Zaterdagochtend. 6.10u. De wekker gaat. Enig luid gevloek ontsnapt me, zeker als ik bedenk dat ik geen kleren heb klaargelegd om te gaan werken en Maarten mag blijven liggen omdat hij verlof heeft. Maar dan.... bedenk ik me dat ik helemaal niet moet gaan werken. nee hoor, maar er staat wel iets anders leuks op het programma: een heuse bergtocht, een zware heuveltraining met Nico en Berry in Maldegem. Als ik hen mocht geloven minstens even zwaar als de Mont Ventoux.... Jaja, eerst zien, dan geloven. Volgens mij is Maldegem zo plat als ne cent, maar goed... Snel loopkleertjes aan (die had ik wél klaargelegd) en autootje in richting Adegem. Mooi op tijd stop ik voor Nico's deur. Of wat ik denk Nico's deur te zijn. Ik weet de straat waar hij woont, maar niet het nummer. Slim, heel slim. Maar één huis in de straat waar het licht brandt. Ik gok erop dat het daar te doen is. Want ja, wie anders dan een loper staat zo vroeg op in 't weekend? En inderdaad.... BINGO... even later springt Nico uit zijn voordeur recht mijn prachtig ontstofte donkerblauwe chevrolet in ;-). We rijden wat verder tot bij Berry. Of dat dacht ik toch. "Kijk... hier woont berry" zegt Nico. Dus ik denk "fijn, ik parkeer". "Rij maar door, eerste links, dan naar rechts, dan weer links". Huh????? Blijken de heren altijd af te spreken, niet aan Berry's deur, maar wel aan de sporthal-in-opbouw van Maldegem. Een magnifiek terrein, spiksplinternieuwe atletiekpiste met alles erop en eraan.... alleen de sporthal staat nog in de stellingen :-) Moet kunnen. De koude bijt in onze billen en dus trekken we al snel op pad als Berry toekomt. Het toertje start veelbelovend. Rustig, zoals Nico me vorige week beloofde ("we zien amper 4 auto's op 2u tijd). Al snel breekt een zonnetje door en de kilometers vliegen onder onze voeten door. Alleen... het blijft.... PLAT! Telkens ik dat opwerp kijken Nico en Berry elkaar veelbetekend aan. Hmm... stoerdoenerij denk ik dan. Aan gesprekstof geen gebrek.... spinningevenement.... familie-en thuiskijkers.... Berry's gloednieuwe fiets.... worstjes en bouletten.... Af en toe een kleine onderbreking als een blaffende viervoeter ons durft te benaderen. 't Zijn helden, mijn loopmaatjes :-) Echt helden. Eindelijk naderen we "de berg". Woehahahaha denk ik.... een zielig excuusje voor een berg, dacht ik. Een ietwat hoog uitgevallen heuvel, meer niet. Jaja, dat was de eerste keer dat we erover gingen. Maar tegen dat we dat spel voor de vijfde keer beklommen had het meer weg van de Anapurna dan van een verkeersdrempel, geloof me vrij. 1-0 dus voor de jongens. Maar het wordt al gauw 1-1... Rustig? Zeiden ze? Ammehoela! Na een kwartier had ik al 12 auto's geteld (geen geparkeerde) en wat bleek? Net vandaag was er een veldtochtparcours voor fietsers.... hahahaha, hele horden fietsers reden ons voorbij. Afgetrainde en euh.... minder afgetrainde. Vriendelijke, die zwaaiden. En anderen, die ons bijna de pas afsneden. Hip geklede en.... fietsers in roze pullekes.... Rustig was anders. 1-1 dus! Maar 't was superplezant en we hebben zalig gelopen. Na exact 2u stonden we terug bij de auto, waar we nog 5 keer rond hebben gelopen om precies aan 21km te komen. En had die ene hond er niet gestaan waardoor we een extra afslag hadden genomen dan.... hadden we waarschijnlijk nog meer rondjes moeten doen ;-) Nicootje, Berrietje....mercikes voor 't toffe loopje, moeten we meer doen!