden we meteen dik in de watten gelegd: de vlag mocht worden opgehangen, een bord werd buitengezet, het zaaltje was volledig voor ons. De lopers kwamen geleidelijk aan binnendruppelen. Veel bekende gezichten (Edith, Frank, Chris, Vincent, Mario en Peggy met dochter Sanne, Veerle, collega's Kris en Hans, Joeri, de mama en de tantes,..) maar ook heel wat onbekende gezichten. Onbekend, maar niet onbemind. De groep Flackskes die Katrien had opgetrommeld blijkt een hele leuke, sympathieke bende te zijn met een grenzeloze inzet voor dit project. Heel leuk ook hen erbij te hebben. Zelfs Walter, een 70+er was van de partij. 't Was nog even wachten op de komst van net-niet-te-laatkomers Berry en Nico en dan konden de lopers vertrekken. Zelf liep ik niet mee, ik wilde bij de wandelaars en de "koffiekletsers" blijven, dus hoe het lopen ging, daar kan ik niet over oordelen. Wat ik wel weet is dat de lopers stuk voor stuk héél enthousiast terugkwamen en het unaniem eens waren over de schoonheid van het parcours. Ze hadden er duidelijk van genoten!

Toen iedereen terug was en een beetje op zijn/ haar positieven kwam kon het tweede deel van de namiddag beginnen. Het zaaltje zat gezellig vol. Overal werd gezellig gebabbeld, mensen leerden nieuwe mensen kenden en genoten ondertussen van natjes en droogjes. Nog mee bekenden druppelden binnen, zoals Koen VS, die vandaag zijn 49e (?) marathon loopt in Kasterlee. Ook hij kwam speciaal eens dag zeggen. Fijn!  Ik hoopte dat de middag op die manier zou verder 'kabbelen' en er verder aan te ontsnappen, maar Kartrien en Mario waren streng en onverbiddelijk: een speech moest er komen....

Speechen is niet echt m'n ding. Ik sta niet zo graag in de belangstelling en zo. Maar als zoveel mensen van over 't hele land naar Toeroet komen om me te helpen, dan is dat wel het minste wat ik kon doen. Nu had ik me daar natuurlijk wel een beetje op voorbereid, maar toch stond ik te trillen alseen espeblad toen ik mijn speech begon af te steken. Over "hoe ik er in hemelsnaam bij kom zoiets te doen", over "waarom ik met straatkinderen wil werken en bv niet met dieren" en over "waarom het  precies in Paraguay moest zijn". Ik had nog zoveel meer willen zeggen, zoveel meer voorbereid, maar mijn zenuwachtig ik en mijn trillende benen deden me de helft doen vergeten. Zo had ik nog willen zeggen dat ik niet denk dat vrijwilligerswerk een druppel op een hete plaat is, zoals sommigen denken. Ik hanteer eerder het principe "alle beetjes helpen" en als ik erin zal slagen om ook maar voor één kind(je) het verschil te maken, dan ben ik al heel tevreden. En zo had ik ook willen zeggen dat ik dit pas nu doe, hoewel ik het al langer van plan was, omdat het nu het juiste moment lijkt. Oud genoeg om te weten waar ik sta en wat ik wil in 't leven, maar niet te oud om met straatkinderen te werken. Maarja.... allemaal vergeten door de zenuwen. Wat ik gelukkig niet was vergeten waren de cadeautjes die ik voor bepaalde mensen meehad, zoals bloemetjes voor Katrien en Trui en flessen wijn voor Mario en 't Heuvelhof. Ook de bakker-sponsor kreeg een kleine attentie en tenslotte Maarten, omdat hij onvoorwaardelijk en zonder protest mijn plannen steunt. De dankuwelletjes waren dus zeker op zijn plaats! En je raadt het nooit.... voor de éérste keer heeft dit emo-beestje géén traantjes gelaten! Jawel, al moet ik toegeven dat het close was ;-).

Niet alleen werd het een superleuke dag. Ook het initiële doel - mijn project een financieel steuntje in de rug geven, is meer dan gelukt. Voor de gelegenheid werd een heus spaarvarken ineen geknutseld (met de hulp van collega/kameraad Kris, met dank voor het ontwerp- vooral het staartje was ingenieus), dat door de vele aanwezigen rijkelijk werd gevuld. Naast de opbrengst van de cakeverkoop (375 EUR) leverde het spaarvarken maar liefst 445 EUR op! Dat betekent dat we, samen met de ongeveer 300 EUR die we al hadden (van schema's van Mario en schenkingen aan mezelf), nu op een tussenstand van 1.085 EUR zitten! Ik heb hier eerlijk gezegd geen woorden voor en kan niet anders doen dan nogmaals iedereen te bedanken die zijn steentje heeft bijgedragen! Een dikke dankjewel. Er zijn overigens ook mensen die blijkbaar meteen aan praktische zaken voor de straatkindjes hebben gedacht, want naast centjes vond ik in het spaarvarken ook twee koffiemelkjes en een sigaret.

De meeste mensen gingen rond 18u naar huis, maar Maarten, Nico, Inge en Berry en ik konden de gastvrijheid van hetHeuvelhof welsmaken, net als de geweldige achtergrondmuziek (Edith Piaf :-§) en de ruime keuze aan drankjes, waardoor wij aan het feestje nog een leuk einde breiden dat maar even voor middernacht eindigde. Super!

Lieve mensen, ontzettend bedankt om aanwezig te zijn gisteren, om mee te lopen of te wandelen, om een  steentje bij te dragen, om cake te kopen of gewoon om je steun voor het project te laten zien. Jullie zijn schatten! Een dikke dankjewel, nogmaals, aan Katrien,  Marleen, Trui, de Flackskes, Mario, de sponsor van de bakkersgrondstoffen, Maarten, de mensen van 't Heuvelhof! En tot slot aan Inge, Nico en Berry om aan de leuke namiddag nog een hele gezellige avond te breien!